ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Του Hans-Georg Munster

Οι προπαγανδιστικοί ελιγμοί είναι από τα πιο σημαντικά στοιχεία του πολέμου.

 Και ναι, βρισκόμαστε σε πόλεμο – οικονομικό πόλεμο.

Ο μεγάλος σύμμαχος πέρα ​​από τον Ατλαντικό χαίρεται να πιέζει ή ακόμα και να καταστρέφει τη γερμανική οικονομία, έναν από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές της – χωρίς τανκς και πυραύλους.

Δημιουργήστε ερείπια χωρίς όπλα, ας πούμε.

 Από αυτή την άποψη, οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας ήρθαν την κατάλληλη στιγμή.

Παρά το φθηνό φυσικό αέριο και το πετρέλαιο από τη Ρωσία, η Γερμανία είχε ήδη τις υψηλότερες τιμές ενέργειας στον κόσμο χάρη στην πράσινη πολιτική της (ενεργειακή μετάβαση, μετάβαση στις μεταφορές κ.λπ.).

Η πολιτική του εμπάργκο κάνει τα πάντα πολύ πιο ακριβά, πράγμα που σημαίνει ότι η ανταγωνιστικότητα των γερμανικών εταιρειών πέφτει δραστικά.

Και για να μην το αλλάξει τίποτα, «εντελώς τυχαία» ανατινάχτηκαν οι αγωγοί φυσικού αερίου μέσω της Βαλτικής Θάλασσας.

Το να κατηγορείς τους Ρώσους για αυτή την επίθεση είναι ένα από τα αριστουργήματα της προπαγάνδας.

Ήταν επιτυχής γιατί οι Γερμανοί πίστευαν τις δηλώσεις των κυβερνήσεών τους από την εποχή του Κάιζερ, που επίσης έκανε την ακρόαση «εχθρικών σταθμών» είτε τιμωρητό αδίκημα είτε το δαιμονοποιεί στις μέρες μας ως «ψευδείς ειδήσεις».

Είναι μια από τις πιο τρελές εξελίξεις στη γερμανική πολιτική το γεγονός ότι οι Πράσινοι, που προήλθαν από τον πόλεμο κατά του Βιετνάμ και τα κινήματα κατά της μετασκευής, έχουν γίνει η αιχμή του δόρατος για τη διεκδίκηση των αμερικανικών συμφερόντων στη Γερμανία.

Οι αρχές είναι πολύ πίσω.

Όλα μάλλον ξεκίνησαν με την ανεξήγητα καλή σχέση μεταξύ του πρώτου Υπουργού Εξωτερικών των Πρασίνων, Joschka Fischer, και της Αμερικανίδας συναδέλφου του Madeleine Albright εκείνη την εποχή.

Οι Πράσινοι ήταν στο προσκήνιο όταν επρόκειτο για το εμπάργκο της Ρωσίας, και όπως ήταν αναμενόμενο, κατακλύζονταν από τη μετέπειτα εξασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού, παρά τα μεγάλα λόγια του υπουργού Πράσινων Οικονομικών Ρόμπερτ Χάμπεκ.

Αλλά αυτό ταιριάζει στον αμερικανικό λογισμό.

Τώρα φτάνει το επόμενο στάδιο στον οικονομικό πόλεμο.

Στόχος είναι να τορπιλιστούν οι οικονομικές σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

 Η Γερμανία είναι εξίσου εξαρτημένη από την οικονομία της Λαϊκής Δημοκρατίας όσο και από τον ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό μέχρι πρόσφατα.

 Και όπως στην περίπτωση της Ρωσίας, είναι επίσης άσχετο στην περίπτωση της Κίνας εάν υπάρχουν εναλλακτικές αγορές από τις οποίες θα μπορούσαν να ληφθούν τα προϊόντα που προμηθεύονταν προηγουμένως από την Κίνα.

 Για να επιχειρηματολογήσουμε κατά της Κίνας, γίνεται συχνά σύγκριση με το προηγούμενο εμπόριο με τη Ρωσία.

Λέγεται ότι τώρα μπορεί κανείς να δει πού οδηγεί η υπερβολική εξάρτηση.

Μπορείτε επίσης να το δείτε διαφορετικά: πολιτικοί που είναι πιστοί στην Αμερική βάζουν τη Γερμανία σε δυσκολίες που η χώρα δεν θα είχε χωρίς αυτούς.

Ακόμη και ο γνωστός δημοσιογράφος Gabor Steingart το έχει παρατηρήσει αυτό. Εγραψε,

Ένας μικρός λόγος για τέτοιες δυσκολίες, αλλά πιθανότατα με μεγάλη επίδραση στο Πεκίνο, είναι η φασαρία γύρω από ορισμένους τερματικούς σταθμούς στο λιμάνι του Αμβούργου, όπου μια κινεζική εταιρεία θέλει να εδραιωθεί αποκτώντας μετοχές στα τερματικά. Αυτή είναι μια κοινή διαδικασία παγκοσμίως – τουλάχιστον στις καπιταλιστικές χώρες.

Και ήταν η γερμανική κυβέρνηση, όλων των ανθρώπων, που ανάγκασε την κυβέρνηση της Αθήνας να πουλήσει το σημαντικότερο ελληνικό λιμάνι του Πειραιά σε κινεζική κοινοπραξία κατά τη διάρκεια της ελληνικής οικονομικής κρίσης.

Το να περιγράψεις τη μερική πώληση μιας προκυμαίας στο λιμάνι του Αμβούργου στους Κινέζους ως έργο του διαβόλου είναι πράσινη διαλεκτική, που συνίσταται στο να στρίβεις τα πάντα μέχρι να χωρέσει στη δική σου ή στην αμερικανική γραμμή.

Ξαφνικά, Γερμανοί πολιτικοί ανακάλυψαν την αγάπη τους για τη Δημοκρατία της Κίνας στην Ταϊβάν, την οποία το Πεκίνο θεωρεί μια αποσχισμένη επαρχία.

Πρέπει να γνωρίζετε ότι η Ταϊβάν αντιμετωπίζεται και περιγράφεται ως κενό σημείο στον χάρτη από το Υπουργείο Εξωτερικών του Βερολίνου. Μάλιστα, υπήρχαν επίσημοι χάρτες που έδειχναν το κινεζικό νησί ως λευκό σημείο – παρά τους σημαντικούς οικονομικούς δεσμούς.

 Ξαφνικά, οι αντιπροσωπείες Γερμανών πολιτικών στην πρωτεύουσα της Ταϊβάν, την Ταϊπέι, πέφτουν στα χέρια η μια στην άλλη – ακολουθώντας το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες πρόσφατα έστειλαν αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον κυβερνήτη της Ιντιάνα Έρικ Τζ. Χόλκομμπ στην Ταϊβάν.

Για το Πεκίνο, η διπλωματική αναβάθμιση της Ταϊβάν αντιπροσωπεύει μια σοβαρή προσβολή.

Είναι προφανές γιατί τώρα υπάρχει ανατροπή.

Το Πεκίνο συνεχίζει να διατηρεί καλές σχέσεις με τη Μόσχα και δεν έχει ενταχθεί στις κυρώσεις κατά της Ουκρανίας.

Επιπλέον, η Κίνα είναι σημαντικός ανταγωνιστής για τις ΗΠΑ στις παγκόσμιες αγορές – ειδικά στην εξόρυξη πρώτων υλών στην Αφρική.

Το πείραγμα της Κίνας είναι προς τα αμερικανικά συμφέροντα, όπως αποδεικνύεται από την αυξημένη παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στη Θάλασσα της Κίνας.

Οι Πράσινοι και το CDU/CSU, το οποίο έχει επίσης αμερικανικές σχέσεις, και που ηγήθηκε της αντιπροσωπείας για το ταξίδι στην Ταϊβάν με τη μορφή του βουλευτή Klaus-Peter Willsch, έχουν ήδη διαταράξει τις σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία σε τέτοιο βαθμό που η επικείμενη επίσκεψη από τον καγκελάριο Olaf Scholz στο Πεκίνο θα είναι πιθανώς παγωμένη ατμόσφαιρα θα πρέπει να λάβει χώρα.

Αυτή δεν είναι μια νέα εμπειρία για τον Scholz: Ήδη βρέθηκε αντιμέτωπος με τεράστιες καταγγελίες στο Παρίσι σχετικά με τις γερμανικές επιδοτήσεις τιμών ενέργειας.

Ο Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ακύρωσε όλες τις αμοιβαίες συναντήσεις μεταξύ υπουργικών συμβουλίων και βουλευτών – ένα πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία των γαλλογερμανικών σχέσεων.

 Η Γερμανία συνεχίζει να απομονώνεται διεθνώς και τελικά θα στριμώχνεται σαν γρύλος στο κορδόνι του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν.

Παρεμπιπτόντως, πριν από μερικά χρόνια η γερμανική κυβέρνηση δεν έβλεπε τρόπο να αποτρέψει την πώληση του κατασκευαστή ρομπότ Kuka του Άουγκσμπουργκ σε κινεζική εταιρεία, ενώ σήμερα γίνεται μαζική παρέμβαση στη μερική πώληση ενός λιμενικού τερματικού σταθμού.

Στην Kuka, έναν από τους κορυφαίους κατασκευαστές ρομπότ στον κόσμο, η παραγωγή θα μεταφερθεί σύντομα στην Κίνα.

Η περίοδος χάριτος της Κίνας για την εταιρεία λήγει το 2023.

Η Γερμανία χάνει έτσι μια βασική εταιρεία για τις μελλοντικές τεχνολογίες.

Αλλά και ο θείος Σαμ δεν μένει αδρανής.

Η τελευταία ενέργεια της αμερικανικής οικονομίας για την πλήρη απορρόφηση του μεγαλύτερου γερμανικού ομίλου από άποψη αγοραίας αξίας, της Linde, δεν σχολιάστηκε στο Βερολίνο.

 Η Linde είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής βιομηχανικών αερίων στον κόσμο και δραστηριοποιείται έντονα στην οικονομία του υδρογόνου, η οποία θεωρείται τεχνολογία του μέλλοντος.

Πριν από μερικά χρόνια υπήρξε συγχώνευση με τον Αμερικανό ανταγωνιστή Praxair – οι ειδικοί προτιμούν να μιλούν για εξαγορά της Linde από τους Αμερικανούς.

Η γερμανική κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για αυτό.

Ο πολυτιμότερος γερμανικός όμιλος μέχρι σήμερα θα αποσυρθεί σύντομα από το Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης και θα εισαχθεί μόνο στη Wall Street στο μέλλον.

Αυτό συνοδευόταν από μετεγκατάσταση των κεντρικών γραφείων του ομίλου στο Λονδίνο και της νόμιμης έδρας στην Ιρλανδία – ενδιάμεσοι σταθμοί στο δρόμο για τις ΗΠΑ.

Η γερμανική βιομηχανία έχει εξαφανιστεί και οι πολιτικές ταραχές του Βερολίνου σε φάρσες για μια αποβάθρα στο λιμάνι του Αμβούργου.

https://www.world-economy.eu/nachrichten/detail/nach-dem-bruch-mit-moskau-der-bruch-mit-peking-berliner-possenspiele-um-einen-hamburger-hafenkai-bidens-hampelmann/