Επιτρέψτε με να εκφράσω  κάτι, το οποίο είναι και  πολύ ουσιώδες:

Η συναισθηματική νοημοσύνη οδηγεί εις την ενσυναίσθηση με την οποία

γινόμαστε και καλύτεροι, υγιείς και ψυχικά σκεπτόμενοι υπεύθυνοι άνθρωποι.

Για αυτό, για την προστασία της Δημοκρατίας και της Πατρίδας, το να είσαι

ακομμάτιστος, είναι εις την πραγματικότητα η πιο επιτυχημένη θέση.

Που σημαίνει, ότι για να κατανοήσεις την δημιουργία, πρέπει να γίνεις ο ίδιος δημιουργός.

Εις την απλότητα της ζωής ευρίσκεται ο πλούτος της γνώσης και της σοφίας.

Για

αυτό εις την Ιστορία και την Πολιτική δεν πρέπει να υπάρχουν συμπτώσεις, καθότι

η Ηθική είναι βαθιά Πράξη, ενώ οι χιλιάδες δυσνόητοι, χαώδεις Νόμοι εφήμεροι

και καταστροφικοί.

Ο Arthur Schopenhauer (1788-1860) είπε: «Εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν

μοίρα, εις την ουσία είναι ένα σύνολο ανοησιών που έκαναν», και κατά εμένα

συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν  αυτές ή να κάνουν και νέες.

Ο Albert Einstein(1879-1955) είπε: «Παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα

ξανά και  ξανά και να περιμένεις να έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα».

Ο δε Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) είπε: «Όταν δύο άνθρωποι

 μαλώνουν, φταίει αυτός που είναι πιο έξυπνος».

Ο Λυσίας (Αθηναίος Ρήτωρ  445-385 π.Χ.) είπε: «Πολλές φορές, αν και

έχουμε Ειρήνη,  πολιορκούμαστε  όχι από εχθρούς, αλλά από εμπόρους».

Για αυτό, ενώ οι Αγωνιστές του 1821 απελευθέρωσαν την Ελλάδα, εμείς τώρα αδυνατούμε να την σώσουμε!

       Σας ευχαριστώ!

Με εκτίμηση και σεβασμό,

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Μια θλίψη κυριεύει την ψυχή ενός ανθρώπου όταν ευρίσκεται εις το απόγειο της ζωής του.

Τον ακολουθεί και γιγαντώνεται μέσα του όταν σεργιανίζει μέσα εις τα γνώριμα σοκάκια  της νιότης του τα οποία διάβαινε κάποτε και έκανε όνειρα να αλλάξει κάποια μέρα τον κόσμο.

Αυτή η νοσταλγία η οποία ως βαρύ βιβλίο της ζωής του βάραινε και σήκωνε υπομονητικά εις τις πλάτες του, ευρισκόμενος και αντικρίζοντας σε κάθε βήμα του το χάος.

Ένα χάος όμως το οποίο δεν είναι αυθύπαρκτο, αλλά κάθε τόσο δημιούργημα και επαναλαμβανόμενο συνεχώς από εμάς τους ανθρώπους.

Ένα χάος το οποίο, ως φαίνεται και δυστυχώς, μάλιστα  μας συναρπάζει ως πρόκληση, πρόκριμα και άθλημα, ώστε κάθε τόσο να επαναλαμβάνομε τη δύσκολη και επικίνδυνη σχοινοβασία ισορροπίας βάρους επάνω από το χάος, και κάθε τόσο να καταβυθιζόμαστε κάτω και μέσα σε αυτό, μάλιστα να επαναλαμβάνομε αυτό με ικανοποίηση και ευχαρίστηση ως αυτοσκοπό και αποκλειστικό νόημα της ζωής μας.

Αυτό το χάος επιλέξαμε ως βιβλίο και επίκεντρο της ζωής μας και όχι την Ιλιάδα, την Οδύσσεια, τον Αίσωπο ή και τα ανεκτίμητα διδάγματα των προγόνων μας και τις παραδόσεις της φυλής μας, αυτού του Έθνους μας;

Όμως σκοπός της ζωής μας πρέπει να είναι η επίγνωση της αλήθειας και της πραγματικότητας, ο αέναος αγώνας μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, δηλαδή μεταξύ του δημιουργού Θεού, αλλά συνάμα και του δημιουργού Ανθρώπου κατά του Χάους, για να δημιουργήσουμε άλλους ανθρώπους με μεγαλύτερη ψυχή.

Τίποτε, μα τίποτε εις την ζωή δεν είναι ανέφικτο. Πολύ απλό είναι, όταν  βιώνουμε την ζωή όρθιοι, ώστε να πεθαίνουμε και όρθιοι.

Τι εννοώ με αυτό.

Από την παιδική ηλικία μας οφείλουμε να απεχθανόμαστε και να καταπολεμούμε διαρκώς το ψέμα και την αδικία.

Να είμαστε πάντα καθαροί και ανεπίληπτοι.

Διότι μόνον ο καθαρός, ο άμεμπτος έχει την ψυχική δύναμη και την ικανότητα  να οσφραίνεται την δυσωδία, το ψέμα  και την αδικία που μολύνουν και καταστρέφουν τους ανθρώπους, την κοινωνία, αλλά και την Πατρίδα.

Όμως το σημαντικότερο και ανεκτίμητο κύτταρο της κοινωνίας, δηλαδή το άλφα και το ωμέγα αυτής, είναι η Οικογένεια.

Το σωστό κτίσιμο μίας οικογένειας και των μελών της, σημαίνει και το σωστό κτίσιμο μίας ολόκληρης Κοινωνίας που πρέπει να λειτουργεί ως συνισταμένη δύναμη η οποία υπερασπίζεται όλα τα μέλη αυτής απέναντι εις τους εχθρούς της, αλλά ταυτόχρονα οφείλει να στέκεται πάντα όρθια και δυνατή για την συνέχιση όλων των προσπαθειών και αγώνων της, για την διαφύλαξη και λειτουργία μίας έννομης και δίκαιης ισορροπίας, ισονομίας και ισότητας μεταξύ όλων των μελών της, χωρίς εξαιρέσεις.

Πως πρέπει όμως να κτίζεται μία Οικογένεια;

Ήδη από τα πρώτα χρόνια και πριν από την αρχή της Πρωτοβάθμιας Σχολικής Εκπαίδευσης, εις τα μέλη αυτής οι γονείς οφείλουν να εμφυτεύουν εις τα παιδιά τους το αυτεξούσιο, που σημαίνει να πειθαρχεί ο καθείς επι του εαυτού του.

Να μη θεωρείται δηλαδή αυτονόητο, ότι όλα πρέπει να γίνονται με την ευθύνη και την φροντίδα των γονέων και μόνον ή των άλλων μελών π.χ. αδελφών της Οικογένειας.

Έτσι τα με υπευθυνότητα, με ίδια φροντίδα, με ανιδιοτέλεια και με συνείδηση λειτουργούντα κύτταρα της Οικογένειας εν συνεχεία και λίγο μετά να εντάσσονται εις την Κοινωνία.

Να μεταφέρουν εντός αυτής όλα τα εχέγγυα εργαλεία, να εναρμονίζονται  με τα κύτταρα αυτής και τα Θεσμικά Όργανα της, και όλοι μαζί ως ένα ενωμένο δημιουργικό σύνολο να κτίζουν μία αληθινή κοινωνία ανθρώπων και Δικαίου.

Αυτό σημαίνει την αυτονόητη, αυτόματη και συντονισμένη λειτουργία μιας  αποτελεσματικής και υπεύθυνης Κοινωνίας εις την οποία κυριαρχούν οι νόμοι, το δίκαιο, ο σεβασμός απέναντι όλων, η αξιοπρέπεια, η ισότητα, η αρμονία και όχι το ψέμα, η αδικία, η ανευθυνότητα, η ατιμωρησία, εν κατακλείδι αυτό το Χάος, το οποίο ως προείπα, είναι δικό μας και μόνον δημιούργημα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρωινή περιήγηση του γράφοντος σε μία πλατεία της αγαπημένης γενέτειρας του, όπου είδε μία εν στολή καθαρίστρια του Δήμου να κάθεται επι ώρες ακίνητη σε ένα παγκάκι, ανάμεσα σε σκουπίδια όλης της πλατείας, και να έχει ως ενασχόληση την αποκλειστική αφοσίωσή της εις το κινητό τηλέφωνο, το τσιγάρο και το φραπέ της.

Αυτό είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα της συμπεριφοράς μιας χαοκρατούμενης κοινωνίας, τα μέλη της οποίας όταν «βολεύονται κάπου», αφενός μεν δεν αισθάνονται την παραμικρή ευθύνη, συνείδηση και σεβασμό απέναντι των συνανθρώπων τους, αλλά τουτέστιν  μάλιστα υβρίζουν, στρέφονται και εναντίον των πάντων, αυτών των Νόμων, των Αρχών και Υπευθύνων, από τους οποίους μάλιστα και απαιτούν να διορίζουν εκατοντάδες χιλιάδες «αστυνομικά και ελεγκτικά  όργανα» για να ελέγχουν όλους τους εις βάρος της Κοινωνίας και της Πατρίδας  παρανομούντες.

Κάτι όμως το αδύνατο, διότι όταν στραβώσει κάτι εκ γενετής, δεν ξεστραβώνει ποτέ και με καμία δύναμη!

Η φωνή της Πατρίδας μας εδώ και χιλιετίες είναι γύρω μας.

Πρέπει να κρατάμε ανοιχτά τα αυτιά μας για να την ακούμε!

ΕΛΛΑΔΑ

Εδώ και πολλές δεκαετίες ο Ελληνικός Λαός και η Δημοκρατία συνθλίβονται από την μακροχρόνια κλιμάκωση της οξύτατης αντιπαράθεσης των Πολιτικών  Κομμάτων Εξουσίας.

Το 1821 είχαμε τον αγώνα της Εθνεγερσίας.

Όμως ευθύς μετά και ως σήμερα που έμεινε η Παλιγγενεσία;

Καίτοι με την σύγχρονη τεχνολογία είμαστε γνώστες τι ακριβώς συμβαίνει από το ένα άκρο ως το άλλο άκρο του Πλανήτη μας, δυστυχώς όμως απέναντι σε όλα αυτά κυρίαρχα είναι η ανοχή και η σιωπή όλων μας, που μας καθιστούν όμως υπεύθυνους, συνυπεύθυνους και ένοχους για όλα τα δεινά που συμβαίνουν εις την ανθρωπότητα και εις την Πατρίδα μας.

Εκ των λόγων αυτών δεν η είναι η μοίρα, αλλά μοιραίες είναι οι επιλογές μας. Εδώ όμως υπάρχει η αιώνια και άγραφη «Εξίσωση των 3 Θ», που είναι «Θύτης + Θύμα = Θάνατος».

ΤΕΜΠΗ: Εθνική Τραγωδία.

Το τρένο Ελλάδα που σκοτώνει τους  Έλληνες.

Εις την σύγχρονη Ελλάδα δεν ριζώνουν ούτε οι Νόμοι, αλλά ούτε και τα λόγια. Όταν στραβώσει κάτι δεν ξεστραβώνει με καμία Δύναμη.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε σύγκριση μεταξύ  δύο ή περισσότερων χείριστων κακών  που επί πολλές δεκαετίες καταστρέφουν συστηματικά την Πατρίδα μας, δηλαδή ποιος είναι ο λιγότερος κακός σε σύγκριση με τον άλλο, αλλά να αποδοκιμάζουμε και να καταψηφίζουμε όλους.

Η ευημερία ενός Λαού και μιας χώρας δεν  εξαρτάται από το είδος του Πολιτεύματος, αλλά πρωτίστως από το ΗΘΟΣ των Κυβερνώντων και μετά από το πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο ενός Λαού!

ΤΟΥΡΚΙΑ

Η Τουρκία εδώ και 45 χρόνια διεξάγει έναν συστηματικό ψυχολογικό πόλεμο κατά της Ελλάδος με σκοπό την πτώση του ηθικού της χώρας μας, αλλά παράλληλα  την ενίσχυση της Τουρκίας σε διπλωματικό και νομικό επίπεδο που εν τέλει θα τις  αποφέρει εδαφικά οφέλη.

Όμως ο Λύκος είτε χορτάτος, είτε πεινασμένος, είτε  τραυματισμένος παραμένει Λύκος, και δεν αλλάζει με τίποτα.

Ούτε όταν ο Ερντογάν αντικατασταθεί από άλλον!

Αυτά για τους αιθεροβάμονες της χώρας μας!

          Με εκτίμηση

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού-Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις το Πανεπιστήμιο της Βόννης, και Πολιτιστική Κληρονομιά  και Ιστορία εις την Αθήνα. Διετέλεσε επι 30ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.