ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

«Για όποιον είναι μόνος, χωρίς θεό και χωρίς αφέντη, το βάρος των ημερών είναι τρομερό.

Ως εκ τούτου, πρέπει κανείς να διαλέξει έναν αφέντη, αφού ο Θεός είναι εκτός μόδας». – Albert Camus 1956
Τίθεται το ερώτημα: Τι μπορεί να χρησιμεύσει ως μια συνολική θρησκεία (ή συλλογή θρησκειών) που θα υποστηρίξει και θα σταθεροποιήσει την αυξημένη παγκόσμια οικονομική αρπακτικότητα των ΗΠΑ στο μονοπολικό πλαίσιο που ακολούθησε την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο που οικοδομήθηκε με βάση τα «οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα» μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο η πολυπολιτισμική μετανάστευση είναι μια πραγματικότητα προσφοράς εργασίας;

Rancourt

Η αυτοκρατορία επιδιώκει να στρέψει την προσοχή μας μακριά από τα πραγματικά εγκλήματα με πραγματικά θύματα – είτε τα όπλα είναι το απεμπλουτισμένο ουράνιο είτε οι οικονομικές κυρώσεις είτε η καταστροφή του χρέους είτε η φυγή κεφαλαίων – και αντ’ αυτού μας ζητά να κοιτάξουμε ψηλά στον ουρανό για την απειλή (CO2) που θα μπορούσε να τερματίσει το ανθρώπινο είδος, όχι λιγότερο, αν δεν είμαστε αρκετά καλοί, δραστήριοι και συνεργάσιμοι.

 Rancourt
Το να αντιτίθεται κανείς στο «ελεύθερο εμπόριο» σημαίνει ότι αντιτίθεται στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η επιρροή των ΗΠΑ στο τελικό κείμενο είναι αισθητή.

Rancourt
Συνοψίζοντας, όλα τα στοιχεία που εξετάστηκαν δείχνουν ότι η «υπερθέρμανση του πλανήτη» έγινε ξαφνικά «θέμα», τόσο στη γενική κουλτούρα όσο και στην επιστημονική κοινότητα, όταν η UNFCCC και η Σύνοδος Κορυφής της Γης είπαν ότι είναι θέμα.

Τόσο η UNFCCC όσο και η Σύνοδος Κορυφής της Γης οργανώθηκαν αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. – Rancourt
Το Kεφάλαιο θέλει δύο πράγματα πάνω απ’ όλα, την ελευθερία και την προστασία. – Unbekoming

Υποψιάζομαι ότι θα γράψω περισσότερα γι’ αυτό. Ίσως γίνει και ηλεκτρονικό βιβλίο κάποια στιγμή.

Γιατί ο κόσμος έχει τρελαθεί; Ακόμα και πριν από την GMC.

Γιατί είναι τόσα πολλά εκτός κέντρου;

Γιατί τόσοι πολλοί πιστεύουν σε πράγματα που δεν θα πίστευαν πριν από λίγο καιρό.

Ο κόσμος τελειώνει… ενώ δεν τελειώνει.

Οι άνδρες είναι γυναίκες… ενώ δεν είναι.

Ο ρατσισμός είναι παντού… ενώ δεν είναι.

Πώς είναι δυνατόν;

Πίνουμε από ποτάμια που έρχονται σε μας από μεγάλη απόσταση και από ψηλά.

Το νερό έχει περίεργη γεύση εδώ και αρκετό καιρό, το χρώμα του είναι επίσης διαφορετικό.

Αν θέλετε να καταλάβετε γιατί, πρέπει να ακολουθήσετε το ποτάμι, πάνω στο βουνό, μέχρι την πηγή του.

Αυτό είναι που πιστεύω ότι έκανε ο Denis Rancourt.

Το 2019 έγραψε αυτή την έκθεση 70+ σελίδων.

Η ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΔΗΓΟΥΝ ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Ιστορική εμφάνιση της κλιματικής αλλαγής, της ισότητας των φύλων και του αντιρατσισμού ως κρατικών δογμάτων

Ο τίτλος είναι βαρύγδουπος, αλλά η εστίασή του είναι στην κατανόηση ορισμένων από τα παραπάνω ερωτήματα. Τι έχει συμβεί στο «zeitgeist» και στο μυαλό των ανθρώπων.

Μήπως ήταν από τη βάση και οργανικά;

Ή μήπως κατέβηκε από ψηλά;

Σπάρθηκε, τροφοδοτήθηκε και κατασκευάστηκε;

Συνιστώ ανεπιφύλακτα στους ανθρώπους να το διαβάσουν, ολόκληρο.

Περπατούσα στην George Street στο Σίδνεϊ τον τελευταίο μήνα (Pride Month-Μήνας Υπερηφάνειας) σε δρόμους που τώρα είναι βαμμένοι με χρώματα ουράνιου τόξου.

Περπατάω πάνω στην αναπόφευκτη προπαγάνδα.

Μου θυμίζει το Ιράν που χρησιμοποιεί την αμερικανική σημαία για τις διαβάσεις πεζών, ώστε να την περπατούν ασεβώς οι πολίτες του.

Μια συνεχής υπενθύμιση στους πολίτες για το τι ήθελε το Κράτος να επικεντρωθούν.

Σήμερα το κράτος θέλει να επικεντρωθώ σε αρκετά πράγματα.

Θέλει να δημιουργήσω ανησυχία και συμπόνια για ένα πλήθος δογμάτων, κοντά στην ψυχρή, σιωπηλή καρδιά του.

Πώς φτάσαμε εδώ; Από πού προήλθαν όλα αυτά τα χρήματα για να γίνουν όλα αυτά;

Το έργο του Rancourt με βοήθησε να βρω κάποια γαλήνη με όλα αυτά τα ερωτήματα.

Είμαι λιγότερο απογοητευμένος τώρα, καθώς τα βλέπω όλα λίγο καλύτερα.

Δεν είχα καταλάβει ποτέ πριν τον ηγεμόνα, αλλά τώρα αρχίζω να τον καταλαβαίνω.

Ποτέ δεν κατάλαβα την ιδέα, πόσο μάλλον την ανάγκη για Κρατικά Δόγματα, τώρα την καταλαβαίνω.

Ποτέ δεν κατάλαβα την Αυτοκρατορία και τις επιθυμίες της, τώρα καταλαβαίνω.

Ακολουθεί η περίληψη του πρώτου μέρους της έκθεσης:

Σύνοψη της νέας παγκοσμιοποίησης στον μετασοβιετικό-ενωσιακό κόσμο

Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ακολουθήθηκε αμέσως από μια επιταχυνόμενη παγκοσμιοποίηση στην οποία οι ΗΠΑ κυριάρχησαν επί των «συμμάχων» τους για την επενδυτική υπεροχή, έγιναν πιο αρπακτικές και επέτρεψαν στην οικονομική τους τάξη μεγαλύτερο περιθώριο εξαπάτησης από ποτέ άλλοτε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τα ευρωπαϊκά έθνη προέβλεψαν την απειλή και υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ στις 7 Φεβρουαρίου 1992, η οποία δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Ένωση και οδήγησε σε ένα ενιαίο νόμισμα για την προστασία της ίδιας της Ευρώπης.

Ποτέ δεν είχα κατανοήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτόν τον τρόπο, ως αμυντικό μηχανισμό ενάντια στη ληστρική αμερικανική αυτοκρατορία.

Κύρια χαρακτηριστικά της νέας παγκοσμιοποίησης ήταν οι άνευ προηγουμένου συγχωνεύσεις στους τομείς της οικονομίας, της αγροδιατροφής, της φαρμακευτικής και της πληροφορικής, οι επιθετικές συμφωνίες «ελεύθερου εμπορίου» με επίκεντρο τους επενδυτές, η άνοδος της παγκόσμιας ελίτ και του περιβάλλοντός της, η απώλεια της κοινωνικοοικονομικής ασφάλειας για τη δυτική μεσαία τάξη, οι ταυτόχρονες αρνητικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία (αυτοκτονίες, επισκέψεις σε τμήματα επειγόντων περιστατικών, άσθμα), η αυξημένη επιείκεια στη ρύθμιση των τροφίμων και των φαρμάκων, η ταυτόχρονη έξαρση των ασθενειών και των χρόνιων παθήσεων (θάνατος από εντερικές λοιμώξεις, συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς, θάνατος από τη νόσο του Πάρκινσον, επικράτηση του διαβήτη, αυτισμός σε παιδιά διαφόρων ηλικιακών ομάδων, φοβία, αγχώδης διαταραχή, διαταραχή πανικού), ενσωμάτωση της Κίνας στην καπιταλιστική οικονομική σφαίρα, επιτάχυνση και πρωτοφανές αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ, ευθυγράμμιση των επαγγελματιών και διανοουμένων του ανώτερου στρώματος των υπηρεσιών με το παράδειγμα και την εφαρμογή του νέου παγκοσμιοποιητισμού, και αύξηση της παγκόσμιας στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και των μονομερών πολεμικών εκστρατειών (πρώτα το ΝΑΤΟ, στη συνέχεια μετά την 11η Σεπτεμβρίου).

Οι πολεμικές εκστρατείες μετά την 11η Σεπτεμβρίου προστάτευσαν το δολάριο των ΗΠΑ από την εγκατάλειψη, ανέδειξαν τη στρατιωτική ισχύ και την επιθετικότητα των ΗΠΑ, κατέστρεψαν έθνη που αναζητούσαν κυριαρχία από την κυριαρχία των ΗΠΑ, εξασφάλισαν το εμπόριο οπίου, αύξησαν τον έλεγχο του πετρελαίου, ματαίωσαν την ευρασιατική ολοκλήρωση, δημιούργησαν τρομοκρατικούς πληρεξούσιους που διαχειρίζεται η CIA από την καταστροφή του πολέμου και δημιούργησαν μια ισχυρή ζήτηση για στρατιωτικό υλικό των ΗΠΑ.

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου ότι το προνόμιο των ΗΠΑ να είναι ο εκτυπωτής του παγκόσμιου νομίσματος είναι και παραμένει η μηχανιστική ραχοκοκαλιά της παγκόσμιας αυτοκρατορίας, από το 1971 που έληξε το σύστημα του Bretton Woods.

Το δολάριο ΗΠΑ διατηρεί το καθεστώς του μέσω της διεθνούς ζήτησης για το δολάριο ΗΠΑ, η οποία, με τη σειρά της, προέρχεται από τον έλεγχο των ΗΠΑ επί των κύριων εμπορευμάτων που έχουν τη μεγαλύτερη παγκόσμια ζήτηση και τις υψηλότερες τιμές σε δολάρια ΗΠΑ.

Αυτά τα «εμπορεύματα» που ενισχύουν το δολάριο περιλαμβάνουν: το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, το όπιο, τα οικονομικά χρέη των εθνών (που εξυπηρετούνται σε δολάρια ΗΠΑ), την επιλογή νομίσματος σε δολάρια ΗΠΑ για την εξασφάλιση αποταμιεύσεων και επενδύσεων και το στρατιωτικό υλικό των ΗΠΑ.

Πρόσφατα, οι ΗΠΑ προτείνουν υπέρογκες απολήψεις ενοικίων (σε δολάρια ΗΠΑ) για τις παγκοσμίως κατανεμημένες στρατιωτικές βάσεις τους.[71]

Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο είναι δύσκολα, επειδή η Ρωσία, η Βενεζουέλα, η Κίνα… έχουν πετρέλαιο, φυσικό αέριο, άνθρακα… και επειδή ο εγχώριος ενεργειακός τομέας των ΗΠΑ (σχιστόλιθος) αναπτύσσεται, προκαλώντας πλεόνασμα, χαμηλότερες τιμές ενέργειας και λιγότερη ζήτηση για το δολάριο ΗΠΑ.

Ενώ η υψηλή τιμή του πετρελαίου βοηθάει τον σχιστόλιθο των ΗΠΑ, βοηθάει επίσης τους παγκόσμιους αντιπάλους Βενεζουέλα, Ιράν και Ρωσία.

Μια «λύση» είναι η στρατιωτική ή οικονομική («κυρώσεις» – με βάση τις κυρώσεις) καταστροφή όλων των κέντρων παραγωγής ενέργειας που δεν ελέγχουν οι ΗΠΑ, η οποία μπορεί να είναι παρούσα στρατηγική των ΗΠΑ;

Σε όλα αυτά, οι μεσαίες και επαγγελματικές τάξεις της Δύσης πρέπει να συναινούν (με συμφωνία ή αδράνεια), να εθελοτυφλούν για το τι πραγματικά συμβαίνει και να διατηρούν την «ελπίδα» στους πολιτικούς τους και στο μέλλον.

Οι επόμενες ενότητες περιγράφουν τις τεράστιες εκστρατείες κοινωνικής μηχανικής που δημιουργήθηκαν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Δεν εκτιμάται γενικά ότι αυτές οι εκστρατείες οργανώθηκαν μαζικά και εφαρμόστηκαν αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι εν λόγω εκστρατείες εγκατέστησαν μια πρωτοκαθεδρία επιλεγμένων κοινωνικών ανησυχιών, συγκαλύπτοντας έτσι την πραγματική πολιτιστική και κοινωνικο-ταξική αναδιάρθρωση, για εκείνες τις τάξεις με επιρροή που μπορούν να αντέξουν οικονομικά την ψευδαίσθηση.

Οι επιλεγμένες, απομονωμένες και κατασκευασμένες κοινωνικές ανησυχίες ήταν: η ισότητα των φύλων, ο αντιρατσισμός και ο παγκόσμιος περιβαλλοντισμός.

Ένα πράγμα που ποτέ δεν πίστευα ότι θα έκανα ήταν να αναφέρω τον Antonio Gramsci, αλλά εδώ είμαστε:

Υποστήριξε ότι η άρχουσα τάξη διατηρεί τον έλεγχο όχι μόνο μέσω του καταναγκασμού αλλά και μέσω της διάδοσης των αξιών και των πεποιθήσεών της στην κοινωνία των πολιτών.

Σύμφωνα με τον Gramsci, αυτές οι κυρίαρχες ιδέες γίνονται η «κοινή λογική» που διαμορφώνει την κοινή γνώμη και διατηρεί την κοινωνική τάξη.

Ακολουθούν ορισμένα αποσπάσματα και σκέψεις από τα Prison Notebooks (Τετράδια της Φυλακής):

«Κάθε σχέση «ηγεμονίας» είναι αναγκαστικά μια εκπαιδευτική σχέση».

Σε αυτό το απόσπασμα, ο Gramsci επισημαίνει τη σημασία της εκπαίδευσης για τη διατήρηση της ηγεμονίας.

Η άρχουσα τάξη μεταδίδει τις αξίες και τις πεποιθήσεις της μέσω των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, διαμορφώνοντας την κοσμοθεωρία των μαζών και ενισχύοντας το status quo.
«Η πιο επικίνδυνη από όλες τις κοσμοθεωρίες είναι η κοσμοθεωρία των ανθρώπων που δεν έχουν δει τον κόσμο».

Αυτό το απόσπασμα υπογραμμίζει τη σημασία της κατανόησης και της ενασχόλησης με μια ποικιλία προοπτικών για την αμφισβήτηση της κυρίαρχης κοσμοθεωρίας και την αντίσταση στον ηγεμονικό έλεγχο.
«Η κοινή λογική δεν είναι κάτι άκαμπτο και ακίνητο, αλλά μετασχηματίζεται συνεχώς, εμπλουτίζεται με επιστημονικές ιδέες και με φιλοσοφικές απόψεις που έχουν εισέλθει στη συνηθισμένη ζωή».

Ο Gramsci υπογραμμίζει τη δυναμική φύση της «κοινής λογικής» και τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ κυρίαρχων και υποτελών ομάδων.

Τέλος, ακολουθούν τα 21 συμπεράσματα της έκθεσης του Rancourt.

Υπάρχει βάθος και πλούτος στην ανάγνωση ολόκληρης της έκθεσης, αλλά αν αυτό δεν είναι εφικτό, τότε η περίληψη του 1ου μέρους παραπάνω και το συμπέρασμα παρακάτω θα σας δώσουν, όπως θα έλεγαν οι Άραβες, «τη χρήσιμη περίληψη».

Κάθε ένα από τα παρακάτω συμπεράσματα θα μπορούσε να αποτελέσει τη δική του στοίβα, και νομίζω ότι θα αναπτύξω κάποιες σκέψεις για μερικά από αυτά αργότερα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Τα σημεία που πρέπει να λάβετε υπόψη σας είναι τα εξής:

Η περίοδος του Bretton Woods (1945 έως 1971) είχε ρυθμιζόμενα εμπορικά ισοζύγια, ρυθμιζόμενες ανταλλαγές νομισμάτων και ένα δολάριο ΗΠΑ που περιοριζόταν από τη σύνδεσή του με το χρυσό.

Σχεδιάστηκε για την ανάπτυξη των κρατών του καπιταλιστικού μπλοκ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, έναντι του κομμουνιστικού μπλοκ.

Παρήγαγε κοινωνική ανάπτυξη που μοιράστηκε μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και συναρπαστικές κοινωνικές, πολιτιστικές, μηχανικές και επιστημονικές εξελίξεις. Δούλεψε πάρα πολύ καλά.

Η Ιαπωνία, η Δυτική Ευρώπη και τα συμμετέχοντα έθνη αναπτύχθηκαν υπερβολικά.

Οι ΗΠΑ τερμάτισαν τη συμφωνία του Bretton Woods το 1971 και ξεκίνησαν την πρώτη σύγχρονη εποχή της ληστρικής παγκοσμιοποίησης, με ένα δεύτερο κύμα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Η «παγκοσμιοποίηση» είναι ένας ευφημισμός για την υπό την ηγεσία των Δυτικών ΗΠΑ οικονομική ληστεία των χωρών του λεγόμενου αναπτυσσόμενου κόσμου, των παγκόσμιων υποτελών τάξεων ως ίδιων των πόρων και των συμμαχικών με τις Δυτικές ΗΠΑ εθνών στο βαθμό που είναι ανεκτό.

Από τη σκοπιά των ΗΠΑ, ο κόσμος είναι η φυτεία τους.

Το κύριο διοικητικό εργαλείο για τη διαρκή παγκόσμια οικονομική λεηλασία των ΗΠΑ είναι το νομισματικό εργαλείο του απεριόριστου και ελεγχόμενου από τις ΗΠΑ δολαρίου ΗΠΑ ως παγκόσμιο νόμισμα.

Το εν λόγω νομισματικό μέσο είναι ουσιαστικά ένας ιμάντας μεταφοράς για τη συνεχή μεταφορά πραγματικού πλούτου και πόρων από τον κόσμο στο σύστημα των ΗΠΑ.
Αναμφισβήτητα, το κύριο παγκόσμιο μέλημα των ΗΠΑ, εκτός από τις κλασικές γεωπολιτικές εκτιμήσεις για τη γη, τη μάζα των πόρων και τους εμπορικούς δρόμους, είναι η επιβολή και η εξασφάλιση, παράλληλα, του δολαρίου ΗΠΑ ως παγκόσμιου νομίσματος.
Η επιβολή του καθεστώτος του δολαρίου ΗΠΑ ως παγκόσμιου νομίσματος περιλαμβάνει κρυφά και φανερά πραξικοπήματα και πολέμους για την αλλαγή καθεστώτος – εναντίον κυβερνήσεων που ανταγωνίζονται για τη νομισματική κυριαρχία (κυριαρχία) – και οικονομικούς και εμπορικούς αποκλεισμούς, ενώ η «εξασφάλιση» του καθεστώτος του δολαρίου ΗΠΑ περιλαμβάνει τον έλεγχο των σημαντικότερων «αγαθών» που πρέπει να αγοράζονται σε δολάρια ΗΠΑ, εξασφαλίζοντας έτσι τη ζήτηση για το δολάριο ΗΠΑ.

Βλέποντας ότι το Ιράκ είναι ένα θέμα που βρίσκεται κοντά στην καρδιά μου, θα κάνουμε μια μικρή παράκαμψη για να εξετάσουμε κάποιο ιστορικό του δολαρίου ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ.

Τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται. Όλοι πέσαμε στην παγίδα του τσίρκου με τα όπλα μαζικής καταστροφής.

«Το όνειρο της Ευρώπης να προωθήσει το ευρώ ως ανταγωνιστή του αμερικανικού δολαρίου μπορεί να πάρει ώθηση από τον SADDAM HUSSEIN.

Το Ιράκ λέει ότι από εδώ και στο εξής θέλει πληρωμές για το πετρέλαιό του σε ευρώ, παρά το γεγονός ότι η ταλαιπωρημένη ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα, η οποία παλαιότερα άξιζε αρκετά περισσότερο από 1 δολάριο, έχει πέσει σε περίπου 82 [σεντς].

Το Ιράκ λέει ότι δεν θα δέχεται πλέον δολάρια για το πετρέλαιο, επειδή δεν θέλει να συναλλάσσεται «με το νόμισμα του εχθρού».»

Συνάλλαγμα: Ο Saddam γυρίζει την πλάτη του στα δολάρια – TIME

Όταν ο Nixon εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού το 1971, ο πληθωρισμός γρήγορα σήκωσε το άσχημο κεφάλι του, καθώς το δολάριο δεν ήταν συνδεδεμένο με ένα φυσικό περιουσιακό στοιχείο.

Αυτό ξεπεράστηκε με τη σύνδεση του δολαρίου με το πετρέλαιο μέσω της δημιουργίας του πετροδολαρίου.

Οι αγορές πετρελαίου έπρεπε να πληρώνονται με δολάρια ΗΠΑ.

Το πιο εμπορεύσιμο χάρτινο περιουσιακό στοιχείο στον κόσμο υποστηριζόταν τώρα από το πιο εμπορεύσιμο φυσικό περιουσιακό στοιχείο.

Αυτό ήταν μια νίκη για τους ιδιώτες τραπεζίτες στους οποίους ανήκει η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ.

Κάθε φορά που μια χώρα ή μια οντότητα, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών οντοτήτων, ήθελε να πληρώσει για πετρέλαιο έπρεπε να δανειστεί δολάρια ΗΠΑ που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ τύπωνε από το πουθενά.

Αυτό σήμαινε ότι οι ιδιωτικές τράπεζες έκοβαν το εισιτήριο για κάθε συναλλαγή πετρελαίου.

Αυτό ήταν μια επανάληψη του νόμου περί νομίσματος του 1764 που ανάγκασε τις νεοσύστατες αποικίες να χρησιμοποιούν βρετανικές λίρες για να πληρώνουν τους πολέμους της Βρετανίας.

Είναι εκπληκτικό το πώς η ιστορία κάνει ομοιοκαταληξία.

Η δημιουργία του ευρώ ήταν μια άμεση απειλή για το πετροδολάριο, καθώς το πετρέλαιο μπορούσε πλέον να πληρωθεί σε ένα άλλο σταθερό και αναγνωρισμένο νόμισμα.

Ο Saddam ξεκίνησε την προσπάθεια στα τέλη του 2000 προσφέροντας να δεχθεί πληρωμές στο νέο ευρώ.

Οι απειλές για το πετροδολάριο έπρεπε να εξαλειφθούν, εξ ου και ο πόλεμος στο Ιράκ.

Το ίδιο ισχύει και για την πώληση ρωσικού φυσικού αερίου στη Γερμανία.

Αν η Ρωσία δεχόταν πληρωμές σε ευρώ για το γερμανικό φυσικό αέριο, το πετροδολάριο θα υπονομευόταν.

Εξ ου και οι επιθέσεις στον αγωγό Nordstream.

Όλοι οι πόλεμοι είναι πόλεμοι των τραπεζιτών.

Τα «εμπορεύματα» που εξασφαλίζουν το δολάριο των ΗΠΑ και πρέπει να ελεγχθούν περιλαμβάνουν: ενέργεια, οπιοειδή φάρμακα, εθνικά χρέη των χρεωμένων εθνών (εκτός των ΗΠΑ), νομισματικές αποταμιεύσεις της παγκόσμιας ελίτ (νόμιμα ή παράνομα αποκτημένες), και στρατιωτικό υλικό και στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ («προστασία») που επιβάλλονται σε συμμαχικά έθνη σε υπέρογκες τιμές- και επεκτείνονται στις πάντα αναπτυσσόμενες παγκοσμιοποιημένες αγορές φαρμακευτικών προϊόντων (εμβόλια κ.λπ.), γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών με πατέντες και ιδιόκτητης υψηλής τεχνολογίας (5G κ.λπ.).

Είναι σημαντικό να τονίσουμε αυτό το προφητικό σημείο. Η έκθεση του Rancourt ήταν από τον Απρίλιο του 2019(!) και περιέγραφε την ανάγκη της Αυτοκρατορίας για «ανάπτυξη παγκοσμιοποιημένων αγορών [εμβολίων]»… και να ‘μαστε.

Βασικά, ο τρόπος λειτουργίας της Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ ήταν: κάθε τοπικό παγκόσμιο ορυκτό ή βασικός πόρος παγκόσμιας σημασίας θα ελεγχθεί, με οποιοδήποτε μέσο (στρατιωτική κατοχή, καταστροφή της ικανότητας, αποκλεισμός, καθεστώς μαριονέτας…).
Η παγκοσμιοποίηση είναι προοδευτική και έχει συμβεί σε εκρήξεις που ορίζουν τις εποχές της παγκοσμιοποίησης.

Η πρώτη εποχή ήταν η μετά-Bretton-Woods εποχή (1971-1991), που ξεκίνησε όταν το δολάριο ΗΠΑ αποσυνδέθηκε από τον χρυσό.
Τα τελικά αποτελέσματα της μετά-Bretton-Woods εποχής ήταν: η συστηματική σχετική απώλεια του οικονομικού καθεστώτος της μεσαίας τάξης και η χειροπιαστή κοινωνική δυστυχία στη Δύση, όπως η εμφάνιση αστικών αστέγων τη δεκαετία του 1980, που σχετίζεται με μια προβλέψιμη μεγάλη ύφεση της Δύσης (κραχ του 1982, από τις χρεοκοπίες του Τρίτου Κόσμου που απογράφηκαν μέσω των ομολόγων Brady[29]).
Η δεύτερη εποχή της παγκοσμιοποίησης ξεκίνησε αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

Ήταν μια περίοδος εκτεταμένης και επιταχυνόμενης παγκοσμιοποίησης.

Οι στενοί στόχοι ήταν οι παραδοσιακές αγορές που ήταν συνδεδεμένες με τις ΗΠΑ: Ο Καναδάς και το Μεξικό (NAFTA), και η Ευρώπη (μεγα-συγχωνεύσεις).

Η Ευρώπη αντιστάθηκε κάπως σχηματίζοντας την Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση.

Οι αποδόσεις των επενδύσεων ανέβηκαν στη στρατόσφαιρα, όπως και οι μισθοί των διευθύνοντων συμβούλων.

Η βιομηχανική εργατική τάξη των ΗΠΑ αποδεκατίστηκε.

Η Κίνα μπήκε στην καπιταλιστική τροχιά.

Δημιουργήθηκε το χάσμα «θλιβεροί εναντίον μπόμπο και ελίτ», ως μείζον κοινωνικο-γεωγραφικό επακόλουθο στη Δύση.
Οι μετρήσιμες ανθρώπινες συνέπειες που συγχρονίζονται με την επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης μετά το 1991, και επηρεάζουν κυρίως τις τάξεις με χαμηλότερο εισόδημα, στη Δύση, περιλαμβάνουν απώλεια του δικτύου κοινωνικής προστασίας, αύξηση του αριθμού των μονογονεϊκών οικογενειών, τριπλασιασμός του ποσοστού των συγκρουσιακών διαφορών στα δικαστήρια, μεταξύ γονέων και μεταξύ ατόμων και με το κράτος («κρίση πρόσβασης στη δικαιοσύνη»), αύξηση της συχνότητας εμφάνισης βασικών αναγκών των νοικοκυριών χαμηλού εισοδήματος (στέγαση, υγεία, ασφάλεια, εργασία, οικονομικά), αυξημένα ποσοστά τόσο αυτοκτονιών όσο και απόπειρας αυτοκτονίας, αυξημένο ποσοστό υπερβολικής δόσης οπιοειδών (που προηγήθηκε της επιδημίας οπιοειδών της δεκαετίας του 2010), και αυξημένα ποσοστά επειγόντων περιστατικών χρόνιου άσθματος και επιπολασμού του άσθματος, τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες.
Η αυξημένη επιείκεια στη ρύθμιση των τροφίμων και των φαρμάκων και η δραματική αύξηση της παγκόσμιας χρήσης του ζιζανιοκτόνου γλυφοσάτη, αρχής γενομένης από το 1993 στις ΗΠΑ, ήταν ταυτόχρονες με την μετά το 1991 έξαρση των ασθενειών και των χρόνιων παθήσεων: θάνατος από εντερικές λοιμώξεις, επίπτωση καρκίνου του θυρεοειδούς, θάνατος από τη νόσο του Πάρκινσον, επικράτηση του διαβήτη, αυτισμός σε παιδιά διαφόρων ηλικιακών ομάδων και φοβία, αγχώδης διαταραχή, διαταραχή πανικού.
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 η Wall Street και οι μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ ανέλαβαν έναν πιο ηγετικό ρόλο στην παγκοσμιοποίηση, ο οποίος επισκιάζει τα παραδοσιακά παγκόσμια οικονομικά μέσα που είναι η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η λεγόμενη κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων των ΗΠΑ, το κραχ του 2008, οι μεγαλο-διασώσεις… είναι συμπτώματα.

Οι πίθηκοι απαιτούν και τους επιτρέπεται να διοικούν περισσότερο τον ζωολογικό κήπο, στον οποίο όλο το παιχνίδι γίνεται σε δολάρια ΗΠΑ.

Η μεγάλη επιτάχυνση και επέκταση της παγκοσμιοποίησης που σημειώθηκε αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 δεν αναγνωρίζεται γενικά ως απάντηση των ΗΠΑ στην εν λόγω πτώση, αλλά θα έπρεπε να αναγνωριστεί ως τέτοια.

Υπήρξε μια μεγάλη επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης, τόσο διαρθρωτικά όσο και από άποψη επέκτασης και όγκου, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν μια απάντηση στο νέο εμφανές γεωπολιτικό και ιδεολογικό ρήγμα.
Ταυτόχρονα, ως ρητή απάντηση στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τα Ηνωμένα Έθνη ανέλαβαν μια άνευ προηγουμένου καταιγίδα παγκόσμιων διασκέψεων υψηλής διαμεσολάβησης.

Πιο συγκεκριμένα, ο ΟΗΕ προώθησε νέα παραδείγματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος που μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως «κλιματική αλλαγή», «ισότητα των φύλων» και «αντιρατσισμός»- και έθεσε σε εφαρμογή δηλώσεις και σχέδια για τη θεσμοθέτηση και νομιμοποίηση αυτών των νέων παραδειγμάτων παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Τα εν λόγω νέα παραδείγματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος είναι απομονωμένες και απολυμασμένες ανησυχίες, στερούμενες στην πράξη των πρακτικών διαστάσεων της κοινωνικής τάξης, της ανισότητας στην ανάπτυξη, της δομής εκμετάλλευσης και της εθνικής κυριαρχίας.

Έγιναν παγκόσμιες και κρατικές «θρησκείες» για να κατευνάσουν, να υπνωτίσουν και να ευθυγραμμίσουν τους πληθυσμούς για τη συνέχιση της παγκοσμιοποίησης, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων βημάτων προς μια παγκόσμια οικονομία άνθρακα (με τον άνθρακα να διαπραγματεύεται σε δολάρια ΗΠΑ).
Ο κυβερνητικός, επιστημονικός, ακαδημαϊκός, εκπαιδευτικός τομέας, οι ΜΚΟ και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αγκάλιασαν και προώθησαν τα νέα παραδείγματα παγκόσμιας ανησυχίας.

Όλες οι εταιρείες που ελέγχονται παγκοσμίως πρασίνισαν και εξισορρόπησαν.

Δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει αρκετή πρόληψη της κλιματικής αλλαγής, ισότητα των φύλων ή φυλετική κοινωνική δικαιοσύνη- και όλα τα προβλήματα και οι κίνδυνοι οφείλονταν σε ελλείμματα στην πρόληψη της κλιματικής αλλαγής, στην ισότητα των φύλων και στη φυλετική κοινωνική δικαιοσύνη.

Αναπτύχθηκε μια βιομηχανία εκπαίδευσης για την κοινωνική δικαιοσύνη, βασισμένη στη νεόκοπη «κριτική φυλετική θεωρία», η οποία μετέτρεψε την παλιομοδίτικη πολιτική ανάλυση των εκμεταλλευτικών σχέσεων εξουσίας σε συνειδητοποίηση της «διατομικότητας» και την παλιομοδίτικη πολιτική ανάλυση του σχηματισμού κοινωνικών συνασπισμών σε αναγνώριση του λευκού προνομίου και του άδικου βάρους του να είσαι καστανός.
Ο ΟΗΕ είχε ζητήσει ρητά την ποινικοποίηση («ποινικά μέτρα») «όλων των μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού, ξενοφοβίας ή συναφούς μισαλλοδοξίας», και αυτή η επιθυμία που υποκινούσε η ελίτ έγινε πραγματικότητα με κώδικες συμπεριφοράς, εκτεταμένη λογοκρισία στο διαδίκτυο, διώξεις για ρητορική μίσους, εκρηκτικές απειλές δικαστικών διώξεων για συκοφαντική δυσφήμιση και συστοιχίες κυρώσεων κατά μη εγκεκριμένων πολιτικών απόψεων.

Η μόνη αποτελεσματική αντίσταση κατά της παγκοσμιοποίησης στη Δύση έχει γίνει οι πρόσφατες εκλογικές και διαδηλωτικές εξεγέρσεις που σχετίζονται με την ψήφο του Brexit, την εκλογική νίκη του Τραμπ και το κίνημα Gilets jaunes, και όλα αυτά έχουν γίνει πρόσφατα κατανοητά ως ταξική σύγκρουση μεταξύ των θλιβερών και των μπόμπων και των ελίτ, μεταξύ των καθιστικών κατοίκων της υπαίθρου (των «κάπου») και των παγκοσμιοποιημένων αστών (των «κάπου»).

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι οι deplorables εκφράζουν την ιδιαίτερη πολύπλευρη σειρά παραπόνων τους, από την αναγκαία οικονομική αναζωογόνηση του αγροτικού έθνους, την απόρριψη της φορολόγησης του άνθρακα, την απόρριψη των προγραμμάτων ισότητας των φύλων και αντιρατσισμού, συμπεριλαμβανομένης της λογοκρισίας και της πολιτικής ορθότητας.

Αυτή είναι μια πολύ καλή συνέντευξη που έδωσε ο Rancourt συζητώντας την έκθεση.

2019-06-13 συνέντευξη με τον Colin Todhunter «Από την ηγεμονία του δολαρίου στην παγκοσμιοποίηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη Γλυφοσάτη και δόγματα συναίνεσης» – Denis Rancourt

Μια από τις ιδέες που ξεχώρισα διαβάζοντας το βιβλίο της Hannah Arendt «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού», σε σχέση με την Αυτοκρατορία, ήταν η ιδέα του «πλεονάζοντος κεφαλαίου και των πλεοναζόντων ανθρώπων».

Μου έδωσε το πλαίσιο της Αυτοκρατορίας με έναν τρόπο που δεν είχα δει ποτέ πριν.

Καθώς το πλεονάζον κεφάλαιο φεύγει από τις πατρίδες της Αυτοκρατορίας, χρειάζεται πλεονάζοντες άνδρες για να το προστατεύσουν.

Στο βιβλίο «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού», η Hannah Arendt δεν χρησιμοποιεί ρητά τον όρο «πλεονάζον κεφάλαιο», αλλά συζητά την έννοια σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό.

Ακολουθούν μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο που αγγίζουν την ιδέα του πλεονάζοντος ή πλεονάζοντος κεφαλαίου:

«Η εξαγωγή δύναμης, η οποία στην περίπτωση της εξαγωγής κεφαλαίου ταυτίζεται με την εξαγωγή χρήματος, ανήκε από την αρχή στις κρυφές επιθυμίες της αστικής τάξης».

(Μέρος 2, Κεφάλαιο 2) Αυτό το απόσπασμα υπογραμμίζει ότι η αστική τάξη επεδίωκε πάντα να επεκτείνει την εξουσία και την επιρροή της μέσω της εξαγωγής κεφαλαίου, μια βασική πτυχή του ιμπεριαλισμού.

«Η διαδικασία σχηματισμού κεφαλαίου, η οποία πάντα απαιτούσε την εκμετάλλευση της αγοράς εργασίας, είχε γίνει μια διαδικασία εξαγωγής κεφαλαίου και επομένως απαιτούσε την εκμετάλλευση ολόκληρης της γης».

(Μέρος 2, Κεφάλαιο 2) Η Arendt υποστηρίζει ότι το πλεονάζον κεφάλαιο που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης κατευθύνθηκε προς την εξαγωγή κεφαλαίου, η οποία οδήγησε στην εκμετάλλευση ξένων χωρών και λαών.
«Η συσσώρευση του κεφαλαίου ήταν δυνατή μόνο επειδή το κράτος εγγυήθηκε την τάξη και έτσι διευκόλυνε τη συσσώρευση του κεφαλαίου».

(Μέρος 2, Κεφάλαιο 3) Εδώ, η Arendt υποστηρίζει ότι το κράτος παίζει καθοριστικό ρόλο στο να επιτρέπει τη συσσώρευση του κεφαλαίου, διατηρώντας την τάξη και υποστηρίζοντας τις καπιταλιστικές επιδιώξεις.
«Η κινητοποίηση του τεράστιου πλούτου και η συσσώρευση του κεφαλαίου, την οποία το κράτος είχε καταστήσει εξ αρχής δυνατή, έγινε αυτοτελής δύναμη».

(Μέρος 2, Κεφάλαιο 3) Σε αυτό το απόσπασμα, η Arendt τονίζει ότι η συσσώρευση του κεφαλαίου, που διευκολύνθηκε από το κράτος, μετατράπηκε τελικά σε μια δύναμη που επηρέασε και διαμόρφωσε την πολιτική εξουσία.

«Η επέκταση των ευρωπαϊκών εθνικών κρατών πέρα από τα όρια του έθνους-κράτους οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι το κεφάλαιο, του οποίου η δυναμική ανάπτυξη είχε διαρρήξει τα όρια του συστήματος του έθνους-κράτους, έπρεπε να ακολουθηθεί από την πολιτική εξουσία προκειμένου να το προστατεύσει».

(Μέρος 2, Κεφάλαιο 4) Η Arendt ισχυρίζεται ότι τα ευρωπαϊκά κράτη επέκτειναν την εμβέλειά τους ως αποτέλεσμα της περίσσειας του κεφαλαίου που ξεπέρασε τους περιορισμούς του έθνους-κράτους, καθιστώντας αναγκαία την πολιτική εξουσία για την προστασία και την προώθηση των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Βρισκόμαστε στη μέγγενη της Αυτοκρατορίας.

Είμαστε εδώ και πολύ καιρό.

Η GMC γεννήθηκε μέσα από την Αυτοκρατορία.

Η ιστορία του Climate™ γεννήθηκε από την Αυτοκρατορία.

Η ιστορία του Φύλου™ γεννήθηκε από την Αυτοκρατορία.

Η ιστορία της Φυλής™ γεννιέται από την Αυτοκρατορία.

Ο Churchill, το 1943, κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του στο Harvard, είπε:

«Οι αυτοκρατορίες του μέλλοντος είναι οι αυτοκρατορίες του μυαλού».

Φίλε, είχε δίκιο.

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος – Lies are Unbekoming | 1 Απριλίου 2023

https://apollodoros.substack.com/p/800?utm_source=post-email-title&publication_id=1154987&post_id=154234751&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=a7tc5&triedRedirect=true&utm_medium=email