ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Αρχαία Ελληνίδα Ιερέας & Ιέρεια

Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, η θρησκεία ήταν προσωπική, άμεση και παρούσα σε όλους τους τομείς της ζωής.

Με επίσημες τελετουργίες που περιελάμβαναν θυσίες ζώων και σπονδές, μύθους για να εξηγήσουν την προέλευση της ανθρωπότητας και να δώσουν στους θεούς ένα ανθρώπινο πρόσωπο, ναούς που κυριαρχούσαν στο αστικό τοπίο, φεστιβάλ πόλεων και εθνικούς αθλητικούς και καλλιτεχνικούς αγώνες, η θρησκεία δεν ήταν ποτέ μακριά από το μυαλό ενός αρχαία ελληνικά.

Ενώ το άτομο μπορεί να είχε αποφασίσει για το βαθμό της θρησκευτικής του πεποίθησης και κάποιοι μπορεί να ήταν εντελώς σκεπτικιστές, ορισμένες θεμελιώδεις αρχές πρέπει να ήταν αρκετά διαδεδομένες για να λειτουργήσει η ελληνική κυβέρνηση και η κοινωνία: οι θεοί υπήρχαν, μπορούσαν να επηρεάσουν τον άνθρωπο.

Υποθέσεις, και καλωσόρισαν και ανταποκρίθηκαν σε πράξεις ευσέβειας και λατρείας.

Οι Ολύμπιοι Θεοί

Η πολυθεϊστική ελληνική θρησκεία περιλάμβανε μια μυριάδα θεών, καθένας από τους οποίους αντιπροσώπευε μια συγκεκριμένη πτυχή της ανθρώπινης κατάστασης, και ακόμη και αφηρημένες ιδέες όπως η δικαιοσύνη και η σοφία θα μπορούσαν να έχουν τη δική τους προσωποποίηση.

Οι πιο σημαντικοί θεοί, όμως, ήταν οι Ολύμπιοι θεοί με επικεφαλής τον Δία :

Ζεύς
Αθήνα
Απόλλων
Ποσειδώνας
Ερμής
Ήρα
Αφροδίτη
Δήμητρα
Άρης
Αρτέμη
άδης
Ήφαιστος
Διόνυσος
Αυτοί οι 12 Ολύμπιοι θεοί πιστεύεται ότι κατοικούσαν στον Όλυμπο και θα είχαν αναγνωριστεί σε όλη την Ελλάδα , αν και με κάποιες τοπικές παραλλαγές και ίσως ιδιαίτερες ιδιότητες και συσχετίσεις.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ, ΔΟΘΗΚΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΣΩΜΑΤΑ & ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ .

Στην ελληνική φαντασία, λογοτεχνία και τέχνη, στους θεούς δόθηκαν ανθρώπινα σώματα και χαρακτήρες – καλοί και κακοί – και όπως οι συνηθισμένοι άνδρες και γυναίκες , παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά (συχνά μέσω παράνομων υποθέσεων), πολέμησαν και στις ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας επενέβαιναν άμεσα στις ανθρώπινες υποθέσεις.

Αυτές οι παραδόσεις αναφέρθηκαν αρχικά μόνο προφορικά καθώς δεν υπήρχε ιερό κείμενο στην ελληνική θρησκεία και αργότερα έγιναν προσπάθειες να γραφτεί αυτή η προφορική παράδοση, κυρίως από τον Ησίοδο στη Θεογονία του και πιο έμμεσα στα έργα του Ομήρου .

Ναοί, Τελετουργίες & Ιερείς

Οι θεοί έγιναν προστάτες πόλεων , για παράδειγμα, η Αφροδίτη για την Κόρινθο και ο Ήλιος για τη Ρόδο , και καλούνταν για βοήθεια σε συγκεκριμένες καταστάσεις, για παράδειγμα, ο Άρης κατά τη διάρκεια του πολέμου και η Ήρα για γάμους.

Μερικοί θεοί εισήχθησαν από το εξωτερικό, για παράδειγμα, ο Άδωνις , και ενσωματώθηκαν στο ελληνικό πάνθεον, ενώ τα ποτάμια και οι πηγές μπορούσαν να λάβουν μια πολύ τοπική προσωποποιημένη μορφή όπως οι νύμφες.

Ο ναός ( ναός – σημαίνει τόπος κατοικίας σε σχέση με την πεποίθηση ότι ο θεός έμενε σε αυτό το μέρος, ή τουλάχιστον επισκεπτόταν προσωρινά κατά τη διάρκεια τελετουργιών) ήταν το μέρος όπου, σε ειδικές περιπτώσεις, η θρησκεία έπαιρνε έναν πιο επίσημο τόνο.

Οι θεοί λατρεύονταν σε ιερούς χώρους και ναούς σε όλες τις μεγάλες ελληνικές κοινότητες σε τελετές που πραγματοποιούσαν οι ιερείς και οι συνοδοί τους.

Αρχικά, οι ιεροί χώροι ήταν απλώς ένας απλός βωμός σε μια καθορισμένη περιοχή, αλλά με την πάροδο του χρόνου χτίστηκαν τεράστιοι ναοί προς τιμήν ενός συγκεκριμένου θεού και αυτοί συνήθως στέγαζαν ένα λατρευτικό άγαλμα της θεότητας, με πιο διάσημο το τεράστιο άγαλμα της Αθηνάς στο

Ο Παρθενώνας των Αθηνών ή ο Δίας στην Ολυμπία .

Με τον καιρό, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα ναών για κατώτερους θεούς μπορούσε να ξεπηδήσει γύρω από τον κύριο ναό, δημιουργώντας ένα μεγάλο ιερό συγκρότημα, που συχνά χτίστηκε σε μια ακρόπολη που δεσπόζει σε μια πόλη ή στη γύρω περιοχή.

Ο ιερός αυτός χώρος ( τέμενος ) χωριζόταν από την υπόλοιπη κοινότητα με μια συμβολική πύλη ή πρόπυλο και μάλιστα πίστευαν ότι ο χώρος αυτός ανήκε στη συγκεκριμένη θεότητα.

Οι ιεροί τόποι λάμβαναν επίσης οικονομικές δωρεές και αφιερώματα αγαλμάτων, κρηνών και ακόμη και κτιρίων από τους πιστούς, συχνά για να γιορτάσουν μια μεγάλη στρατιωτική νίκη και να ευχαριστήσουν τους θεούς, ενώ τα μεγαλύτερα ιερά είχαν επίσης μόνιμους φροντιστές ( νεοκόρους ) που ήταν υπεύθυνοι για τη συντήρηση του το site.

ΤΑ ΖΩΑ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΗΘΩΣ ΧΟΙΡΟΙ, ΠΡΟΒΑΤΑ, ΚΑΤΣΙΚΕΣ Ή ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΝΤΑΝ

Ο ίδιος ο ναός, ωστόσο, δεν χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια θρησκευτικών πρακτικών, καθώς αυτές πραγματοποιούνταν σε καθορισμένο βωμό έξω από το ναό.

Οι αρχαίοι συγγραφείς συχνά δείχνουν απροθυμία να υπεισέλθουν σε σαφείς λεπτομέρειες θρησκευτικών τελετών και τελετών σαν να ήταν πολύ ιερές για να δημοσιοποιηθούν στον γραπτό λόγο.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι οι πιο κοινές θρησκευτικές συνήθειες ήταν η θυσία και η έκχυση σπονδών, όλα με τη συνοδεία προσευχών προς τιμή του θεού.

Τα ζώα που θυσιάζονταν ήταν συνήθως χοίροι, πρόβατα, κατσίκες ή αγελάδες και πάντα του ίδιου φύλου με τον θεό που τιμούνταν.

Το κρέας στη συνέχεια είτε έκαιγε εντελώς είτε μαγειρεύτηκε, με ένα μέρος να προσφερόταν στον θεό και το υπόλοιπο να τρώγονταν από κάποιους ή όλους τους πιστούς ή το έπαιρναν για να το φάνε αργότερα.

Η πραγματική θανάτωση του ζώου έγινε από έναν κρεοπώλη ή μάγειρα ( megeiras ), ενώ μια νεαρή κοπέλα σκόρπισε σπόρους στο κεφάλι του ζώου, ίσως σύμβολο της ζωής και της αναγέννησης τη στιγμή του θανάτου του ζώου .

Άλλα τέτοια τελετουργικά περιελάμβαναν την εξέταση των σπλάχνων των θυσιασμένων ζώων για να εξακριβωθούν σημάδια που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην πρόβλεψη μελλοντικών γεγονότων.

Στη συνέχεια, ιερείς ενορχήστρωσαν τις θρησκευτικές τελετές και έκαναν προσευχές.

Η θέση ήταν γενικά ανοιχτή σε όλους και μόλις ανέλαβε τον ρόλο, ιδιαίτερα όταν φορούσε την ιερή κορδέλα, το σώμα του ιερέα έγινε απαραβίαστο.

Οι ιερείς υπηρέτησαν έναν συγκεκριμένο θεό, αλλά δεν ήταν απαραίτητα θρησκευτικοί ειδικοί.

Για θεολογικά ζητήματα, ένας πολίτης μπορούσε να συμβουλευτεί έναν ερμηνευτή , έναν κρατικό αξιωματούχο, ο οποίος ήταν γνώστης των θρησκευτικών υποθέσεων.

Οι γυναίκες θα μπορούσαν επίσης να είναι ιερείς, κάτι που ίσως προκαλεί έκπληξη δεδομένης της έλλειψης οποιουδήποτε άλλου δημόσιου ρόλου στην ελληνική κοινωνία.

Συχνά, αλλά όχι πάντα, ο ιερέας ήταν του ίδιου φύλου με τον θεό που αντιπροσώπευαν. Οι ιέρειες είχαν τον πρόσθετο περιορισμό ότι τις περισσότερες φορές επιλέγονταν επειδή ήταν παρθένες ή πέρα ​​από την εμμηνόπαυση.

Οι λάτρεις, από την άλλη πλευρά, θα μπορούσαν να είναι και τα δύο φύλα και εκείνα τα τελετουργικά με περιορισμούς θα μπορούσαν να αποκλείουν είτε άνδρες είτε γυναίκες.

Εκτός από τις επίσημες και δημόσιες θρησκευτικές τελετές υπήρχαν επίσης πολλές ιεροτελεστίες που ήταν ανοιχτές και γνωστές μόνο στους μυημένους που τις εκτελούσαν, με πιο γνωστό παράδειγμα τα Μυστήρια της Ελευσίνας .

Σε αυτές τις κλειστές ομάδες, τα μέλη πίστευαν ότι ορισμένες δραστηριότητες έδιναν πνευματικά οφέλη, μεταξύ των οποίων μια καλύτερη μετά θάνατον ζωή.

Τα μέρη θα μπορούσαν επίσης να αποκτήσουν μια θεϊκή σύνδεση. τα μεγάλα μαντεία όπως του Απόλλωνα στους Δελφούς και του Δία στη Δωδώνη μπορεί κάλλιστα να άρχισαν ως μέρη που θεωρούνται ιδιαίτερα καλά για να δέχονται σημάδια από τους θεούς.

Τέτοια μέρη έγιναν εξαιρετικά σημαντικά κέντρα με τους ιερείς χρησμούς τους να συμβουλεύονται τόσο άτομα όσο και πόλεις-κράτη, έτσι ώστε οι μάλλον ασαφείς και διφορούμενες διακηρύξεις να βοηθήσουν στην καθοδήγηση της μελλοντικής τους συμπεριφοράς.

Φεστιβάλ & Παιχνίδια
Αθλητικοί αγώνες και αγώνες μουσικής (ιδιαίτερα παίζοντας κιθάρα και λύρα ) ​​και θέατρο (τραγωδία και κωμωδία) γίνονταν σε φεστιβάλ όπως τα Διονύσια της Πόλης των Αθηνών και οι Πανελλήνιοι αγώνες στους σημαντικότερους ιερούς τόπους της Ολυμπίας, των Δελφών, της Νεμέας . και Ίσθμια για να τιμήσουν έναν συγκεκριμένο θεό.

Αυτές οι εκδηλώσεις παρακολούθησαν επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και η εμπειρία έμοιαζε ίσως περισσότερο με προσκύνημα παρά με απλό φίλαθλο.

Αποδεικνύοντας το ιερό τους καθεστώς, ο πόλεμος απαγορεύτηκε κατά τη διάρκεια αυτών των εκδηλώσεων και οι προσκυνητές είχαν εγγυημένη ελεύθερη διέλευση σε όλη την Ελλάδα.

Ωστόσο, υπήρχαν και πολύ μικρότερα φεστιβάλ, μερικές φορές μόνο από πολύ εκλεκτό αριθμό ατόμων, για παράδειγμα, τα Arrhephoria στην Αθήνα, όπου συμμετείχαν μόνο ιέρειες και το πολύ τέσσερα νεαρά κορίτσια.

Αν και η ιστορική καταγραφή αποκαλύπτει πολλά για επίσημες θρησκευτικές εκδηλώσεις και τελετές, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η ελληνική θρησκεία στην πραγματικότητα ασκούνταν οπουδήποτε, ανά πάσα στιγμή, από ιδιώτες με πολύ προσωπικό τρόπο.

Όχι μόνο οι ναοί αλλά και η εστία σε ιδιωτικές κατοικίες θεωρούνταν ιερές, για παράδειγμα.

Τα άτομα μπορούσαν επίσης να επισκεφτούν έναν ναό όποτε ήθελαν και ήταν σύνηθες να κάνουν μια προσευχή ακόμα και όταν τους περνούσαν στο δρόμο.

Οι άνθρωποι άφηναν προσφορές όπως θυμίαμα, λουλούδια και τρόφιμα, αναμφίβολα με μια ελπιδοφόρα προσευχή ή σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για μια προηγούμενη πράξη.

Τα άτομα θα μπορούσαν επίσης να οργανώσουν τη δική τους ιδιωτική θυσία, εάν είχαν τα μέσα να το κάνουν, και αυτά έχουν μνημονευτεί σε χιλιάδες λίθινους δείκτες που βρέθηκαν σε ιερούς χώρους.

Επιπλέον, οι ναοί επισκέπτονταν συχνά για να αναζητήσουν θεραπεία, ειδικά σε εκείνες τις τοποθεσίες που συνδέονται με τον Ασκληπιό , τον θεό της ιατρικής , κυρίως στην Επίδαυρο .

Οι άνθρωποι έψαχναν επίσης για σημάδια από τους θεούς στην καθημερινή ζωή και για να ερμηνεύσουν αυτά τα σημάδια ως δείκτες μελλοντικών γεγονότων.

Τέτοια σημάδια θα μπορούσαν να είναι πουλιά στον ουρανό ή μια προφορική λέξη μεταξύ φίλων που λέγεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή ή ακόμα και ένα απλό φτάρνισμα που μπορεί να ερμηνευθεί ως ευοίωνος ή δυσοίωνος οιωνός.

Τέτοιες πεποιθήσεις και, πράγματι, ορισμένες πτυχές της θρησκείας, όπως η ανηθικότητα των θεών, όπως απεικονίζεται στις τέχνες, επικρίθηκαν αυστηρά από διανοούμενους, καλλιτέχνες και φιλοσόφους από τον 5ο αιώνα π.Χ., αλλά αυτές μπορεί να αντικατοπτρίζουν ή όχι τις κοινές απόψεις του ευρύτερου πληθυσμού, και είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς από τον πλούτο των αρχαιολογικών και γραπτών αρχείων ότι η θρησκεία ήταν κάθε άλλο παρά θεμελιώδες μέρος της ζωής για τους απλούς κατοίκους του αρχαίου ελληνικού κόσμου.

Αρχαία Ελληνική Κυβέρνηση

Η Δημιουργική Συνέλευση 

Η αρχαία Ελλάδα ήταν μάρτυρας μιας μεγάλης ποικιλίας κυβερνητικών συστημάτων καθώς οι άνθρωποι αναζητούσαν τις απαντήσεις σε τέτοια θεμελιώδη ερωτήματα όπως ποιος πρέπει να κυβερνά και πώς;

Πρέπει η κυριαρχία να βρίσκεται στο κράτος δικαίου , στο σύνταγμα, στους αξιωματούχους ή στους πολίτες;

Χωρίς να καταλήξουν σε μια οριστική απάντηση, οι κυβερνήσεις στον ελληνικό κόσμο πήραν εξαιρετικά διαφορετικές μορφές, από την τυραννία έως τη δημοκρατία.

Σε διάφορες ελληνικές πόλεις -κράτη και για πολλούς αιώνες, η πολιτική εξουσία εκφράστηκε με διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης, συχνά στην ίδια πόλη που εξελίχθηκε.

Η εξουσία θα μπορούσε να βρίσκεται στα χέρια ενός και μόνο ατόμου, μιας ελίτ ή σε κάθε άνδρα πολίτη: η δημοκρατία – ευρέως θεωρείται ως η μεγαλύτερη συνεισφορά των Ελλήνων στον πολιτισμό .

Τα τέσσερα πιο κοινά συστήματα της ελληνικής κυβέρνησης ήταν:

Δημοκρατία – διακυβέρνηση από το λαό (άρρενες πολίτες).
Μοναρχία – διακυβέρνηση από άτομο που είχε κληρονομήσει τον ρόλο του.
Ολιγαρχία – κυριαρχία από επιλεγμένη ομάδα ατόμων.
Τυραννία – διακυβέρνηση από άτομο που είχε καταλάβει την εξουσία με αντισυνταγματικά μέσα.
Οι γνώσεις μας για τα πολιτικά συστήματα στον αρχαίο ελληνικό κόσμο προέρχονται από ένα ευρύ φάσμα πηγών.

Ενώ για την Αθήνα , είναι δυνατό να συνθέσουμε μια πιο ολοκληρωμένη ιστορία, έχουμε μόνο μια ελλιπή εικόνα των συστημάτων στις περισσότερες πόλεις-κράτη και λείπουν πολλές λεπτομέρειες για το πώς λειτουργούσε πραγματικά ο πολιτικός μηχανισμός.

Σώζονται, ωστόσο, πάνω από 150 πολιτικές ομιλίες και 20.000 επιγραφές που περιλαμβάνουν 500 διατάγματα και 10 νόμους.

Υπάρχουν επίσης δύο συγκεκριμένα πολιτικά κείμενα με τον ίδιο τίτλο, το Σύνταγμα των Αθηναίων , το ένα γραμμένο από τον Αριστοτέλη ή έναν από τους μαθητές του και το άλλο που αποδίδεται (από κάποιους) στον Ξενοφώντα .

Άλλες πηγές που συζητούν την πολιτική και την κυβέρνηση περιλαμβάνουν τα Πολιτικά του Αριστοτέλη και τα ιστορικά έργα του Ηροδότου , του Θουκυδίδη και του Ξενοφώντα.

Επιπλέον, στις κωμωδίες του Αριστοφάνη συχνά περιφρονείται η πολιτική .

Δημοκρατία
Το σύνταγμα της Αθήνας ονομάζεται δημοκρατία γιατί σέβεται τα συμφέροντα όχι της μειονότητας αλλά ολόκληρου του λαού.

Όταν πρόκειται για επίλυση ιδιωτικών διαφορών, όλοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

Όταν πρόκειται για την τοποθέτηση ενός ατόμου έναντι του άλλου σε θέσεις δημόσιας ευθύνης, αυτό που μετράει δεν είναι η συμμετοχή σε μια συγκεκριμένη τάξη, αλλά η πραγματική ικανότητα που διαθέτει ο άνδρας. ( Περικλής , 431 π.Χ.)

ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΑΝΔΡΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ 18 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΩ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ  ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Η λέξη δημοκρατία προέρχεται από το ελληνικό dēmos που αναφερόταν σε ολόκληρο το σώμα των πολιτών και παρόλο που είναι η Αθήνα που συνδέθηκε με τη γέννηση της δημοκρατίας ( δημοκρατία ) γύρω στο 460 π.Χ., άλλα ελληνικά κράτη δημιούργησαν ένα παρόμοιο πολιτικό σύστημα, κυρίως το Άργος . , (συνοπτικά) Συρακούσες , Ρόδος και Ερυθρές.

Η Αθήνα είναι, ωστόσο, το κράτος που γνωρίζουμε περισσότερο.

Η συνέλευση της Αθήνας συνεδρίαζε τουλάχιστον μία φορά το μήνα, ίσως δύο ή τρεις φορές, στον λόφο της Πνύκας σε έναν ειδικό χώρο που μπορούσε να φιλοξενήσει 6000 πολίτες.

Οποιοσδήποτε άνδρας πολίτης 18 ετών και άνω μπορούσε να μιλήσει (τουλάχιστον θεωρητικά) και να ψηφίσει στη συνέλευση, συνήθως με μια απλή ανάταση του χεριού.

Η συμμετοχή ήταν ακόμη και επί πληρωμή σε ορισμένες περιόδους, κάτι που ήταν ένα μέτρο για να ενθαρρύνει τους πολίτες που ζούσαν μακριά και δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά το ρεπό για να παρευρεθούν.

Οι πολίτες πιθανότατα αντιπροσώπευαν το 10-20% του πληθυσμού της πόλης , και από αυτούς έχει υπολογιστεί ότι μόνο 3.000 περίπου άτομα συμμετείχαν ενεργά στην πολιτική.

Από αυτή την ομάδα, ίσως μόλις 100 πολίτες – οι πλουσιότεροι, οι πιο ισχυροί και οι καλύτεροι ομιλητές – κυριάρχησαν στην πολιτική σκηνή τόσο μπροστά στη συνέλευση όσο και στα παρασκήνια σε ιδιωτικές συνωμοτικές πολιτικές συναντήσεις και ομάδες ( εταίρες).

Οι επικριτές της δημοκρατίας, όπως ο Θουκυδίδης και ο Αριστοφάνης, τόνισαν επίσης ότι ο δήμος θα μπορούσε πολύ εύκολα να επηρεαστεί από έναν καλό ρήτορα ή από λαϊκούς ηγέτες (τους δημαγωγούς) και να παρασυρθεί με τα συναισθήματά τους. Ίσως η πιο διάσημη κακή απόφαση της αθηναϊκής δημοκρατίας ήταν η θανατική ποινή που δόθηκε στον φιλόσοφο Σωκράτη το 399 π.Χ.

Τα θέματα που συζητήθηκαν στη συνέλευση κυμαίνονταν από τη λήψη αποφάσεων δικαστικών αρχών έως την οργάνωση και τη συντήρηση των προμηθειών τροφίμων έως τη συζήτηση στρατιωτικών θεμάτων.

Υπήρχε στην Αθήνα (αλλά και στην Ήλιδα, στην Τεγέα και στη Θάσο) ένα μικρότερο σώμα, το boulē , το οποίο αποφάσιζε ή ιεράρχησε τα θέματα που συζητούνταν στη συνέλευση.

Επιπλέον, σε περιόδους κρίσης και πολέμου , αυτό το όργανο θα μπορούσε να λαμβάνει αποφάσεις και χωρίς τη συνεδρίαση της συνέλευσης.

Η βουλή ή συμβούλιο των 500 πολιτών επιλέγονταν με κλήρωση και είχε περιορισμένη θητεία, η οποία λειτουργούσε ως ένα είδος εκτελεστικής επιτροπής της συνέλευσης.

Τα διατάγματα της Συνέλευσης θα μπορούσαν επίσης να προσβληθούν από τα νομικά δικαστήρια.

Παρόμοιο σε λειτουργία με τη βουλή ήταν το συμβούλιο των πρεσβυτέρων (εκλεκτοί άνδρες άνω των 60), η γερουσία , της Σπάρτης , που είχε επίσης ως μέλη τους δύο Σπαρτιάτες βασιλείς και είχε ορισμένες νομικές εξουσίες.

Ανάλογα σώματα γερόντων υπήρχαν στην Κόρινθο και στη Στύμφαλο.

Στην Αθήνα παρόμοιο συμβούλιο ήταν ο Άρειος Πάγος, όπου οι γέροντες γινόταν ισόβια μέλη.

Σε άλλα ελληνικά κράτη τότε γίνονταν και δημοκρατικές συνελεύσεις, ενίοτε, όμως, με ελάχιστη περιουσία για τους παρευρισκόμενους (όπως στη Βοιωτική ομοσπονδία 447-386 π.Χ.).

Ορισμένες πόλεις-κράτη αναμείξαν επίσης δημοκρατικές συνελεύσεις με μοναρχία (για παράδειγμα, Μακεδονία και Μολοσσία).

ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΝ ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ ΑΠΟ ΕΦΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΓΟΝΤΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ.
Μοναρχία
Στον ελληνικό κόσμο οι μοναρχίες ήταν σπάνιες και συχνά διακρίνονταν από μια τυραννία μόνο όταν ο κληρονομικός ηγέτης ήταν πιο καλοπροαίρετος και κυβερνούσε προς το γνήσιο συμφέρον του λαού του.

Οι πιο γνωστές μοναρχίες ήταν εκείνες στα κράτη της Μακεδονίας και της Ηπείρου, όπου ο ηγεμόνας μοιραζόταν την εξουσία με μια συνέλευση, αν και στην πράξη ήταν περιορισμένη.

Αν και η Σπάρτη διέθετε επίσης συνέλευση πολιτών, είναι πιο διάσημη για το σύστημα δύο βασιλιάδων της.

Όχι απόλυτοι μονάρχες, είχαν, ωστόσο, μεγάλη εξουσία όταν ηγήθηκαν του σπαρτιατικού στρατού σε περιόδους πολέμου.

Κατά τη διάρκεια της ειρήνης οι βασιλείς κρατούνταν υπό έλεγχο από εφόρων ( έφοροι ) που εκλέγονταν οι ίδιοι από τη συνέλευση.

Σαφώς, ήταν απαραίτητος ένας βαθμός πολιτικής συναίνεσης για να λειτουργήσει αυτός ο αλληλοεπικαλυπτόμενος μηχανισμός.

Οι βασιλιάδες ήταν επίσης μέλη της Γερουσίας και έγιναν δεκτοί από νεαρή ηλικία, έτσι ώστε πρέπει να είχαν σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων μελών που δεν μπορούσαν να ενταχθούν μέχρι τα 60 τους.

Οι Σπαρτιάτες βασιλιάδες, ωστόσο, μπορούσαν να δικαστούν και ακόμη και εξόριστος.

Τυραννία
Οι τύραννοι ήταν μόνοι άρχοντες ενός κράτους που είχαν πάρει την εξουσία με αντισυνταγματικό τρόπο, δολοφονώντας συχνά τον προκάτοχό τους.

Ωστόσο, οι Έλληνες τύραννοι δεν ήταν απαραίτητα κακοί ηγεμόνες (όπως σημαίνει η λέξη σήμερα). φρόντιζαν απλώς τα δικά τους συμφέροντα.

Οι Συρακούσες στη Σικελία είχαν μια σειρά από διάσημους τυράννους, για παράδειγμα, τον Διονύσιο από το 405 π.Χ. και τον γιο του Διονύσιο Β’, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία το 367 π.Χ.

Άλλοι περιλαμβάνουν τον Πεισίστρατο στην Αθήνα (από το 560 π.Χ. περίπου) – έναν τυπικό καλοκάγαθο τύραννο που άνοιξε πραγματικά το δρόμο για τη δημοκρατία, ο Φειδώνας στο Άργος (περίπου 660 π.Χ.), ο Λυκόφρων στη Θεσσαλία , οι Κυψελίδες, που περιλάμβαναν τον Περίανδρο , στην Κόρινθο (γ. 657-585 π.Χ.), και ο Πολυκράτης στη Σάμο (530-522 π.Χ.).

Για τους Αθηναίους, η τυραννία έγινε το ακριβώς αντίθετο της δημοκρατίας, μια θέση που επέτρεπε στους πολίτες της Αθήνας να αισθάνονται κάποια ανωτερότητα.

Αυτό το συναίσθημα φάνηκε ιδιαίτερα στη δαιμονοποίηση των Περσών βασιλιάδων Δαρείου και Ξέρξη , των κατ’ εξοχήν τυράννων .

Ολιγαρχία
Η ολιγαρχία είναι ένα σύστημα πολιτικής εξουσίας που ελέγχεται από μια επιλεγμένη ομάδα ατόμων, μερικές φορές μικρό σε αριθμό, αλλά θα μπορούσε επίσης να περιλαμβάνει μεγάλες ομάδες.

Για τους Έλληνες (ή πιο συγκεκριμένα τους Αθηναίους) κάθε σύστημα που απέκλειε την εξουσία από ολόκληρο το σώμα των πολιτών και δεν ήταν τυραννία ή μοναρχία χαρακτηριζόταν ως ολιγαρχία.

Οι ολιγαρχίες ήταν ίσως η πιο κοινή μορφή διακυβέρνησης πόλεων-κρατών και συχνά εμφανίζονταν όταν η δημοκρατία πήγαινε στραβά.

Δυστυχώς, οι πληροφορίες που αφορούν τις ολιγαρχίες στον ελληνικό κόσμο είναι αραιές.

Γνωρίζουμε ότι το 411 π.Χ. στην Αθήνα, «η ολιγαρχία του 400» πήρε την εξουσία από τα χέρια της Συνέλευσης και οι ίδιοι αντικαταστάθηκαν από μια πιο μετριοπαθή ολιγαρχία του 5000.

Το 404 π.Χ., μετά την ήττα των αθηναϊκών στρατιωτικών δυνάμεων στο Στη Σικελία, υπήρχε μια ολιγαρχία των « Τριάντα Τυράννων » στην Αθήνα που ήταν ένα ιδιαίτερα βάναυσο καθεστώς, γνωστό για τις συνοπτικές εκτελέσεις του.

Τα Μέγαρα και η Θήβα ήταν άλλα κράτη που είχαν ολιγαρχικό σύστημα.

ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΟΤΙ Ο ΑΞΙΟΤΙΜΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΘΑ ΕΠΑΙΖΕ ΕΝΕΡΓΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ.
Δημόσιοι λειτουργοί
Στην Αθήνα ο νόμος επινοήθηκε και επιβλήθηκε από δικαστές ( αρχαί ).

Όλοι οι πολίτες ήταν επιλέξιμοι για τη θέση, και πράγματι μπορεί να υπήρχε μια ορισμένη προσδοκία ότι ο αξιότιμος πολίτης θα έπαιζε ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή.

Για τους Έλληνες, το κράτος δεν θεωρήθηκε ως μια παρεμβατική οντότητα που επιδίωκε να περιορίσει την ελευθερία κάποιου, αλλά ως μια συσκευή μέσω της οποίας το άτομο μπορούσε να εκφράσει πλήρως την ιδιότητα του μέλους της κοινότητας.

Η τακτική εναλλαγή των αρχαίων , λόγω των περιορισμένων θητειών και της απαγόρευσης της επανεκλογής, σήμαινε ότι η κατάχρηση εξουσίας κρατιόταν υπό έλεγχο και οι κυβερνώντες, με τη σειρά τους, θα γίνονταν εξουσιαστές.

Επίσης υπήρχαν διάφορα συμβούλια αξιωματούχων για τη λήψη διοικητικών αποφάσεων. μέλη αυτών συνήθως παίρνονταν από καθεμία από τις δέκα παραδοσιακές φυλές.

Πολλές θέσεις του πολίτη ήταν βραχυπρόθεσμες και επιλέχθηκαν με κλήρωση για να διασφαλιστεί ότι η δωροδοκία περιορίστηκε στο ελάχιστο.

Είναι σημαντικό ότι οι θέσεις εξουσίας συχνά απαιτούσαν όχι μόνο ελεύθερο χρόνο αλλά και οικονομική διάταξη για τη χρηματοδότηση δημοτικών έργων όπως η ναυπηγική και τα φεστιβάλ.

Ως εκ τούτου, πιθανότατα ίσχυε ότι οι δημόσιες θέσεις κυριαρχούνταν στην πραγματικότητα από τους πλουσιότερους πολίτες.

Στη Σπάρτη, οι σημαντικότεροι κρατικοί αξιωματούχοι ήταν οι πέντε έφοροι. Αυτοί πιθανότατα εξελέγησαν από τη συνέλευση της Σπάρτης και κράτησαν αξίωμα μόνο για ένα χρόνο.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχαν εξουσία στους περισσότερους τομείς της πολιτικής ζωής και μπορούσαν να διορίσουν και να ελέγξουν όλους τους άλλους δημόσιους λειτουργούς.

Στρατιωτικοί διοικητές κατείχαν επίσης δημόσια αξιώματα σε ορισμένες πόλεις-κράτη.

Στην Αθήνα, το συμβούλιο των δέκα εκλεγμένων στρατηγών, γνωστό ως στρατηγοί , θα μπορούσε να επηρεάσει την ατζέντα της συνέλευσης και έτσι να ιεραρχήσει τις δικές του αιτίες.

Υποβλήθηκαν σε ψήφους εμπιστοσύνης από τη Συνέλευση, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Περικλή, για παράδειγμα, να κρατήσει στρατηγούς για 15 συναπτά έτη.

https://www.worldhistory.org/Greek_Government/