ΑΡΧΑΙΑ ΙΘΩΜΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Η παρουσία των Πελασγών είναι από το 25000 – 12500

Οι Πελασγοί στις αρχαίες πηγές

Για τους Πελασγούς στη μυθολογία και την ιστορία, έχουν γράψει πολλοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι: Ησίοδος, Όμηρος, Έφορος, Στράβων, Σκύμνος, Ηρόδοτος, Μενεκράτης, Παυσανίας, Θουκυδίδης, Ευριπίδης, Αισχύλος, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Αντικλείδης, καθώς και ο Πλάτων.

Ο Όμηρος περιγράφει τον Αχιλλέα να προσεύχεται στον Δωδώνιο Δία ως τον αρχέγονο θεό των Πελασγών: «Βασιλέα Ζευ, φώναξε, Άρχοντα της Δωδώνης, θεέ των Πελασγών, που κατοικούν μακριά, που έχεις τη χειμωνιάτικη Δωδώνη κάτω από την εξουσία σου, όπου οι Ιερείς σου οι Σελλοί κατοικούν γύρω σου με τα πόδια τους άπλυτα και τα καταλύματά τους πάνω στο έδαφος.»

Για την Ήπειρο, στην Ιλιάδα, αναφέρεται στην προσευχή του Αχιλλέα ο Ζευς, ο οποίος προσφωνείται βασιλιάς της Δωδώνης και των Πελασγών.

Ο Στράβων μνημονεύει τον Ησίοδο, ο οποίος είχε αποκαλέσει τη Δωδώνη ως το Πελασγών έδρανον.

Για την Πελοπόννησο, ο Ησίοδος αναφέρει τον μύθο πως πρώτος κάτοικος της Αρκαδίας ήταν ο Πελασγός, ο δε Έφορος ότι όλοι οι Πελασγοί είναι αρκαδικής καταγωγής, σημείο που αναφέρει ο Στράβων.

Ο δε Παυσανίας συμπληρώνει πως την εποχή που βασίλευε ο Πελασγός, όλη η Πελοπόννησος λεγόταν Πελασγία ή Αχαϊκόν Άργος.

Ο δε Διονύσιος Αλικαρνασσεύς διατρανώνει: «των Πελασγών το γένος εκ Πελοποννήσου το αρχαίον».

Αλλά και ο Ευριπίδης στο έργο του «Αρχέλαος» αναφέρει πως «όταν ο Δαναός ήλθε στο Άργος κι έκτισε την πόλη του Ινάχου, και ενώ οι κάτοικοι λέγονταν «Πελασγιώται» εκείνος τους όρισε με νόμο αυτοί σε όλη την αρχαία Ελλάδα να λέγονται Δαναοί».

Επίσης, ο Ηρόδοτος σημειώνει πως «όσο καιρό οι Ίωνες κατοικούσαν στην Πελοπόννησο στην περιοχή της σημερινής Αχαΐας, πριν ακόμη να έλθουν ο Δαναός και ο Ξούθος ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς και που έλαβαν τελικά το όνομα Ίωνες από τον Ίωνα του Ξούθου».

 Τέλος, ο Στράβων αναφέρει ότι ο Αισχύλος στις Ικέτιδες, καθώς και στις Δαναΐδες αναφέρεται στην καταγωγή των Πελασγών από το Άργος.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει την ύπαρξη πελασγικού έθνους στην Αττική και συμπληρώνει πως όταν ο Κροίσος θέλησε να μάθει ποιοι Έλληνες είναι οι πιο ισχυροί, βρήκε πως πρώτοι ήταν οι Λακεδαιμόνιοι και μετά οι Αθηναίοι, οι πρώτοι από τη φυλή των Δωριέων και οι δεύτεροι από των Ιώνων.

 «Πράγματι αυτοί οι λαοί ήσαν οι πλέον εξέχοντες, οι δεύτεροι μεν καταγωγής πελασγικής, οι πρώτοι δε καταγωγής ελληνικής».

Στους Πελασγούς της Φθίας αναφέρεται ο Στράβων.

Εκεί, μεταξύ άλλων περιοχών, ζούσαν Πελασγοί και κατονομάζει τη μία από τις τέσσερις πόλεις του βασιλείου των Πηλέα – Αχιλλέα, το οποίο συμπίπτει με τη σημερινή Ανατολική – Βορειανατολική Φθιώτιδα και τμήματα των σημερινών νομών Λαρίσης και Μαγνησίας το Πελασγικόν Άργος, την αποκαλούμενη αργότερα Κρεμαστή Λάρισα (κοντά στη σημερινή κωμόπολη Πελασγία) στην περιοχή που εκτείνονταν από «τη Θεσσαλία μεταξύ των εκβολών του Πηνειού και των Θερμοπυλών μέχρι της ορεινής χώρας σε όλη την έκταση της Πίνδου, αφού οι Πελασγοί ήταν κυρίαρχοι των τόπων αυτών» και ιδιαίτερα πως είχαν επεκταθεί «προπάντων μεταξύ των Αιολέων που ήταν ανά τη Φθία και τη Θεσσαλία.»

Αργότερα, κατά τους ιστορικούς χρόνους, το νότιο τμήμα της Θεσσαλίας μεταξύ Λάρισας και Φερών διατηρούσε το όνομα Πελασγιώτις.

Για τη Μακεδονία, χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αισχύλου στο έργο Ικέτιδες (235 – 260), όπου ο βασιλιάς Πελασγός απευθυνόμενος στον Χορό, αφού πρώτα διερωτάται για το πλήθος που φέρνει μαζί του ο Δαναός και ότι στην Ελλάδα το μόνο που καταλαβαίνει κάποιος είναι ότι είναι όλοι αυτοί είναι ικέτες, μετά αναφέρει: «Του γηγενούς Παλαίχθονος είμαι εγώ γιος, ο Πελασγός, που κυβερνώ τη χώρα.

 Και αφού είμαι ο βασιλιάς επόμενο είναι να πάρουν από μένα τ΄ όνομά τους οι Πελασγοί που κατοικούν τη χώρα.

 Όλη αυτή που τη διασχίζει ο αγνός Στρυμόνας στη δυτική πλευρά του.

Και τη χώρα των Περραιβών ακόμη εξουσιάζω και όσα μέρη είναι πέρα από την Πίνδο και της Δωδώνης τα βουνά.

 Τα σύνορά μου ορίζει η θάλασσα».

Κατά τον Ηρόδοτο, «τη Σαμοθράκη κατοικούσαν παλαιότερα Πελασγοί».

Ο ίδιος, αναφερόμενος στον 5ο αιώνα π.Χ., σημειώνει τόσο για την Ίμβρο όσο και για τη Λήμνο, ότι την εποχή εκείνη και τα δύο αυτά νησιά τα κατοικούσαν ακόμα οι Πελασγοί.

Και η Λέσβος κατά τον Στράβωνα, λεγόταν Πελασγία.

 Ο Αθηναίος Αντικλείδης, Αλεξανδρινός ιστορικός, παραδίδει κατά μαρτυρία του Στράβωνα (E κεφ.B) πως οι Πελασγοί εκείνοι που ζούσαν στη Μακεδονία και στην Αττική ήταν εκείνοι που κατοίκησαν και στα γύρω από την Ίμβρο και τη Λήμνο μέρη και πως μερικοί απ’ αυτούς υπό τον Λύδο τον Τυρρηνό μετανάστευσαν στην Ιταλία, που απετέλεσαν και στη συνέχεια το έθνος των Τυρρηνών ή Ετρούσκων.

Κατά την Περσική εκστρατεία, ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι Κυκλάδες πρόσφεραν 17 πλοία συμπληρώνοντας ότι «και αυτοί ήταν λαός Πελασγικός που αργότερα όμως ονομάσθηκαν Ίωνες».

Για την Κρήτη παραδίδεται, από τον Όμηρο, στην Οδύσσεια η παρουσία των «δίων Πελασγών».

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως στον Ελλήσποντο πελασγικές εγκαταστάσεις υπήρχαν στις περιοχές Πλακία και Σκυλάκη και πως οι Πελασγοί αυτοί του Ελλησπόντου προέρχονταν από την Αττική.

Για τη Μικρά Ασία, ο Όμηρος, στην Ιλιάδα, χαρακτηρίζει τους γείτονες των Κιλίκων της Τρωάδας, Πελασγούς, και συγκεκριμένα αναφέρει πως «ο Ιππόθοος οδηγούσε τα φύλα των κονταρομάχων Πελασγών αυτών που κατοικούσαν στην εύφορη Λάρισσα».

Ο δε Μεκράτης ο Ελαΐτης θεωρεί τους Πελασγούς κατοίκους όλης της ιωνικής ακτής: «την παραλίαν την νυν Ιωνικήν πάσαν από Μυκάλης αρξαμένην υπό Πελασγών οικείσθαι πρότερον».

 Ακόμη όμως και ο Ηρόδοτος επισημαίνει για τους Αιολείς πως «στους παλαιότερους χρόνους και αυτοί λέγονταν Πελασγοί».

Και για την Κύπρο ο Ηρόδοτος αναφέρει πως είχαν μεταναστεύσει εκεί Πελασγοί από την Αρχαία Αθήνα, τη Σαλαμίνα, την Κύθνο και από την Αρκαδία. Μάλιστα ο βασιλιάς της Τεγέας, Αγαπήνωρ, ήταν ο ιδρυτής της Πάφου.

Παραπομπές

ΗΡΟΔΟΤΟΣ, ΒΙΒΛΙΟ Α’, ΚΛΕΙΩ 1.56.2: μετὰ δὲ ταῦτα ἐφρόντιζε ἱστορέων τοὺς ἂν Ἑλλήνων δυνατωτάτους ἐόντας προσκτήσαιτο φίλους. ἱστορέων δὲ εὕρισκε Λακεδαιμονίους τε καὶ Ἀθηναίους προέχοντας, τοὺς μὲν τοῦ Δωρικοῦ γένεος, τοὺς δὲ τοῦ Ἰωνικοῦ. ταῦτα γὰρ ἦν τὰ προκεκριμένα, ἐόντα τὸ ἀρχαῖον τὸ μὲν Πελασγικόν

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ύστερα έβαλε μπρος να εξετάζει ποιοί ανάμεσα στους Έλληνες ήσαν οι δυνατότεροι, που θα μπορούσε να τους κάνει φίλους.

Και ψάχνοντας έβρισκε πως ξεχώριζαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι ανάμεσα στους Δωριείς, οι δεύτεροι ανάμεσα στους Ίωνες.

Γιατί αυτά τα έθνη ήσαν τα πιο γνωστά, όντας τα παλιά χρόνια το τελευταίο πελασγικό.

Abel 1966, σελ. 13: “Common fifth century tradition claimed not only that the Pelasgians were the oldest inhabitants of Greece and among the ancestors of the Greek heroes.”

Brug 1985, σελ. 41: “The Greek sources identify the Pelasgians as forerunners of the Greeks in the Peloponnesus and Attica.”

Για κάποιες γενικές πληροφορίες επί του θέματους, βλ. Christiane Sourvinou-Inwood Herodotos (and others) on Pelasgians, στο “Herodotus and his world”, Oxford University Press, 2003 και Michel B. Sakellariou Pelasgés, στο “Peuple préhelléniques d’origine indo-européennee”, Εκδοτική Αθηνών, 1977

Όμηρος, «Ιλιάδα», ραψωδία Π, 233-235

Όμηρος, Ιλιάδα, Π’ 233-235 – Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικὲ.

Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβλίο Ε’ – […]καὶ γὰρ Ἀρκαδικὸν ἔθνος φασί, καθάπερ τὸ Πελασγικόν, καὶ πλανητικὸν ἄλλως, ὥσπερ ἐκεῖνο.

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ’, 94 – Ἴωνες δὲ ὅσον μὲν χρόνον ἐν Πελοποννήσῳ οἴκεον τὴν νῦν καλεομένην Ἀχαιίην, καὶ πρὶν ἢ Δαναόν τε καὶ Ξοῦθον ἀπικέσθαι ἐς Πελοπόννησον, ὡς Ἕλληνες λέγουσι, ἐκαλέοντο Πελασγοὶ Αἰγιαλέες, ἐπὶ δὲ Ἴωνος τοῦ Ξούθου Ἴωνες.

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Α’, 57 – τὸ Ἀττικὸν ἔθνος ἐὸν Πελασγικὸν.

Strabo, Geography, Book V, 2.4 (LacusCurtius) – And Thessaly is called “the Pelasgian Argos” (I mean that part of it which lies between the outlets of the Peneius River and Thermopylae as far as the mountainous country of Pindus), on account of the fact that the Pelasgi extended their rule over these regions.

ΑΙΣΧΥΛΟΣ, ΙΚΕΤΙΔΕΣ, στίχοι 235-245: ποδαπὸν ὅμιλον τόνδ᾽ ἀνελληνόστολον πέπλοισι βαρβάροισι κἀμπυκώμασι χλίοντα προσφωνοῦμεν; οὐ γὰρ Ἀργολὶς ἐσθὴς γυναικῶν οὐδ᾽ ἀφ᾽ Ἑλλάδος τόπων. ὅπως δὲ χώραν οὔτε κηρύκων ὕπο, ἀπρόξενοί τε, νόσφιν ἡγητῶν, μολεῖν ἔτλητ᾽ ἀτρέστως, τοῦτο θαυμαστὸν πέλει. κλάδοι γε μὲν δὴ κατὰ νόμους ἀφικτόρων κεῖνται παρ᾽ ὑμῶν πρὸς θεοῖς ἀγωνίοις μόνον τόδ᾽ Ἑλλὰς χθὼν συνοίσεται στόχῳ. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ποιο να ᾽ν᾽ αυτό το ανελληνόστολο το πλήθος με ξενικιά εντυμή και πέπλα στολισμένοπου προσφωνούμε; βέβαια Αργολική δεν είναι ουδ᾽ απ᾽ τα μέρη η φορεσιά σας της Ελλάδας.

Μα πώς στη χώρα εδώ τολμήσετε να ρθείτε άφοβα χωρίς συνοδειά κηρύκων, δίχως πρόξενο μ᾽ ούτε κι οδηγό, για με είναι θάμα.Βέβαια κλαδιά από μέρος σας, κατά τους νόμους των ικετών, βλέπω στημένα στους βωμούς μας μα μόνο απ᾽ το σημάδι αυτό θα ᾽χε η Ελλάδα να συμπεράνει.

Αισχύλος, Ικέτιδες, στ.250-260 (Perseus) – τοῦ γηγενοῦς γάρ εἰμ’ ἐγὼ Παλαίχθονος ἶνις Πελασγός, τῆσδε γῆς ἀρχηγέτης. ἐμοῦ δ’ ἄνακτος εὐλόγως ἐπώνυμον γένος Πελασγῶν τήνδε καρποῦται χθόνα. καὶ πᾶσαν αἶαν+, ἧς δι’ ἁγνὸς ἔρχεται Στρυμών, τὸ πρὸς δύνοντος ἡλίου, κρατῶ. ὁρίζομαι δὲ τήν τε Περραίβων χθόνα, Πίνδου τε τἀπέκεινα, Παιόνων πέλας, ὄρη τε Δωδωναῖα. συντέμνει δ’ ὅρος ὑγρᾶς θαλάσσης: τῶνδε τἀπὶ τάδε κρατῶ

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Β’, 51 – τὴν γὰρ Σαμοθρηίκην οἴκεον πρότερον Πελασγοὶ.

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Ε’, 26 – λαβὼν δὲ παρὰ Λεσβίων νέας εἷλε Λῆμνόν τε καὶ Ἴμβρον, ἀμφοτέρας ἔτι τότε ὑπὸ Πελασγῶν οἰκεομένας.

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ’, 95 – νησιῶται δὲ ἑπτακαίδεκα παρείχοντο νέας, ὡπλισμένοι ὡς Ἕλληνες, καὶ τοῦτο Πελασγικὸν ἔθνος; ὕστερον δὲ Ἰωνικὸν ἐκλήθη κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον καὶ οἱ δυωδεκαπόλιες Ἴωνες οἱ ἀπ᾽ Ἀθηνέων.

Όμηρος, Οδύσσεια, τ’ 175 – Κρήτη τις γαῖ’ ἔστι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ ἐν δ’ ἄνθρωποι πολλοὶ ἀπειρέσιοι, καὶ ἐννήκοντα πόληες ἐν μὲν Ἀχαιοί, ἐν δ’ Ἐτεόκρητες μεγαλήτορες, ἐν δὲ Κύδωνες Δωριέες τε τριχάϊκες δῖοί τε Πελασγοί.

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Α’, 57 – καὶ τῶν Πλακίην τε καὶ Σκυλάκην Πελασγῶν οἰκησάντων ἐν Ἑλλησπόντῳ, οἳ σύνοικοι ἐγένοντο Ἀθηναίοισι, καὶ ὅσα ἄλλα Πελασγικὰ ἐόντα πολίσματα τὸ οὔνομα μετέβαλε.

Όμηρος, Ιλιάδα, Β’ 840 – Ἱππόθοος δ’ ἄγε φῦλα Πελασγῶν ἐγχεσιμώρων τῶν οἳ Λάρισαν ἐριβώλακα ναιετάασκον.

Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ’, 90 – οὗτοι μὲν οὕτω ἐστάλατο, Κύπριοι δὲ παρείχοντο νέας πεντήκοντα καὶ ἑκατόν, ἐσκευασμένοι ὧδε τὰς μὲν κεφαλὰς εἱλίχατο μίτρῃσι οἱ βασιλέες αὐτῶν, οἱ δὲ ἄλλοι εἶχον κιθῶνας, τὰ δὲ ἄλλα κατά περ Ἕλληνες. τούτων δὲ τοσάδε ἔθνεα εἰσί, οἳ μὲν ἀπὸ Σαλαμῖνος καὶ Ἀθηνέων, οἳ δὲ ἀπ᾽ Ἀρκαδίης, οἳ δὲ ἀπὸ Κύθνου, οἳ δὲ ἀπὸ Φοινίκης, οἳ δὲ ἀπὸ Αἰθιοπίης, ὡς αὐτοὶ Κύπριοι λέγουσι.

https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=30&page=1

ΗΡΟΔΟΤΟΣ

Ἱστορίαι (1.1.1-1.4.4)

………….

Ο Όμηρος περιγράφει τον Αχιλλέα να προσεύχεται στον Δωδωναίο Δία ως αρχέγονο Θεό των Πελασγών: «Ζευ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ τηλόθι ναίων Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, αμφί δε Σελλοί σοι ναίουσι υποφήται ανιπτόποδες χαμαιεύναι…» («Δία, άρχοντα Δωδωναίε Πελασγικέ, κάτοικε προστάτη της Δωδώνης πέρα της κακοχείμωνης, που γύρω σου παραστέκουν οι χρησμολόγοι, χαμόκοιτοι Σελλοί με τ’ άπλυτα ποδάρια» – Ομήρου «Ιλιάς», Ραψωδία Π, στίχοι 233-235)

https://emprosnews.wordpress.com/2016/08/26/η-καταγωγη-των-ελληνων-4/

……………….

ΣΤΡΑΒΩΝ

Ο Μέγας Γεωγράφος Στράβων, ο οποίος ξε-στραβώνει όποιους τον μελετήσουν αναφέρει πως οι Πελασγοί ήταν αρχαίο φύλο που επικράτησε, κυριάρχησε σε όλη την ελληνική τότε επικράτεια και κυρίως στα αιολικά φύλα της Θεσσαλίας, καθώς απαξάπαντες το ομολογούν.

https://www.ebdomi.com/arthra-apopseis/10989-ek-pelasgwn-arxesthai.html

………….

Ο Μενεκράτης ο Ελαΐτης αναφέρει ότι οι Πελασγοί κατοικούσαν στην Ιωνική παραλία και τα γύρω νησιά, όπως τη Μυκάλη, προτού εκδιωχθούν από τους μεταγενέστερους αποίκους Έλληνες, σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιεύθηκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Σημασία της αναφοράς του Μενεκράτη:

Ιστορική Πηγή: Ο Μενεκράτης, συγγραφέας του έργου Περὶ κτίσεων (Περί κτίσεων), καταγράφει μια αρχαία παράδοση για την προέλευση των Πελασγών στην Ιωνία και τη Μικρά Ασία.

Προέλευση και Μνήμη: Η αναφορά αυτή δείχνει ότι οι Πελασγοί θεωρούνταν παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής, πριν από την έλευση και εγκατάσταση Ελλήνων, αφήνοντας μια αίσθηση αρχαίας μνήμης για τον τόπο.

……………………….

Πελασγοί

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ

Πελασγοί

Pelasgians

Πελασγική Ελλάδα

Πελασγός

(αυθαίρετη σύγχρονη αναπαράσταση)

– Ένας ιστορικός λαός της Βαλκανικής Χερσονήσου

Προελληνικό φύλο εγκατεστημένο έως τη Μυκηναϊκή περίοδο σε διάφορες περιοχές του Ελλαδικού και Αιγαιακού χώρου.

Πελασγικές κοινότητες επέζησαν έως τις αρχές του 5ου αι. π.Χ. στις περιοχές της Χαλκιδικής και της Προποντίδας.

Οι παλαιότεροι κάτοικοι της Ελλάδας ονομάστηκαν Πελασγοί, όπως κι όλες οι φυλές που κατοίκησαν στην Ελλάδα την Προϊστορική Εποχή.

Ο Στράβων αναφέρει ότι η φυλή των Πελασγών κατοικούσε στη θεσσαλική περιοχή που λεγόταν Πελασγικό Άργος και αργότερα ονομάστηκε Πελασγιώτιδα.

Ανάλυση

Οι Πελασγοί από κάποιους αρχαίους συγγραφείς θεωρούνταν Έλληνες.

Περιοχές όπως η Θεσσαλία και η Αττική θεωρούνταν παραδοσιακά ως περιοχές στις οποίες κατοικούσαν Πελασγοί.

Γενάρχης των Πελασγών αναφέρεται ο Πελασγός. Με το όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.

Ιστορικές μαρτυρίες

Περί των Πελασγών έχουν αφήσει μαρτυρίες πολλοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς από τους μυθικούς χρόνους.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι Ησίοδος, Όμηρος, Έφορος, Στράβων, Σκύμνος, Ηρόδοτος, Μενεκράτης, Παυσανίας, Θουκυδίδης, Ευριπίδης, Αισχύλος, Διονύσιος ο Αλικαρνασεύς, Αντικλείδης καθώς και ο Πλάτων.

Οι αναφορές των παραπάνω ακολουθούν κατά περιοχή εξάπλωσης των Πελασγών.

Τόποι εξάπλωσης

Πελοπόννησος

Πρώτος ο Ησίοδος παραδίδει την παράδοση ότι πρώτος κάτοικος της Αρκαδίας ήταν ο Πελασγός.

Ο Έφορος αναφέρει ότι όλοι οι Πελασγοί είναι Αρκαδικής καταγωγής, σημείο που αναφέρει ο Στράβων.

Ο Παυσανίας συμπληρώνει πως την εποχή που βασίλευε ο Πελασγός, όλη η Πελοπόννησος λεγόταν Πελασγία ή Αχαϊκόν Άργος.

Ο Διονύσιος Αλικαρνασεύς αναφέρει: “των Πελασγών το γένος εκ Πελοποννήσου το αρχαίον”.

Αλλά και ο Ευριπίδης στο έργο του “Αρχέλαος” αναφέρει: “πως όταν ο Δαναός ήλθε στο Άργος και έκτισε την πόλη του Ινάχου, και ενώ οι κάτοικοι λέγονταν “Πελασγιώται” εκείνος τους όρισε με νόμο αυτοί σε όλη την αρχαία Ελλάδα να λέγονται Δαναοί.

Επίσης ο Ηρόδοτος σημειώνει πως “όσο καιρό οι Ίωνες κατοικούσαν στη Πελοπόννησο στη περιοχή της σημερινής Αχαΐας, πριν ακόμη να έλθουν ο Δαναός και ο Ξούθος ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς και που έλαβαν τελικά το όνομα Ίωνες από τον Ίωνα του Ξούθου”.

Τέλος ο Στράβων, αναφέρει ότι ο Αισχύλος στις “Ικέτιδες” καθώς και στις “Δαναΐδες” αναφέρεται στη καταγωγή των Πελασγών από το Άργος.

Αττική

Ο Ηρόδοτος αναφέρει την ύπαρξη Πελασγικού έθνους στην Αττική: “Το Αττικόν έθνος εόν Πελασγικόν”, και συμπληρώνει πως όταν ο Κροίσος θέλησε να μάθει ποιοί Έλληνες είναι οι πλέον ισχυροί, πληροφορήθηκε ότι πρώτοι ήταν οι Λακεδαιμόνιοι και μετά οι Αθηναίοι, οι πρώτοι από τη φυλή των Δωριέων και οι δεύτεροι από των Ιώνων.

 “Πράγματι αυτοί οι λαοί ήσαν οι πλέον εξέχοντες, οι δεύτεροι μεν καταγωγής Πελασγικής, οι πρώτοι δε καταγωγής Ελληνικής”.

 Για τη διάκριση πελασγική – ελληνική, δείτε παρακάτω

Θεσσαλία

Για τους Πελασγούς στην Θεσσαλία αναφέρεται ο Στράβων, ο οποίος και αποκαλεί όλη τη Θεσσαλία Πελασγικόν Άργος και συγκεκριμένα: “τη Θεσσαλία μεταξύ των εκβολών του Πηνειού και των Θερμοπυλών μέχρι της ορεινής χώρας σε όλη την έκταση της Πίνδου, αφού οι Πελασγοί ήταν κυρίαρχοι των τόπων αυτών” και ιδιαίτερα ότι είχαν επεκταθεί “προπάντων μεταξύ των Αιολέων που ήταν ανά τη Θεσσαλία.”

Σημειώνεται όμως ότι και κατά τους ιστορικούς χρόνους, το νότιο τμήμα της Θεσσαλίας μεταξύ Λάρισας και Φερών διατηρούσε το όνομα Πελασγιώτιδα.

Ήπειρος

Η Ήπειρος και ιδιαίτερα η Δωδώνη αποτελούσε το κέντρο των Πελασγών.

Ο Ηρόδοτος αποκαλεί τη Δωδώνη ως το Πελασγών έδρανο. Εδώ υπήρχε και το μέγα ιερό του Δωδωναίου Διός, το περίφημο ομώνυμο μαντείο καθώς και ένα από τα αρχαιότερα θέατρα του Ελλαδικού χώρου.

Μακεδονία

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αισχύλου στο έργο Ικέτιδες (250) όπου ο βασιλεύς Πελασγός αναφέρει:

“Του γηγενούς παλαίχθονος είμαι εγώ υιος, ο Πελασγός, που κυβερνώ τη χώρα.

Και αφού είμαι ο βασιλέας επόμενο είναι να πάρουν από μένα το όνομά τους οι Πελασγοί που κατοικούν τη χώρα.

Όλη αυτή που τη διασχίζει ο αγνός Στρυμόνας στη δυτική πλευρά του.

Και την χώρα των Περραιβών ακόμη εξουσιάζω και όσα μέρη είναι πέρα από την Πίνδο και της Δωδώνης τα όρη. Τα σύνορά μου ορίζει η θάλασσα”.

Σαμοθράκη

Κατά τον Ηρόδοτο  “Την γαρ Σαμοθρηίκην οίκεον πρότερον Πελασγοί” (Την Σαμοθράκη κατοικούσαν παλαιότερα οι Πελασγοί) εκ των οποίων προέρχονται τα μυστήρια των Καβείρων.

Ίμβρος – Λήμνος

Ο Ηρόδοτος αναφερόμενος στον 5ο αιώνα π.Χ. σημειώνει, τόσο για την Ίμβρο όσο και για τη Λήμνο, ότι την εποχή εκείνη και τις δύο αυτές νήσους τα κατοικούσαν ακόμα οι Πελασγοί.

Λέσβος

Και η Λέσβος κατά τον Στράβωνα,  λέγονταν Πελασγία, που σαφώς σημαίνει ότι κατοικείτο από Πελασγούς.

Κυκλάδες

Κατά την Περσική εκστρατεία ο Ηρόδοτος αναφέρει πως οι Κυκλάδες πρόσφεραν 17 πλοία συμπληρώνοντας ότι: “και αυτοί ήταν λαός Πελασγικός που αργότερα όμως ονομάσθηκαν Ίωνες”.

Κρήτη

Για τους Πελασγούς στη Κρήτη παραδίδεται από τον Όμηρο, στην Οδύσσεια (Τ 175) η παρουσία των “δίων Πελασγών”.

Ελλήσποντος

Ο Ηρόδοτος αναφέρει την ύπαρξη Πελασγικών εγκαταστάσεων στον Ελλήσποντο.

Αυτοί οι Πελασγοί κατοικούσαν στη Πλακία και Σκυλάκη.

Επιπλέον αναφέρει ότι οι Πελασγοί αυτοί του Ελλησπόντου προέρχονταν από την Αττική.

Μικρά Ασία

Ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Β 840) χαρακτηρίζει τους γείτονες των Κιλίκων της Τρωάδας Πελασγούς.

Συγκεκριμένα αναφέρει “Ο Ιππόθοος οδηγούσε τα φύλα των κονταρομάχων Πελασγών αυτών που κατοικούσαν στην εύφορη Λάρισσα.

Ο δε Μεκράτης ο Ελαΐτης θεωρεί τους Πελασγούς κατοίκους όλης της Ιωνικής παραλίας “την παραλίαν την νυν Ιωνικήν πάσαν από Μυκάλης αρξαμένην υπό Πελασγών οικείσθαι πρότερον”.

Ακόμη όμως και ο Ηρόδοτος επισημαίνει για τους Αιολείς πως: “στους παλαιότερους χρόνους και αυτοί λέγονταν Πελασγοί”.

Κύπρος

Και για την Κύπρο ο Ηρόδοτος αναφέρει πως είχαν μεταναστεύσει εκεί Πελασγοί από την Αθήνα, τη Σαλαμίνα, την Κύθνο καθώς και από την Αρκαδία. Μάλιστα ο βασιλέας της Τεγέας ο Αγήνωρ ήταν ο ιδρυτής της Πάφου.

Η δε Κυπριακή διάλεκτος ομοιάζει με την αρκαδική, την αρχαιότερη διάλεκτο της Πελοποννήσου. Επίσης κατά την παράδοση ο Αιακίδης Τεύκρος με μερικούς Τρώες αιχμαλώτους ήταν εκείνος που έκτισε τη Σαλαμίνα της Κύπρου.

Ετρουρία

Ο Αθηναίος Αντικλείδης, Αλεξανδρινός ιστορικός, παραδίδει κατά μαρτυρία του Στράβωνα πως οι Πελασγοί εκείνοι που ζούσαν στη Μακεδονία και στην Αττική ήταν εκείνοι που κατοίκησαν και στα γύρω από την Ίμβρο και τη Λήμνο μέρη και πως μερικοί απ΄ αυτούς υπό τον Λυδό τον Τυρρηνό μετανάστευσαν στην Ιταλία που απετέλεσαν και στη συνέχεια το έθνος των Τυρρηνών ή Ετρούσκων

Πελασγοί και Έλληνες

Αν και ο Ηρόδοτος ταυτίζει τους Έλληνες με τους Πελασγούς δέχεται ότι το Αττικό Πελασγικό έθνος μεταβλήθηκε σε ελληνικό και τη “γλώσσα μετέμαθε” αποκαλώντας τους Πελασγούς “βαρβαρόφωνους”, πλην όμως ισχυρίζεται πως δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το θέμα καθόσον “ουκ έχω ατρεκέως ειπείν”.

Στηριζόμενος όμως σε αποικίες των Πελασγών της εποχής του σημειώνει (κρίνοντας) πως οι Πελασγοί θα ομιλούσαν γλώσσα βαρβαρική που άλλαξαν όταν έγιναν Έλληνες, σημειώνοντας περιοχές των οποίων οι ονομασίες σταδιακά από πελασγικές έγιναν ελληνικές.

Στο σημείο αυτό, της σταδιακής μετονομασίας σημειώνει ο Θουκυδίδης  πως “Προ των Τρωικών δεν φαίνεται να επιχείρησε τίποτα ενωμένη η Ελλάδα.

Φρονώ πως ούτε καν το όνομα αυτό δεν είχε η χώρα, αλλά πριν τους χρόνους του Έλληνα (υιου του Δευκαλίωνα) τις ονοματοδοσίες των τόπων έδιναν οι παλαιότεροι κάτοικοι οι Πελασγοί.

Όταν όμως ο Έλληνας και οι απογόνοι του έγιναν ισχυροί στη Φθιώτιδα (υπονοώντας πιθανώς μετά τον κατακλυσμό, την επιστροφή των Ηρακλειδών) άρχισαν όλοι οι λαοί αυτοί να ονομάζονται Έλληνες με κάποια βεβαίως καθυστέρηση της επικράτησης του νέου ονόματος.

Συνεπώς φαίνεται πως αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί χρησιμοποιούσαν το όνομα “Πελασγοί” προκειμένου να δηλώσουν με αυτό το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος των Πρωτοελλήνων του γενικότερου ελλαδικού χώρου.

Πελασγός

Γενάρχης των Πελασγών αναφέρεται ο “Πελασγός”.

Με το όνομά του συνδέθηκαν πολυάριθμοι θρύλοι και παραδόσεις.

Σύμφωνα με μια από αυτές, ο Πελασγός ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αναδύθηκε από το έδαφος και έγινε έτσι γενάρχης των ανθρώπων.

Στην Αρκαδία, όπου υπήρχε αυτή η παράδοση, πίστευαν ότι υιος του Πελασγού από τη νύμφη Κυλλήνη, ήταν ο Λυκάων, ο μυθικός βασιλέας της Αρκαδίας. Αυτή ονομάστηκε στην αρχή Πελασγία, από το όνομα του γενάρχη της.

Ο Πελασγός αναφερόταν και ως ιδρυτής του Άργους της Πελοποννήσου, γιος του Αγήνορα και πατέρας της Λάρισας.

Σύμφωνα με άλλη πηγή ήταν υιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Λάρισας, αδελφός του Αχαιού και του Φθίου.

Άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι ήταν ο μυθικός γενάρχης των Πελασγών της Θεσσαλίας ή ότι ήταν γιος του Αιρέστορα και εγγονός του Έκβασου, οικιστή της Παρρασίας, στην Αρκαδία.

Πελασγικό Τείχος

Με το όνομα αυτό είναι γνωστό το πανάρχαιο, Κυκλώπειο, λίθινο τείχος της Ακρόπολης των Αθηνών, που τα λείψανά του σώζονται μέχρι σήμερα και που, σύμφωνα με την παράδοση, είχε κτισθεί από τους Πελασγούς.

Γενικότερα, ονομάζονται πελασγικά τείχη τα πανάρχαια, προϊστορικά τείχη, που αποτελούνταν από τεράστιους λαξεμένους ογκόλιθους και που βρίσκονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας σε ερείπια.

Με το όνομα Πελασγοί αποκαλούσαν, μερικοί αρχαίοι συγγραφείς, τα φύλα που υπήρχαν πριν τους Έλληνες στον αρχαίο Ελλαδικό χώρο, αλλά και πέρα από αυτόν.

Ιστορική Ερμηνεία

Είναι αρκετά πιθανόν η λέξη “Πελασ-γοί” να αποτελεί μετεξέλιξη της λέξης “Βερεσ-γοί”.

 Αν αυτό συμβαίνει τότε ο λαός αυτός συνδέεται με τους εξής λαούς:

• Βερέσκυνθες

• Βρύγες

• Φρύγες

• Περραιβοί

• Πίερες

Επίσης πιθανά τοπωνύμια που συνδέονται με αυτούς είναι:

• Βρυγηίδα λίμνη,

• Φερές ή Φερραί, πόλη Θεσσαλίας

• Φαρκαδόνα, πόλη Θεσσαλίας

• Βέροια ή Βέρροια, πόλη Μακεδονίας

• Βέρμιο όρος

• Βόρας όρος

• Πέργη, πόλη της Μ. Ασίας

• Πέργαμος, πόλη της Μ. Ασίας

• Παρνασσός, όρος Βοιωτίας

• Πάρνης, όρος Αττικής

• Πάρνων, όρος Λακωνίας

• Πειραιεύς, πόλη Αττικής

• Πάρος, νήσος Κυκλάδων

• Πείραιο, λιμένας Κορινθίας

• Άργος, πόλη Ορεστίδας

• Ορεστίδα, περιοχή Μακεδονίας

• Άργος, πόλη Πελοποννήσου

• Άραχθος ποταμός

• Πέλλα, πόλη Μακεδονίας

• Παλλήνη, Χαλκιδικής

• Παλλήνη Αττικής

• Πελοπόννησος

• Παγασές, πόλη Θεσσαλίας

• Φλεγύες

Είναι αρκετά πιθανόν οι Πελασγοί να αντιπροσωπεύονται από τους εξής βασιλείς:

Στην Αθήνα:

• Ερεχθεύς

• Εριχθόνιος

Στο Άργος:

• Φορωνεύς

• Πελασγός

• Άργος Α’

• Φόρβας

Αρχαίες Αναφορές

Σημειώνεται επίσης ότι:

1) Ο Αισχίνης αναφέρει ότι οι βασιλείς του Άργους καυχώνται ότι είναι στο γένος Πελασγοί και το γένος των Πελασγών άρχει μέχρι της Παιονίας και του Στρυμόνος ποταμού: «Του γηγενούς γαρ ειμ’ εγώ ίνις Πελασγός, τησδε γης αρχηγέτης.

2) Ο Διόδωρος Σικελιώτης, σχετικά με τους Πελασγούς, αναφέρει ότι: «μετά από αυτά, ο Τρίοπας, ένας από τους γιους του Ήλιου και της Ρόδου έπλευσε στη Θεσσαλία, για να βοηθήσει ως σύμμαχος τα τέκνα του Δευκαλίωνα, μαζί με τα οποία έδιωξε τους Πελασγούς από τη Θεσσαλία και έλαβε μερίδιο το λεγόμενο Δώτιο Πεδίο» .

«Ο Ξάνθος του Τρίοπα, που ήταν βασιλέας των Πελασγών του Άργους, αφού κατέλαβε ένα μέρος της χώρας της Λυκίας στην αρχή εγκαταστάθηκε εκεί, βασιλέας στους Πελασγούς που τον είχαν ακολουθήσει, στη συνέχεια πέρασε στη Λέσβο που την βρήκε έρημο και την ονόμασε Πελασγία, ενώ πριν λέγονταν Ίσσα .

«Όσο καιρό ο Διόνυσος πολιορκούσε το Ρήγιο, οι Κέλτες που κατοικούσαν πέρα από τις Άλπεις πέρασαν τις στενές διαβάσεις και με μεγάλες δυνάμεις κατέλαβαν την περιοχή μεταξύ των Απεννίνων και των Άλπειων εκδιώκοντας τους κατοίκους της Τυρρηνίας.

Γι αυτούς μερικοί λένε πως ήταν άποικοι από τις 12 πόλεις της Τυρρηνίας, ενώ άλλοι αναφέρουν ότι ήταν Πελασγοί που κατέφυγαν πριν από τα Τρωικά, με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, σε αυτόν τον τόπο και εγκαταστάθηκαν.

3) Ο Στράβωνας, επικαλούμενος τους Ησίοδο και Όμηρο, αναφέρει ότι οι Πελασγοί ήσαν οι αρχαιότεροι κάτοικοι της Ελλάδας, πρβ: «Οι δε Πελασγοί των περί την Ελλάδα δυνασευσάντων αρχαιότατοι λέγονται και ο ποιητής φησίν ούτω «Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ».

Ο δε Ησίοδος: «Δωδώνην φηγόν τε Πελασγών εύρανον ήεν» Στράβων Ζ, Ήπειρος.

4) Ο Όμηρος αποκαλεί την Θεσσαλία «Πελασγικό Άργος» και επιπλέον αναφέρει ότι ότι οι διάφορες φυλές των Πελασγών κατά τα Τρωικά ήσαν άλλες με τους Αχαιούς και άλλες με τους Τρώες.

Συγκεκριμένα οι φυλές που κατοικούσαν στη Λάρισα ήσαν με το μέρος των Τρώων, πρβ: «Ο Ιππόθοος οδηγούσε φυλές Πελασγών που ήσαν πολύ ικανές στο δόρυ και κατοικούσαν στην Λάρισα με την εύφορη χώρα», Ιλιάδα Β 840), ενώ οι Πελασγοί της Κρήτης και του Πελασγικού Άργους (Θεσσαλίας) ήσαν με το μέρος των Αχαιών στον Τρωικό πόλεμο, «Αυτοί που κατοικούσαν στο Πελασγικό Άργος (= η Θεσσαλία), την Άλο, την Αλόπη, την Τρηχίνα, τη Φθία και την Ελλάδα, που βγάζει ωραίες γυναίκες, που έφεραν το όνομα Μυρμιδόνες, Έλληνες και Αχαιοί, είχαν πενήντα πλοία με αρχηγό τον Αχιλλέα» (Ιλιάδα Β 683 688).

 Οι Παίονες, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν κι αυτοί πελασγικής καταγωγής, πρβ «Στο μέρος της θαλάσσης οι τοξοφόροι Παίονες, των Πελασγών το θείον γένος» (Ιλιάδα, Κ 450-455).

Απλώς είχαν πάει με το μέρος των Τρώων.

Κατά τα περσικά οι Παίονες πήγαν με το μέρος των Περσών.

Ο Ησίοδος αναφέρει ότι στην Ήπειρο (στη Δωδώνη) ήταν η έδρα των Πελασγών (= όπου οι κάτοικοι λέγονταν και Γραικοί, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη), καθώς και ότι η Ελλοπία ήταν πόλη των Πελασγών.

 «Είναι κάποια Ελλοπία πολύσπαρτη κι ομορφολίβαδη, πλούσια. Εκεί κάποια Δωδώνη στην άκρη της είναι κτισμένη πύλη.

Αυτήν ο Δίας αγάπησε και έκανε το μαντείο του  και κατοικούσαν στο βάθος της.

(Ησίοδος Ηοίαι Απόσπασμα 66 = στίχος 240).

«Στη Δωδώνη, την έδρα των Πελασγών, πήγε Και σε αυτούς που κατοικούσαν στο βάθος της δρυός στο φούσκωμα του βροχοδερμένου ποταμού» (Ησίοδος, Ηοίαι απόσπασμα 102 = στίχος 319)

5) Ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας αναφέρει ότι οι Πελασγοί ήταν φύλο Ελληνικό καθώς επίσης ότι οι Πελασγοί από τη Θεσσαλία εξαπλώθηκαν σε πολλά μέρη της Ασίας και Ευρώπης ( Κρήτη, Κυκλάδες, Όλυμπο, Βοιωτία, Ασία κ.τ.λ).

«Σκεδασθέντες οι Πελασγοί απήλθον εκ Θεσσαλίας εις Κρήτην και κατέσχον τινάς των Κυκλάδων νήσων.

Άλλοι πάλιν εξ αυτών κατήλθον εις την Όσσαν, άλλοι μετέβησαν εις τον Όλυμπον, άλλοι δε εις την Βοιωτίαν και Φωκίδα και Ευβοιαν διεκομίσθησαν.

 Οι δε εις την Ασίαν διαπεραιωθέντες κατέσχον πολλά μέρη περί τον Ελλήσποντον και των παρακειμένων νήσων και έστειλαν αποικίαν εις την Λέσβον» (Διονύσιος Άλικαρνασέας, «ην δε και το των Πελασγών γένος Ελληνικόν» (Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, “Ρωμαϊκή Αρχαιολογία”.

6) Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι στην Ήπειρο: «Εξιστορούν ότι μετά τον κατακλυσμό πρώτος βασιλέας των Θεσπρωτών και των Μολοσσών έγινε ο Φαέθων, ένας από εκείνους που έφθασαν στην Ήπειρο μαζί με τον Πελασγό.

 Μερικοί αναφέρουν ότι ο Δευκαλίων και η Πύρρα, αφού ίδρυσαν εκεί το ιερό της Δωδώνης κατοίκησαν στους Μολοσσούς» (Πλουτάρχου, Πύρρος.

7) Ο Παυσανίας λέει ότι ο Πελασγός ήταν ο πρώτος αυτόχθων βασιλέας της Αρκαδίας και από αυτόν ονομάσθηκε Πελασγία η Πελοπόννησος,

Εσωτερική Αρθρογραφία

• Λέλεγες

• Παφλαγόνες

Βιβλιογραφία

Ιστογραφία

ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΤΟΥΣ

Ἡ Ἰνδοευρωπαϊκὴ θεωρία εἶναι ἕνα κατασκεύασμα, ποὺ ὑπάρχει μόνο στὴν φαντασία τῶν δημιουργῶν της»

Το παραμυθι περι Ινδοευρωπαικης φυλης ειναι ενα τεχνικο κατασκευασμα.

Μια ηταν η Μεγαλη Φυλη ΟΙ ΘΕΙΟΙ ΠΕΛΑΣΓΟΙ οπως γραφουν ολοι οι Αρχαιοι Ελληνες συτγγραφεις Ηροδοτος,Θουκιδιδης, Αριστοτελης κ.λ.π.

Τεκνα των Πελασγων ηταν: Τα ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΦΥΛΑ,ΟΙ ΙΛΛΥΡΙΟΙ,ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ,ΟΙ ΘΡΑΚΕΣ,ΟΙ ΔΑΡΔΑΝΟΙ,ΟΙ ΕΤΡΟΥΣΚΟΙ,ΟΙ ΤΥΡΡΗΝΟΙ,ΟΙ ΧΕΤΤΙΤΕΣ,ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ,ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ.

Δηλαδη ηταν εξαπλωμενοι σε ολο τον τοτε πολιτισμενο Κοσμο.

Γι αυτο τον λογο βρισκουμε τα ιδια αγαλματα σε Τουρκια, Αιγυπτο, Κρητη, Ελλαδα, Αλβανια Κοσσοβο, Ιταλια οπως και επιγραφες Ι.ΘΩΜΟΙΠΟΥΛΟΥ ‘ΤΑ ΠΕΛΑΣΓΙΚΑ’ και Ν. ΣΤΥΛΟΥ ‘ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑΣ’, τους οποιους οι Ελληνες ιστορικοι και η ‘Ακαδημια Αθηνων’ μεχρι και σημερα στην εποχη του Διαδικτυου αγνοουν.

Ο Πελασγός

Ητο υιός του Διός και της Νιόβης, αυτόχθων πάππος του Θεσσαλού [

Και όχι Ινδοευρωπαίος εκ του πουθενά, ή εξ Ασίας και Αφρικής όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αμαθείς ή κακόβουλοι κονδυλοφόροι.

Η ετυμολογία του Πελασγός προέρχεται α/ εκ του πάλαι +γέγαα =γίνομαι παλιός β/ εκ του «Πέληον Αργος»=παλαιός γέρων(εξ ου και Αργος Πελασγικόν) γ/ εκ του πελαργός=ταξιδευτής δ/ εκ του περάω=περνώ θάλασσαν (μετανάστης, θαλασσοπόρος ) ε/ εκ του πλάζω=περιπλανώμαι δια θαλάσσης ( λαός της θάλασσας) στ/ εκ του πέλας=πλησίον+άγω(οδηγώ, ηγούμαι μεταφέρω στους γειτονικούς λαούς) Όλα τα ετυμολογικά στοιχεία του ονόματος Πελασγός οδηγούν στον πανάρχαιο, ανήσυχο και τολμηρό λαό της θάλασσας που μεταναστεύει και ταξιδεύει (όπως ο πολύπλαγκτος Οδυσσεύς) Οι πρώτοι Πελασγοί ήσαν Αρκάδες που επέζησαν από τον Κατακλυσμό και από εκεί ορμώμενοι προσήγγισαν στις γειτονικές ακτές(Ιταλία, Μικρά Ασία, Μεσόγειο κλπ

Τόποι στους οποίους αρχαίοι συγγραφείς ανέφεραν ότι κατοικούσαν Πελασγοί

2.1 Πελοπόννησος

2.2 Αττική

2.3 Φθία – Φθιώτιδα

2.4 Ήπειρος

2.5 Μακεδονία

2.6 Σαμοθράκη

2.7 Ίμβρος – Λήμνος

2.8 Λέσβος

2.9 Κυκλάδες

2.10 Κρήτη

2.11 Ελλήσποντος

2.12 Μικρά Ασία

2.13 Κύπρος

2.14 Ετρουρία-Ιταλια

2.15 Σκιάθος

2.16 Aιγυπτος

2.17 Λιβυη

2.18 Κυρηναϊκή

Οι Πελασγοί – Μέρος 1ο – Προϊστορία & Ευρήματα

Στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου έζησε από τα πανάρχαια χρόνια ένα σύνολο συγγενών μεταξύ τους αυτοχθόνων λαών.

Το αρχαιότερο εύρημα που πιστοποιεί ότι η περιοχή αυτή ήταν κατοικημένη από την κάτω παλαιολιθική εποχή είναι το κρανίο πρώιμου εμφρωνος ανθρώπου (αρχανθρώπου) στα Πετράλωνα Χαλκιδικής (750.000 ετών).

Αυτός ο πρώιμος εμφρων ήξερε την φωτιά και χρησιμοποιούσε εργαλεία και όπλα από λίθο η βωξίτη όπως δείχνουν τα σχετικά ευρήματα.

Βαθμιαίος οι κάτοικοι της περί-Αιγιακής χώρας πέρασαν στην Μέση παλαιολιθική( πριν από 100.000 –35.000) όπως δείχνουν ευρήματα (φολιδωτά εργαλεία, αιχμές, ξέστρες) στην δυτ. Μακεδονία (Σιάτιστα) Πελοπόννησο (Ηλεία) Θεσσαλία (Όχθες Πηνειού, σπήλαιο Θεοπετρας Καλαμπάκας)Ήπειρο (Κοκινοπηλος, Ασπροχαλικο, Καρβουναρι-Μορφι)Αλόννησο.

Σημειώνετε σταδιακή προώθησης κατοίκων- ευρημάτων προς το βόρειο τμήμα της χερσόνησος του Αίμου και την Ρουμανία ( ευρήματα στο Ολτ-Ρισιπενι ηλικίας 30-10.000 ετών δηλ. νεώτερα από τα ελλαδικά).

Η εξέλιξης συνεχίζεται με μικρολιθικα εργαλεία ηλικίας 25.000 ετών (Φραγχθι Αργολίδος, Κεφαλάρι Αργους , πεδιάδα Κωπαιδος, αν. Θεσσαλία ,Ασπροχαλικο Ηπείρου, Θεοπετρα Καλαμπάκας).

Από την έσχατη παλαιολιθικη εχουμε ειδωλια (Κεφαλοβρυσο Τρικαλων), ανθρωπομορφα ενωτιαν (Πηλιο) εγχαρακτες μορφες (όπως αλογου, τοξοτη και γυναικας στη μεθωνη Βολου), διπλα κερατα ταυρου που σχηματιζει το Η.

Ακολουθεί η νεολιθική με πλούσια ευρήματα .Στην Θεσσαλία (Νέα Νικομήδεια), έχουμε απανθρακωμένους σπόρους σίτου (ζ πχ χιλιετίας), άρα γεωργία καθώς και πειστήρια για εξημερωμένα ζώα (Άμφισσα Θεσσαλίας).

Στην Άμφισσα και στο Σέσκλο της Θεσσαλίας και στον Άγιο Πέτρο Αλόννησου έχουμε οικήματα από τους πρώτους μόνιμους οικισμούς στην Ευρώπη (λιθόκτιστα μεγαροειδη κτίσματα).

Την ίδια εποχή (στ-ζ π.χ χιλιετία) έχουμε την κοινή –μονόχρωμη- κεραμική,

Αργότερα (στ-π.χ) την διαφοροχρωμη και γραπτή κεραμική (Σέσκλο , κουφοβουνο Βόλου) και τέλος την εγχάρακτη και εμπιεστη κεραμική (Δυ. Θεσσαλία , Κέρκυρα, Ήπειρο, Δυτ Μακεδονία.

Από την στ π.χ χιλιετία έχουμε μερικά «πρώιμα Ελληνικά αριστουργήματα» όπως τα είδωλα γυναικός στη Μάγουλα Λαρίσης και ανδρός στην Κνωσό.

Το σπουδαιότερο ¨ έχουμε και το πρώτο γραπτό κείμενο (5250 π.Χ) που βρέθηκε σε ξύλινη πινακίδα θαμμένη στην λάσπη της λίμνης της Καστοριάς.

Η γραφή μοιάζει με την μεταγενέστερη προφανώς εξέλιξη της , την Γραμμική Α και είναι η αρχαιότερη στον κόσμο.

Στην ίδια περιοχή βρέθηκε και λίθος με εγχάρακτα γράμματα ( 5230 π.Χ).

Τα ευρήματα προέρχονται από τον λιμναίο οικισμό του Δισπηλιου που κατά τη στ` π.Χ χιλιετία είχε γύρω στους 5000 κατοίκους οι οποίοι διέμεναν σε ασφαλείς λιμναίες κατοικίες αλίευαν, κυνηγούσαν , καλλιεργούσαν την γη (βρέθηκαν σπόροι καλλιεργημένων φυτών) και κατασκεύαζαν όπλα και εργαλεία από διάφορα υλικά , μεταξύ των οποίον και οψιδιανός λίθος που προερχόταν από την Μήλο, απόδειξης ότι υπήρχαν τακτικές θαλάσσιες και χερσαίες επικοινωνίες, λατομεία και εμπόριο.

Στην ίδια περιοχή βρέθηκε το αρχαιότερο μουσικό όργανο παγκοσμίως, μια οστέινη φλογέρα της στ` χιλιετίας π.Χ.

Στην Ζ` π.Χ χιλιετία (Μέση Νεολιθική) έχουμε οχυρωμένες ακροπόλεις και νέο πιο εξελιγμένο τύπο οικημάτων «μεγαροειδων» (Σέσκλο, Μάγουλα, Σουφλί, Σερβια ) μονόχρωμη κεραμική (Φραχθι), στιλβωτική κόσμηση (Φραγχθη, ερνα), βωμούς , είδωλα.

Στην νεώτερη Νεολιθική (δ` π.Χ χιλιετία) έχουμε την σπείρα και τον μαίανδρο, χαρακτηριστικά του πολιτισμού του Δομηνιου(Θεσσαλία).

Οι λαοί της χερσονήσου του Αίμου, των νησιών και της Μ.Ασιας, συνεχίζουν σταθερώς την εξελεγκτική τους πορεία τους.

Περνούν στην χαλκολιθική εποχή, μετά στην εποχή του χαλκού και πολύ γρήγορα στην εποχή του ορειχάλκου που εμφανίζεται για πρώτη φορά το 2800 π.χ η και παλιότερα στην Κρήτη.

Όμως για να γίνει ο Ορείχαλκος απαιτούνται χαλκός και κασσίτερος που δεν υπάρχουν στο νησί .

Τον χαλκό τον έφερναν από την Κύπρο και τον κασσίτερο από την Β.Δ Ιταλία η τα Βρετανικά νησιά .

Που θα πη ότι οι Κρητες τη γ` χιλιετία π.χ είχαν ήδη ανεπτυγμένη ναυσιπλοΐα και ήσαν ικανοί θαλασσοπόροι –άρα ήξεραν ναυπηγικοί και αστρονομία! (άγκιστρα αλιείας βρέθηκαν σε αρκετές πόλεις που ανήκουν στην Ζ` χιλιετία π.χ)

Από το 3.000 π.χ ίσως και παλιότερα, σ` όλα τα νησιά του αιγαίου, από την Λήμνο ως την Ρόδο σφύζει ένας πολιτισμός ναυτιλιακός, βιοτεχνικός, εμπορικός με αξιόλογα αστικά κέντρα (Πολίχνη Λήμνου κ.α ).

Έχουμε λοιπόν στον Περιαιγιακο χώρο πανάρχαιοι παρουσία ανθρώπων που εξελίσσονται σταθερός από την κάτω-παλαιολιθική εποχή , στην Μέση και στην έσχατη , Περνούν στην πρώτη ,Μέση και Ύστερη, Νεολιθική εποχή, προχωρούν στην χαλκολιθική και ύστερα ατού χαλκού και ατού ορειχάλκου.

Στο διάστημα αυτών των εκατοντάδων χιλιάδων ετών, είναι οι πρώτοι Ευρωπαίοι και σε πολλές περιπτώσεις οι πρώτοι άνθρωποι γενικώς που πραγματοποιούν μεγάλα άλματα πολιτισμού» βρίσκουν την φωτιά, εξημερώνουν φυτά και ζώα, δημιουργού μόνιμες εγκαταστάσεις.

Παραλλήλως δείχνουν , έντονες καλλιτεχνικές τάσεις που εκφράζονται στην αρχιτεκτονική, στην κεραμική ,στην κοσμηματοποιια , στην μουσική.

Άλλο ουσιώδες γνώρισμα είναι η εξοικειώσεις με την θάλασσα , ψαρεύουν αλλά και ταξιδεύουν για να επικοινωνούν μεταξύ τους και σε μακρινές περιοχές για να βρουν πρώτες ύλες όπως χαλκό , κασσίτερο τέλος έχουν βρει την γραφή!

Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι?

Πρόκειται για μια ομάδα αδελφών λαών.

Ανθρωπολογικά είναι λευκοί διάφορων τύπων. Δολιχοκέφαλοι, μεσοκεφαλοι , βραχυκεφαλοι.

Υπαρχουν μελαχρινοί και ξανθοί, κοντοί και ψηλοι.

Κυριαρχει πάντως ο «Μεσογειακός « τύπος , λεπτός, μέτριο ύψος, μαυρομάλλης, ευκίνητος, λυγερός ευφυής, ανήσυχος, με καλλιτεχνικές τάσεις.

Οι Αιγαίοι.

Αυτοί επεκτείνονται προς τα δυτικά – ανατολικά-βόρεια, και όσο απλώνονται τόσο διαφοροποιούνται.

Τα αδέλφια γίνονται πρωτοξαδελφια και ύστερα δευτεραξαδελφια, υπάρχουν όμως πάντοτε ισχυροί δεσμοί συγγένειας.

Οι διάλεκτοι τους μοιάζουν όπως και οι γραφές τους, τα ήθη και τα έθιμα τους.

Εχουν την ίδια νοοτροπία, θρησκεία και μυθολογία.

Οι μύθοι τους αλληλοπλεκονται, όπως και οι γενεαλογίες τους.

Είναι φανερό ότι οι λαοί αυτοί είναι αποτέλεσμα μιας κοινής αρχικής πηγης . Προκειτε για διακλαδώσεις του ίδιου ποταμου.

Ποιος είναι αυτός?

Οι Πελασγοι .

Η σχολική ιστορία λέει ότι έτσι ονομάσθηκαν από τους μεταγενεστερους.

Η ετυμολογία όμως του ονόματος δείχνει ότι οι ίδιοι απεκαλουνται έτσι αναμεταξύ τους.

Πέλλας: Σημαίνει πλησιον. Αρα Πελασγός ο κοντινός , ο γείτονας, ο πλησίον , ο δικός μας, ο συνάνθρωπος.

Με την ονομασία αυτήν λοιπόν εκφράζουν την συναίσθηση συγγένειας οι αυτόχθονες.

Αξίζει να παρατηρηθεί ότι δεν αναφέρεται καμία σύγκρουσης μεταξύ Πελασγών, που σημαίνει ότι πράγματι είχαν αναπτυγμένη την συνείδηση ότι είναι »πλησίον».

υπάρχουν και άλλες ερμηνείες όπως…

– από το Πέλαγος= Πελάγιος . Μάλλον όμως το αντίθετο πρέπει να ισχύει, δηλ. επειδή οι Πελασγοί ήταν οι πρώτοι θαλασσοπόροι, έδωσαν τα ονόματα τους στα πελάγη.

– από το Πελαργός, επειδή ταξίδευαν πολύ ως τα εν λόγο απηδημιτικα πούλια αλλά αυτός ο συσχετισμός είναι μάλλον εξεζητημένος και μεταγενέστερος αποτελώντας είδος ευφυολογήματος του Διονυσίου του Αλικαρνασεως.

Οι Πελασγοί-Πελάγιοι- Πελάγωνες ζουν στην ηπειρωτική και στην νησιωτική Ελλάδα ,στην δυτική και βόρεια Μ.Ασια στη νότια και κεντρική Ιταλια .

Τους βρίσκουμε παντού, σ` όλο τον Αιγιακό και Περιαιγαιακο χώρο. Δεν ήσαν το μοναδικό φύλο σ` αυτόν. υπήρχαν και αλλά αδελφό φύλα, όμαιμα , ομόγλωσσα ,ομόθρησκα, ομότροπα με διάφορες σε λεπτομέρειες γλωσσικές η ηθών και εθίμων.

Με τους Πελασγούς, συνυπήρχαν «Λέλεγες, Κουρηες, Καυκωνες, Αονες, Τεμψιτες , Υαντες, Τελχινες, Τηλεβοαι, Εφυροι, Φλεγυε κλπ.-κλπ.» όμως επισημότατη των φυλών τούτον ήτανε οι Πελασγοί.

Δαύτο και οι πανάρχαια εποχή ονομάσθηκε «Πελασγική» (Κ.Παπαρηγοπουλος ,Ιστορία του Ελληνικού έθνους εκδ. 1886 α` σ.76)

Οι Πελασγοί ήσαν λοιπόν επί χιλιετίες το δεσπόζον μεταξύ τον φυλών της περιοχης .

Ακομη και οι Ιλλυριοι και οι Θράκες που αποτελούν αντιστοίχως τους πληθυσμούς του ΒΔ και του ΒΑ τμήματος της χερσονήσου του Αίμου προέρχονται από τους Πελασγούς.

«Αι δυ αύται φυλλαι δεν ήσαν, ως φαινεται,ανεκαθεν αλλοτριαι της Ελληνικής κατά τε την γλωσσαν και τα ήθη ,αν και προϊόντος του χρόνου, το ελληνικών έθνος, επειδή παραδόξως προεπορευθη εις το σταδιον του πολιτισμού, διεκριθη από αυτόν δι` ουσιωδών χαρακτήρων.(Κ.Παπ. στο ίδιο σ.75) Δηλ. λειτούργησε ο νόμος της διαφοροποιήσεως, αποσπώντας από τους Πελασγούς πληθυσμούς που διαμορφώνονται σε νέους λαούς.

Επίσης «Συγγενείς ωσαυτας κατά την γλωσσαν ήσαν οι ελληνικαι φυλαι προς τας φυλας,αιτινες κατωκησαν εις την μεσην και κατων Ιταλικην χερσονησον επί τοσούτον συγγενείς, ώστε απετέλεσαν ομού με ταύτας ιδιαιτεραν τινά υποδιαιρεσιν του ινδοευρωπαϊκού κλάδου, τον λεγόμενων Ελληνολατινικον η Πελασγικών κλάδων»(στο ίδιο).

Ορθώς ο Κ Παπαρηγοπουλος ,ταυτίζει τους Πελασγούς με τους Έλληνες και κατατάσσει Θράκες, λυριους, Ιταλιωτες στους Πελασγούς .

Ας σημειωθεί ότι οι Μακεδόνες συγγένευαν με τους Θεσσαλούς , αλλά και με τους Θράκες, ενώ οι Ηπειρώτες βρίσκονταν σε στενή σχέση με τους Ιλλιριους, Μακεδόνες = Ηπειρώτες είναι οι κρικοι μεταξύ Νότιον και Βόριων Πελασγών.

Οι Πελασγοί είναι ό,τι αργότερα οι Αργείοι Δαναοί, δηλ. το φύλο που δίνει τον τόνο στην όλη ζωή της περιοχής και γιαυτο όλοι οι λαοί- φυλά-πληθυσμοί της αποκαλούνται συνολικός με το όνομα τους.

Είτε λοιπόν όλοι οι κάτοικοι της Αιγαιακης- Περιαιγαιακης περιοχής, ανεξαρτήτως του ιδιαίτερου φύλου των(Λέλεγες, Κουρήτες , Μινύες κ.ο.κ)είχαν ως κοινή ονομασία το Πελασγοι ,όπως σήμερα ο Θεσσαλός ο Δωδεκάνησος κλπ. Είναι Έλληνες.

Είτε οι πελασγοί ως δεσπόζον φύλο έδιναν το όνομα τους σε όλους τους συγγενείς τους , όπως Αργότερα οι Έλληνες λεγότανε Αχαιοί, επειδή αυτό ήταν το δεσπόζον, από τα πολλά φυλά τους, αλλά και Αργειοι η Δαναοί, επειδή το Αργος ήταν η ηγεμονεύουσα πόλης και οι κάτοικοι του θεωρούνται απόγονοι του Δαναού.

Για αυτό ο Θουκυδίδης θεωρεί οτιδήποτε προϊστορικό ως Πελασγικο .Πχ όλα τα προϊστορικά τείχη , σε όλη την Ελλάδα λεγότανε πελασγικά όπως της Τιρυνθου των Μυκηνών κλπ..

Όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς συμφωνούν ότι οι Πελασγοί κατοικούσαν σε όλη την περιοχή των Ελλήνων, περιλαμβανόμενης και της Κρήτης, ότι εποίκησαν την Φοινίκη και θαλασσοκρατούσαν στην Μεσόγειο.

Ίχνη τους δηλ. τοπωνύμια, παραδόσεις, ευρήματα υπάρχουν εκτός από τον ελλαδικό χώρο στην Μ.Ασια στην Ιταλία στην Συροπαλαιστινη.

Ο Διονυσιος ο Αλικαρνασευες , αναφερει ότι οι πελασγοι ειχαν εξαπλωθει στις τρεις χερσονησους (Ελληνικη, Μ. Ασιατικη, Ιταλικη )και σε όλα τα νησια της Μεσογειου (Απλον. Ροδ. Γ- 1089)

Λογω της συνεχους εξαπλωσεως των , υπαρχει και η αποψις ότι το ονομα τους προηλθε από το πελω- πολεω = κινουμαι, περιφερομαι, περιπλανωμαι.

Εξ ου και πωλ-εω = πουλω.

Την εκταση που καλυπταν οι Πελασγοι δειχνει το τοπονυμον Λαρισσα (από το λαας = λιθος και ρισος = κορυφη αρα ακροπολις).

Υπαρχει στην Θεσσαλια , στην Φθιωτιδα( Λαρισσα η κρεμαστη- Στραβ. Θ- 435), στο πελλοπονησιακο Αργος (η ακροπολις του) στην αιολιδα της Μ. ασιας ( Λαρισσα υη φρυτονις, κοντα στην Κθμη (Ηροδ.Α- 149, Ξεν ελλην. Γ. 1-7 Ομ. Ρλ. Β 841), στην Τρωαδα (Θουκιδιδη Η 101) στην λυδια (του καυστρου πεδιου της Λυδιας) στον Τιγρη ποταμο της Ασσυριας (Ξενοφωντος Αναβασις Γ 4, 7)

Οι πελασγοι κατά τον Στραβωνα ησαν πλανηται και σποραδες πανταχου της 

γης και γενος πολυπλανες οικησαι εν τη Ασια και της Ευρωπης.

Αποκαλυπτικο είναι το γεγονος ότι από το Αρκαδικεςν κωμες παλλαντιον και Τραπεζους, προεκυψαν το Παλατινατον, ως πρωτος οικισμος στην περιοχης της ρωμης και οι Τραπεζους στον Ευξεινο.

(Ηρωδοτου Α 56, Β 51 Η 44 , Διοδορου .Ε 80- 81 , Στραβωνα Ε κεφ. 2)

Τωρα φτανουμε και στο ερωτημα από πού προήλθαν οι Πελασγοι?

Η απαντησης είναι απλουστατη!

Από πουθενα !

Παντα εδώ ητανε! Είναι αυτοχθονες, παλαιχθονες, γηγενεες.

Διοτι όλα , ανθρωπολογικα και αρχαιολογικα ευρηματα παραδοσεις και μυθοι ,αρχαιοι συγραφεις, δειχνουν ότι οι Αιγαης ( δηλ. η μεγαλη χερσαια εκτασης από τα δυτικα των Ιωνιον ως την Μ.Ασια και την Κυπρο) πριν από την καταβυθηση τμηματων της απετελεσαν το Αιγαιο, το Ιονιο, τον ελλησποντο, την Προποντιδα , τον Βοσπορο θπηρξε χωρος ανθρωπογεννεσεως, μια από τις περιοχες οπου διαμορφωθηκε το ανθρωπινο ον!

Υποστηριχθηκε ότι οι Πελασγοι είναι Ινδοευρωπαιοι που ηλθανε στην Ελλαδα από τον βορρα κατά την Πρωτοελλαδικη εποχη και ονομασθηκε ετσι από τις ινδοευρωπαικες λεξεις bhel= ανθω και oshgo = κλαδος.

Bhel oshgo-s =Ανθισμένο κλαδί άρα Πελασγοί = ανθισμένα κλαδιά.

Διότι ο ήρωας Πελασγός που κατά την παράδοση δίδαξε την γεωργία ήταν οι προσωποποίησης βλαστικού πνεύματος εξ ου και οι Πελασγοί οι λάτρεις του.

Όμως η σχολική ιστορία υποθέτει την κάθοδο των Ινδοευρωπαίων στην Ελλάδα το 2100- 1400 π.Χ Ενώ οι Πελασγοί υπαρχουν ηδη σε αυτην από πολλες χιλιαδες χσρονια .

Ο κατακλυσμος της εποχης του Πελασγου Δευκαλιωνος πρεπει να τοποθετηθει γυρω στο 9650 π.Χ όταν βυθιστηκε η Ατλαντιδα και εκεινος επισης του Πελασγου Ωγυγου κατά ιδ` χιλιετια όταν βυθιστηκε η Αιγαης με την τηξι τον παγων και την ανοδο της σταθμης τον ωκεανον. Ακομη και η συμβατικη ιστορια (Ιστορ. Ελ. Εθν. Εκδ. Αθηνων) δεχεται ότι εξη ελληνικα φυλλα ( οι Αβαντες , Δαναοι ,Ιωνες, Βοιωτοι, Αρκαδες και Φλεγυες) προυπηρχανν της υποτιθεμενης καθοδου των ινδοευρωπαιων.

Πως βρεθηκαν στην ελλαδα?

Γιατι να μην δεχτουμε τις παραδοσεις και ολους τους αρχαιους συνγραφεις? Γιατι αφησαμε την ιστορια μας να γραφτει από ξενους?

Γιατι αφησαμε τον αγγλο Τομας Γιουνκ( 1813) να μας βαφτισει «Ινδοευρωπαιους» και ανθρωποι σαν τον Αυγκουστ Σλαειχερ (1821 – 1868) να προσδιοριζουν ποιοι ειμαστε ?

Ας συνεχισουμε το ταξιδι γιατι εχει ενδιαφερον!

Οι Πελασγοι από τις παραδοσεις και από τα ευρηματα , τοποθετουνται ως προγονοι μας από τους οποιους προηλθαν οι Αρτιαδες στην Αρκαδια, οι Δαναοι στην Αργολιδα , οι Ιωνες στν βδ Πελοπονησσο και στην Αττικη.

Η πριν από την διανορφωση των χωριστον ελληνικον φυλλον εποχης, παρουσιαζει πολιτισμικη αλλα και γενικοτερη ενοτητα.

Βαθμιαιως , με την εδαφικη εξαπλωσι των Πελασγων διαφοροποιουνται οι κατοικοι των διαφορων περιοχων και προκυπτουν φυλλα και λαοι.

Ολες οι Ελληνικες παραδοσεις και ολοι οι Ελληνες συγραφεις θεωρουν τους Πελασγους γηγενεις εκτος από μερικους σημερινους που επαιρονται γνωστες αλλα τελικα τα στραβα τους δεν γνωριζουν.

Πάμε λοιπόν παρακάτω. Είναι αυτόχθων λαός που με εξελικτικές διεργασίες διαμορφώθηκε από τον ανθρώπινο θλίκο που στα βάθη των χιλιετιών εμφανίσθηκε, ζούσε και αναπτυσσόταν στην Αγαιιδα δηλαδή στο Αιγαίο και στον περιαιγιακό χώρο….

Οι Πελασγοί – Μερος 2ο

7 Φεβρουαρίου 2010 στις 5:17 μ.μ.

Τι γράφουν οι αρχαίοι συγγραφείς.

Ησίοδος « Τον Πελασγών αυτοχθονα»

Διονυσος Αλικαρνασσευς « Τον Πελασγον το γενος..εκ πελοπονησου το αρχαιον (Ρωμ.Αρχ. Ι 17)

Σκυμνος « Γηγενεες οι Πελασγοι του ελλησποντου» (Περιπλους, G Graeci Min. 615)

Αισχυλος « του γηγενους γαρ ειμι εγω παλαιχθονος – ινις πελασγος, τησδε γης αρχηγετης» Ικετες 250

Ομιλει ο βασιλιας του Αργους, ο οποιος διευκρινιζει ότι οριζει ολη την χωρα ως τον Στρυμωνα, περιλαμβανωμενον «την Περραιβων χθονα, Πινδον τε τα` επεκεινα, Παιονον πελας»

Ηροδοτος «Οι Πελασγοι είναι αυτοχθονες» ( 157 και VIII 44)

Στραβων «Αυτοχθονες οι πελασγοι (VII 327)

Αστος (Σαμιος ποιητης του Ζ` π.χ αιωνα )»Αντιθεων δε Πελασγον εν υψικομισα ορεσι/ γαια μελαιν` ανεδωκεν , ινα θνητων γεννος ειη «

Ο Ομηρος αναφερει τους πελασγους ως αρχαιους κατοικου της Ελλαδας (Ιλ. Β 6, 81) της Μ. Ασιας (Ιλ.Β840,Ι 429) και της Κρητης (Οδ. ΙΘ 77). Τους εντοπιζει κατά την εποχη του, στην Λαρισα (Ιλ. Β840) ως «διους» μικρασιατες συμαχους τον Τρωων (Κ 429) , στην Κρητη οπου συμβιωνουν με αχαιους, Ετεοκρητες , Κυδωνες, Δωριεις (Οδ. Τα. 177) . Ο Αχιλλευς επικαλειτε τον «Δωδωναιον Πελασγικον Δια» (Ιλ. Π 233-34). Γιατι αραγε??

Η επικλησης αυτή , όπως και η συμβιωσης των Πελασγων με τα αλλα ελληνικα φυλα απλα πιστοποιει την ελληνικοτητα τους.

Ο Αχιλλευς, αν ηταν απογονος ξενων εισβολεων κατακτητων, δεν θα απευθυνοτανε στον Θεο τον κατακτηθεντων! Τοσο απλα !

Παυσανιας «Οι Πελασγοι ησαν παναρχαιοι, γηγενεις, αυτοχθονες, με κοιτιδα την Αρκαδια και ζουσαν σ` ολο τον ελληνικο χωρο ( Η 1) .

Σε αυτό σμφωνει και ο Ησιοδος, κατά τον οποιον ο «πρωτος Πελασγος» (αρα υπηρξαν και αλλοι ομωνθμοι) ηταν ο της Αρκαδιας, αυτοχθων και γεναρχης ολων τον Πελασγων.

Ο μυθος αναφερει ότι οι εγγονοι του Πεσγου ιδρυσαν πενηντα πολεις, ενώ οι επισης εγγονοι του Θεσπρωτος , Φθιος, και Οινοτρος , εποικησαν αντιστοιχως την Θεσπρωτια, την φθιωτιδα, (οπυ και οι Ελληνες του Αχιλεως) αι την ΝΔ Ιταλια .

Ετσι διαιωνιζεται το γεγονος της εξαπλωσεως των Πελασγων στην Ελλαδα και περα απ` αυτην.

Ο Πελασγος , κατά τον Αρκαδικο μυθο που αναφερει ο Απολονιος ο Ροδιος «ανεδυθη από την Γη» και εγινε γεναρχης των ανθρωπων «πριν από την εμφανιση της Σεληνης.

Γι` αυυτο οι Αρκαδες εθεωρουνται «οι αρχαιοτατοι των ανθρωπων» και εκαλουνται «Προσεληνοι» η προσεληναιοι.

Κατ` αλλην παραδοσιν ο Πελασγος ηταν θιος του Διος και της Νιοβης.

Ο Παυσανιας (Αρκαδικα 1-5) Πελασγικο Θεο , αφου αναφερει την γηγενειαν του Πελασγου , προσθετει ότι αυτος διδαξε στους ανθρωπους, να κτιζουν σπιτια και να φτιαχνουν ενδυματα, ενώ εως τοτε ζουσανε σε σπηλαια και φορουσανε προβιες- αρα αναφερεται σε παναρχαια χρονια.

Συνεχιζοντας , εξιστορει ότι ο υιος του Πελασγου και της Μελιβσιας η της Κυλληνης, ηταν ο Λυκαων, ο οποιος ιδρυσε την πρωτη πολι στον κοσμο, την Λυκοσουρα, στο ορος Λθκαιον του οποιου η κορυφη λεγεται Ολυμπος ( Παυσανιας Αρκαδικα 38 ).

Εκει λατρευοταν ο Λθκαιος Ζευς ο οποιος ανετραφη στην περιοχη Κρητεα της Αρκαδιας ( Παυς. Αρκ. 38 , 6 και «Υμνος Διος « Καλλιμαχου).

Συμφωνος προς τους οπαδους αυτης της παραδοσεως , η αναγωγη της καταγωγης του Διος στην κρητη, οφειλεται σε παρεξηγηση που προηλθε από την αναφορα στην Κρητεα.

Ο Λυκαω ειχε πενηντα γιους που ιδρυσαν ο καθενας από μια πολι , δινοντας της ο καθενας το ονομα του. Διαδοχος του Λυκαονος ηταν ο γυος του ο Νυκτιμος, επι του οποιου συνεβη ο κατακλυσμος του Δευκαλιωνος.

Οι Πελασγοι λοιπον είναι προκατακλυσμιαιοι.

Ο Πελασγος ειχε δυο θυγατερες , την Διην και την Καλλιστω.

Από την δευτερη, γεννηθηκε ο Αρκας, που δαδεχθηκε τον Νυκτιμον και από τον οποιον η ως τοτε Πελασγια , μετονομασθηκε σε Αρκαδια.

Αυτος διδαξε την καλλιεργεια των δημητριακων και την παρασκευη αρτου. Επισης εμαθε στους ανθρωπους να γνεθουν και να υφαινουν (Παυσανιας & 1,6 και 4 , 2-4 ). Οι Πελασγοι – Αρκαδες

Εποικισαν το Λατιο, οπου εγκατασταθηκαν στον Παλατινο λοφο (Παυσανιας 1,3).

Παροποιες παραδοσεις για πελασγους κατοικους και βασιλεις αναφερονται στην Αργολιδα οπου ο πελασγος Ιναχος , ιδρυσε δυναστεια η οποια δθηρκεσε 484 ετη.

Τον Ιναχο διαδεχτηκε ο Φορωνευς που συναθροισε πολλους κατοικους οικισμων σε πολι, το λεγομενον «αστυ Φωρονικον», τους εδωσε νομους και θρησκεια και ιδρυσε ναο της Ηρας.

Ακολουθησε ο Απις, ο οποιος κυριαρχησε σ` ολη την Πελοποννησο που απεκληθη Απια πριν παρει το μετεπειτα ονομα της.

Τον διαδεχθηκε ο Ατγος, απ` οπου Αργος και Αργολις, και αυτόν οι υιοι του Φορβας και Τιρυνθος ιδρυτης της Τιρυνθου.

Ακουλουθησαν ο Τριωψ, ο Ιασος και ο Αγηνωρ που εποικησε τα παραλια της Συριας, τα οποια από τον υιο του Φοινικα, ονομασθηκαν Φοινικη.

Αλλα παιδια του ηταν ο Καδμος ( που ιδρυσε τις Βοιοτικες Θηβες) ο Κιλιξ ( που ιδρυσε την κιλικια) και η Ευρωπη που παντρευτηκε τον βασιλια της Κρητης Ασρτεριωνα και εδωσε το ονοματης στην γηραια ηπειρο.

Όλα δειχνουν ότι οι Πελασγοι, γηγενεις της Ελλαδος, απλωνονταν σε ολοενα και ευρυτερους χωρους, προς ολες της κατευθηνσης.

Για αυτό και ο Στραβων γραφει «ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΜΕΓΑ ΕΘΝΟΣ» (ΙΒ 620 –21)

Οι Πελασγοι αναφερονται ως αυτοχθονες στην :

– Πελοποννησο (Πελασγος- Αρκαδιας – Στραβων Ε , β Διον. Αλικαρνασευς Ι 17

– Αττικη (Ηροδοτος 157 . Στραβωνας Ε β)

– Ηπειρο (Ιλιαδα Π 233)

– Θεσσαλια ( Στραβωνας Ε β)

– Μακεδονια (Αισχυλου Ικετιδες 250)

– Χαλκιδικη (Θουκιδηδης Δ 109)

– Λημνο Ιμβρο (Στραβ. Ε β- Ηροδοτος V 26)

– Κυκλαδες ( VII 95)

– Λεσβο (Στραβωνας Ε β)

– Σαμοθρακη ( Ηροδοτος ΙΙ 51)

– Κρητη ( Οδυς. Τα 175 )

– Μ. Ασια ( Ιλιαδα Β 840 , Ηροδοτος VII 95)

– Ελλησποντο (Ηροδ. Ι 57)

– Ιωνια ( Ηρωδ. VII 95)

Παντου ταυτιζονται με τους Ελληνες, οι οποιοι θεωρουνται μετεξελιξης των Πελασγων Λ.χ

– Στην Πελοποννησο οι Πελασγοι μετωνομασθησαν σε Δαναους (Στραβ. Ε Β- ) και Ιωνες (Ηροδ. VII94)

– Στην Αττικη, οι κατοικοι υπερηφανευωνται ως καταγομενοι από τους Πελασγους.

– Στις Κυκλαδες οι Πελασσγοι μετωονομασθησαν σε Ιωνες (Ηροδ. VII 95 )

Ότι οι Πελασγοι ησαν απλωμενοι σε ολο το νοτιο τμημα της Ελληνικης και στο δυτικο- βόρειο- νοτιο της Μ Ασιατικης χερσονησου και στα νησια που τις περιβαλουν συναγεται και από τα τοπονυμια.

Λαρισα λ.χ είναι η πελασγικη ονομασια για τις ακροπολεις.

Το βρισκουμε όμως στην Θεσσαλια. Αττικη, Αργολιδα, Ηλιδα, Κρητη, Τρωαδα, Αιολια, Λυδια.

Η κρητικη Λαρισα αποροφηθηκε αργοτερα από την Ιεραπυτνα ( Ιεραπετρα Στραβ. 440) Η Κρεμαστη Λαρισα λεγοταν και Λαρισα Πελασγια

( Στραβ. 445). Η Λαρισα ηταν θυγατερα του πελασγου (Παυς. 2.24.1)

Η Εφυρα επισης είναι το Πελασγικο ονομα της προαχαικης Κορινθου, αλλα και πολεων στην Θεσσαλια (Κρανων- Στρ. 338-442) στην Δωδωνη ( Πινδαρος Νεμ. 7, 37) στην Αιτωλια (Στρ. 338), στην Ηλιδα.

Ολοκληρος ο Αιγαιακος – Περιαιγαιακος χωρος λοιπον κατοικηθηκε από γηγενεις Πελασγους , από τους οποιους με το περασμα των χιλιετιων διαμορφωθηκαν, διαφοροποιουμενα, τα διαφορα ελληνικα φυλα.

Ο Μενεκρατης ο Ελαιτης ( καμια σχεση με τον γνωστο του φορουμ, μα τελειως καμια)γραφει ότι

«την παραλιαν την νυν Ιωνικην πασαν από Μυκαλην αρξαμενην υπο Πελασγων οικεισθαι προτερον»

Ο Πλατων (Νομοι) λεγει σαφως ότι τα διαφορα Ελληνικα φυλα προεκυψαν από το Πελασγικον Εθνος.

Οι Ελληνες του 9500 π.Χ στους οποιους αναφερθησαν οι Αιγυπτιοι Ιερεις ομιλουντες στον Σολωνα

Ησαν βεβαιως Πελασγοι (Πλ. Τιμαιος).

Ορισμενοι απομονωμενοι πληθυσμοι, ορεσιβιοι η νησιωτικοι,

Διετηρησαν την πρωτοελληνικη διαλεκτο των Πελασγων ανεξελικτη.

Το ιδιο συνεβη και με ορισμενα αρχαικα ηθη και εθιμα, που στους ιδιους πληθυσμους, παρεμειναν ανεξελικτα.

Αυτοι στις νεωτερες απεκαλουνται Πελασγοι και υπηρχαν ως και κατά τον ε` π.χ αιωνα.

Ο Ηροδωτος αναφερει οτι στην εποχη του η Ιμβρος και η Τενεδος εκατοικουνται ακομη από πελασγους.

Επισης, οι περιοχες Πλατηας και Σκυλακης περι τον Ελλησποντο. Στην Κυπρο διατηρηθηκε η αρκαδο- πελασγικη διαλεκτος.

Το ιδιο και στην Πραισσο της αν. Κρητης.

Ο Θουκυδιδης εξηγει ότι ότι στα αρχαιοτερα χρονια, δεν υπηρχε ενιαια ονομασια για την Ελλαδα, αλλα κάθε τοπος επαιρνε το ονομα του από τους κατοικους του, οι οποιοι στα περισσοτερα μερη ησαν Πελασγοι.

Για αυτό η πελοποωωησος λεγοταν πελασγια η Πελασγικον Αργος,

Η Θεσσαλια επισης Πελασγικον Αργος η Πελασγιωτης , η Λέσβος Πελασγία κλπ.

Αργότερα ολοι οι κατοικούμενη από ελληνικά φύλα απεκτησαν την ενιαια ονομασια Ελλας

Ηροδοτος (Α – 57, Αισχυλος (Ικετες 90) Διονυσος ο Αλικαρνασευς ( Α 19) τους θεωρουν Ελληνες ο Στραβων γραφει ότι ησαν της ιδιας φυλης με τους Δωριεις και τος Αιολεις (ΙΔ 4- 26).

Ο Ηροδοτος χαρακτηριζει τους Ιωνες « Πελασγικον γενος» ( Α 56, Ζ 94 )

Οι Πελασγοι Δευκαλιων και Πυρρα εθεωρουνται γεναρχες ολων τον Ελληνων .

Παιδια τους ησαν ο Ελλην και η Πανδωρα.

Από τον πρωτο γεννηθηκαν ο Δωρος και ο Ξουθος, από την δευτερη ο Γραικος και ο Μακεδων. Από τον Ξουθο τελος , ο Ιων και ο Αχαιος.

Αρα όλα τα Ελληνικα φυλα ( Δωριεις, Ιωνες, Αχαιοι , Μακεδονες) προεκυψαν από τους Πελασγους.

Ο μεγαλος ιστορικος Θουκυδιδης ταυτιζει τους Πελασγους με τους Ελληνες οι οποιοι αποτελουν από αρχαιοτατων χρονων ένα εθνος.

Ο Ομηρος αποκαλει την Θεσσαλια που το αν, τμημα της λεγοταν και Πελασγιωτης « Πελασγικον αργος» και αναφερει τους Πελασγους στην Κρητη και περα από τον Ελλησποντο .

Ο Παυσανιας γραφει ότι στα πολύ παλια χρονια η Πελοποννησος εκαλειτο Πελασγια (Η Αρκαδικα 1, 6) .

Ο Αχιλευς προσευχεται « Ζευ ανα, Δωδωναιε , Πελασγικε»!

Η Δηλος παλαιοτερα λεγοτανε Πελασγια.

Οι Οδρυσαι της Ροδοπης εθεωρουνται Πελασγικης καταγωγης.

Οι Φρυγες της Μ. Ασιας καταγονταν από τους Πελασγους.

                                 ΚΑΖΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ

https://www.facebook.com/ArvanitikiMelissa/posts/οι-πελασγοι-και-τα-τεκνα-τουσἡ-ἰνδοευρωπαϊκὴ-θεωρία-εἶναι-ἕνα-κατασκεύασμα-ποὺ-ὑ/1121928194492226/

Την επιμέλεια και έρευνα έκανε Ο ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ