Οι επιστήμονες αναγνώρισαν επίσημα έναν νέο τύπο διαβήτη, που ονομάζεται διαβήτης τύπου 5, που πιστεύεται ότι επηρεάζει 20 έως 25 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο .

Η πάθηση, η οποία είναι πιο συχνή στην Ασία και την Αφρική, εντοπίστηκε για πρώτη φορά πριν από περισσότερα από 70 χρόνια, αλλά παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αγνοημένη μέχρι τώρα.

Συμβατικά, τα ιατρικά εγχειρίδια περιγράφουν τρεις κύριοι τύποι διαβήτη : Μέσα τύπου 1 , το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται κατά λάθος στα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη στο πάγκρεας, οδηγώντας σε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα και κίνδυνο κετοξέωσης – μια δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση κατά την οποία το σώμα διασπά το λίπος για ενέργεια. 

Τύπος 2 , η πιο κοινή μορφή, αναπτύσσεται όταν το σώμα δεν ανταποκρίνεται σωστά στην ινσουλίνη ή δεν παράγει αρκετά.

Ο διαβήτης κύησης εμφανίζεται προσωρινά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, που χαρακτηρίζεται από αντίσταση στην ινσουλίνη που πιστεύεται ότι οφείλεται σε ορμονικές αλλαγές.

Επιπλέον, υπάρχουν άλλες σπάνιες μορφές του διαβήτη που μπορεί να προκύψει από συγκεκριμένες γενετικές μεταλλάξεις ή ασθένειες.

Αλλά τώρα, οι επιστήμονες λένε ότι υπάρχει ένας άλλος τύπος διαβήτη με πολύ διαφορετική αιτία από τα άλλα είδη.

ήταν επίσημα ταξινομημένο ως «διαβήτης τύπου 5» κατά τη διάρκεια διεθνούς συνάντησης εμπειρογνωμόνων στην Ινδία νωρίτερα φέτος. (Επέλεξαν την ετικέτα “τύπος 5″επειδή άλλοι ερευνητές έχουν ήδη προτείνει τον “τύπο 3″και “τύπο 4″για άλλες μορφές διαβήτη.)

«Ο διαβήτης τύπου 5 χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή έκκριση ινσουλίνης που οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, παρόμοια με άλλες μορφές διαβήτη.» Δρ Ρέιτσελ Ράινερτ , ένας ενδοκρινολόγος και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, είπε στο Live Science σε ένα email.

«Ωστόσο, ο διαβήτης τύπου 5 δεν σχετίζεται με αυτοάνοση (όπως στον διαβήτη τύπου 1) ούτε με αντίσταση στην ινσουλίνη (όπως είναι συνηθισμένο στον διαβήτη τύπου 2).»

Δεν έχει επίσης τα χαρακτηριστικά του πιο σπάνιου διαβήτη τύπου 3 και τύπου 4, είπε.

«Τα άτομα με διαβήτη τύπου 5 έχουν συνήθως χαμηλό σωματικό βάρος και ιστορικό υποσιτισμού ξεκινώντας από την πρώιμη ζωή τους», είπε ο Reinert.

Οι γιατροί πιστεύουν ότι ο χρόνιος υποσιτισμός βλάπτει το πάγκρεας νωρίς στη ζωή, αφήνοντας τα κύτταρα του που παράγουν ινσουλίνη μόνιμα εξασθενημένα.

Έτσι, το πάγκρεας δεν μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη, αλλά εάν ένας ασθενής λάβει ινσουλίνη ως θεραπεία, τα κύτταρά του είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε αυτήν.

Η θεραπεία για τον διαβήτη τύπου 5 πρέπει να γίνεται προσεκτικά, καθώς η υπερβολική ποσότητα ινσουλίνης, σε συνδυασμό με πολύ λίγο φαγητό – μια κοινή πραγματικότητα στις χώρες χαμηλού εισοδήματος – μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

«Είναι σημαντικό για όλους τους ασθενείς με διαβήτη να γνωρίζουν ποιο συγκεκριμένο τύπο διαβήτη έχουν, ώστε να μπορούν να λάβουν τη σωστή θεραπεία», είπε ο Reinert.

Η μελέτη YODA

Νωρίτερα φέτος, η μελέτη για τον Διαβήτη Νέων στην Υποσαχάρια Αφρική (YODA), που δημοσιεύτηκε στο The Lancet Diabetes & Endocrinology , ανανέωσε το ενδιαφέρον για την κατάσταση.

Η ομάδα αρχικά ξεκίνησε να διερευνήσει τον διαβήτη τύπου 1 μεταξύ σχεδόν 900 νεαρών ενηλίκων στο Καμερούν, την Ουγκάντα ​​και τη Νότια Αφρική.

Αλλά όταν οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα αίματος, διαπίστωσαν ότι περίπου τα δύο τρίτα των συμμετεχόντων δεν είχαν τους αυτοάνοσους δείκτες που εμφανίζονται στον διαβήτη τύπου 1.

Περαιτέρω δοκιμές αποκάλυψαν ότι αυτά τα άτομα εξακολουθούσαν να παράγουν μικρές αλλά μετρήσιμες ποσότητες ινσουλίνης, σε αντίθεση με τις κλασικές περιπτώσεις τύπου 1.

Αλλά τα επίπεδα ινσουλίνης τους ήταν κάτω από το εύρος που συνήθως παρατηρείται στον διαβήτη τύπου 2.

Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν έναν ξεχωριστό, μη αυτοάνοσο, ανεπαρκή σε ινσουλίνη τύπο διαβήτη.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που παρατηρήθηκε η πάθηση.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Βρετανός γιατρός Philip Hugh-Jones συνάντησε μια ομάδα 13 ασθενών στην κλινική του διαβήτη κοντά στο Kingston της Τζαμάικα, των οποίων τα συμπτώματα δεν ταίριαζαν με διαβήτη τύπου 1 ή τύπου 2.

Ο Hugh-Jones ονόμασε την κατάστασή τους «τύπος J», για την Τζαμάικα, αλλά η ετικέτα ξεχάστηκε και η κατάσταση αγνοήθηκε για δεκαετίες.

Τι είναι ένα όνομα;

Η σωστή ονομασία μιας ασθένειας όχι μόνο βοηθάει τους κλινικούς γιατρούς στις καλύτερες θεραπευτικές επιλογές, αλλά μπορεί επίσης να βοηθήσει τους ερευνητές να παρακολουθήσουν τον επιπολασμό της και να εντοπίσουν ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τα αποτελέσματα των ασθενών, είπε ο Reinert.

Αν και ο διαβήτης τύπου 5 υπάρχει πιθανότατα εδώ και δεκαετίες, η έλλειψη έρευνας τον έχει διατηρήσει ελάχιστα κατανοητή.

Η αναγνώριση είναι το κλειδί για να διασφαλιστεί ότι η κατάσταση δεν θα παραβλέπεται πλέον, είπε Chittaranjan Yajnik , διευθυντής της Μονάδας Διαβήτη στο Νοσοκομείο KEM στην Πούνε της Ινδίας και συν-συγγραφέας μιας διεθνούς συναινετικής δήλωσης για τον διαβήτη τύπου 5 που δημοσιεύτηκε στο The Lancet Global Health .

«Χρειάζεται περαιτέρω έρευνα και χρηματοδότηση για να μελετηθεί η αιτιολογία [αιτίες], ο μηχανισμός και η θεραπεία του», είπε στο Live Science σε ένα email.

“Το όνομα είναι σημαντικό για να προσελκύσει την προσοχή των ενδιαφερομένων και των ευκαιριών χρηματοδότησης.

Διαφορετικά θα θαφτεί στον θόρυβο του περιβάλλοντος κοινών ποικιλιών διαβήτη.”