ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ 28.10.1940 Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!
Ζήτω το ΟΧΙ!
Ζήτω το Έθνος
Ένας πατέρας.
Μια αγκαλιά.
Ένα “όχι” που έγινε αιωνιότητα.
28 Οκτωβρίου 1940 — δεν ξεχνάμε.
Ξημέρωνε 28 Οκτωβρίου 1940, όταν η Ελλάδα είπε το “Όχι”.
Ένα μικρό έθνος, με πίστη και ψυχή μεγαλύτερη από τον φόβο, στάθηκε όρθιο απέναντι στην Ιταλική επίθεση.
Ο λαός δεν άκουσε απλώς μια διαταγή· ένιωσε το κάλεσμα της ιστορίας.
Οι άντρες έφυγαν για το μέτωπο με ένα χαμόγελο, οι γυναίκες έπλεκαν κάλτσες και προσεύχονταν, τα παιδιά χαιρετούσαν τους πατεράδες τους μέσα από δάκρυα και υπερηφάνεια.
Στα βουνά της Πίνδου γράφτηκαν σελίδες ηρωισμού που ακόμη μας συγκινούν.
Το “Όχι” δεν ήταν μόνο άρνηση σε έναν εχθρό· ήταν κατάφαση στη λευτεριά, στην αξιοπρέπεια, στην ίδια τη ζωή.
Τιμούμε εκείνους που δεν υπολόγισαν τίποτα για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη.
Άπαντες οι δυνάμεις…..Προστατεύστε την πατρίδα μου, όσο ζει η ΕΛΛΑΔΑ ζει και ο κόσμος!!!
…………………………….
Οι ανώνυμοι ήρωες!!!!
Το «Ξυπόλητο Τάγμα» είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα δίσεκτα και μαύρα χρόνια της χιτλερικής κατοχής της πατρίδας μας.
Μετά την είσοδό τους στην πρωτεύουσα της ελληνικής Μακεδονίας, οι Γερμανοί αδειάζουν τα δημόσια κτίρια και τα επιτάσσουν.
Ανάμεσα σε αυτά τα κτίρια είναι και αρκετά ορφανοτροφεία.
Τα ορφανά πετάγονται στο δρόμο.
Μια ομάδα, απ’ αυτά τα ορφανά, για να επιβιώσουν, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους.
Οργανώνονται σαν μυστικός «στρατός», με ιεραρχία και πειθαρχία. Μόνα τους συγκροτούν ομάδες κρούσης και βοήθειας.
Πηγή για την τροφοδοσία τους είναι τα γερμανικά καμιόνια που κουβαλάνε ψωμί και τρόφιμα και οι μαυραγορίτες.
Τα κλεμμένα μοιράζονται στα ορφανά, αλλά και σε άλλους κατοίκους της Θεσσαλονίκης που είχαν ανάγκες.
Τα παιδιά του «Ξυπόλυτου Τάγματος» έμειναν στην ιστορία σαν σαλταδόροι».
Ο θρύλος λέει, πως πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.
Πως έγινε ταινία η υπόθεση
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄40, βρισκόταν στην Αμερική ο ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Νίκος Κατσιώτης, ο οποίος συζητώντας με τον Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός) του διηγήθηκε πως την ημέρα που η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την απελευθέρωσή της, τον Νοέμβριο του 1944, στο τέλος της διαδήλωσης ακολουθούσε ένα τσούρμο από κουρελήδες πιτσιρικάδες οι οποίοι κρατούσαν ένα πανό που έγραφε «Ξυπόλητο Τάγμα».
Η διήγηση του Νίκου Κατσιώτη, συγκλόνισε τον Τάλλας κι αποφάσισε να κάνει το «Ξυπόλητο Τάγμα» ταινία.
Το 1952, ο Γκρεγκ Τάλλας έρχεται στην Ελλάδα και με την περιορισμένη οικονομική υποστήριξη ενός άλλου Ελληνοαμερικανού, ξενοδόχου στο Λος Άντζελες, του Πέτρου Μπουντούρη, άρχισε να γυρίζει την ταινία « Το Ξυπόλητο Τάγμα».
Ο Νίκος Κατσιώτης έγραψε το σενάριο, ενώ την μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης (η πρώτη του για κινηματογραφική ταινία), με εκτέλεση από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (υπό την διεύθυνση τού ιδίου).
Η θαυμάσια φωτογραφία ήταν του Μιχάλη Γαζιάδη.
Ο Γκρεγκ Τάλλας αποθαρρημένος από την υποτυπώδη κινηματογραφία της Ελλάδας της εποχής, σκέφτηκε αρχικά να γυρίσει την ταινία στη Νάπολη, πόλη που θεωρούσε πως είχε μια περίεργη ομοιότητα, το ίδιο άρωμα, με τη Θεσσαλονίκη.
Αλλά πάλι κάτι τον έτρωγε.
Τα γυρίσματα της ταινίας στη Θεσσαλονίκη
Κι έτσι ήρθε στην Ελλάδα και γύρισε την ταινία στη Θεσσαλονίκη σε φυσικούς χώρους.
Μόνο τη σκηνή της «μαύρης αγοράς» γύρισε για καθαρά πρακτικούς λόγους στην Αθήνα, στην περιοχή των Φυλακών Αβέρωφ, όπου και λειτουργούσε πραγματικά η μαύρη αγορά στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής.
Χρησιμοποίησε μόνο δύο επαγγελματίες ηθοποιούς, τον Νίκο Φέρμα και τη Μαρία Κωστή.
Όλοι οι άλλοι που έπαιξαν στην ταινία ήσαν ερασιτέχνες.
Τα 63 από τα 66 παιδιά που πήραν μέρος στα γυρίσματα, ο Γκρεγκ Τάλλας τα πήρε από αναμορφωτήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.
Το «Ξυπόλυτο Τάγμα» ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που κατόρθωσε να βραβευτεί σε διεθνές φεστιβάλ. Πήρε το 1955 το πρώτο βραβείο («Χρυσή Δάφνη»), στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου.
Για την ιστορία.
Το Ξυπόλητο τάγμα ξεκίνησε στην Θεσσαλονίκη, αλλά σταδιακά επεκτάθηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις αυθόρμητα, χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους από τις διάφορες πόλεις!
……………………………
Χήρες και θυγατέρες των πεσόντων του 1912-1922 παρελαύνουν στις 28 Οκτωβρίου 1946.
Αυτή είναι αληθινή παρέλαση.!!!!!!!!!!!!!!!
…………………………………..
Σκοπευτήριο Καισαριανής:
Το συγκλονιστικό σημείωμα ενός 14χρονου πεταμένο στους δρόμους της Αθήνας.
Το κρεμάσανε, το κάψανε, του βάλανε στα νύχια καρφίτσες.
Μα αυτός εξακολουθούσε να είναι μαθητής της 2ης τάξης του 6ου Γυμνασίου και ο αλύγιστος και παινεμένος αγωνιστής του Εθνικού Ελληνικού Αγώνα της Αντίστασης…
Ο Ανδρέας Λυκουρίνος ήταν μόλις 14 ετών όταν στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με την Ηρώ Κωνσταντοπούλου και άλλους 48 αγωνιστές που κρατούνταν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.
«ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΕΙΝΑΣ»
Τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν επειδή άρπαζε τα όπλα από τους συνεργάτες των Γερμανών στην Αθήνα και τα παρέδιδε στην ΕΠΟΝ – στις τάξεις της οποίας είχε ήδη ενταχθεί, ανήκοντας στον λόχο του ΕΛΑΣ της Καλλιθέας Αττικής – προκειμένου να προωθούνται στις αντάρτικες ομάδες ανά την Ελλάδα που τα χρειάζονταν για τον ένοπλο αγώνα τους ενάντια στους γερμανούς κατακτητές.
Ο συγγραφέας, κριτικός κα δημοσιογράφος Θέμος Κορνάρος θα γράψει για τον Ανδρέα Λυκουρίνο στην εφημερίδα Ελεύθερη Ελλάδα (δημοσιογραφικό όργανο της ΚΕ του ΕΑΜ που κυκλοφορούσε παράνομα την περίοδο της κατοχής), στις 6 Μαΐου 1945:
«Ο Ανδρέας Λυκουρίνος γεννήθηκε στα 1931 κι ο κατακλυσμός της σκλαβιάς τον βρίσκει ένδεκα χρονών.
Πήρε ενεργό μέρος στην πρώτη φάση του αγώνα.
Στην επίθεση πείνας.
Το ελληνικό φρούριο κράτησε άμυνα γερή ένα χρόνο…
»Ο Ανδρέας Λυκουρίνος έπρεπε να διαλέξει μεταξύ του σχολικού βαθμολογίου και του ανοιχτού αγώνα της πατρίδας του.
Ητανε ο πρώτος μαθητής.
»Αυτό δεν τον εμπόδισε καθόλου να βρει τα πόστα του παράνομου Τύπου και ν’ ακούει απ’ ευθείας τη φωνή και τις εντολές του μαχόμενου Εθνους: “Κρατηθείτε ζωντανοί.
Η ζωή μας θα είναι το χρησιμότερο υλικό για τη μάχη, για τη ΝΙΚΗ”.
ΣΕ ΗΓΕΤΙΚΟ ΠΟΣΤΟ
»Ο Λυκουρίνος θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για τη ζωή των δικών του.
Για τα τρία αδέρφια και τους γονείς του.
Αγοράζει και πουλά παλιά ρούχα και παλιά παπούτσια κι έσωσε το σπίτι του.
Η δουλειά του πατέρα του περνούσε κρίση.
Ητανε μαραγκός.
Στην ξεγνοιασιά του παιδικού προσώπου έρχεται η ευθύνη και η αγωνία και βάζουνε σφραγίδα τίμιου άνδρα…
»Είχε νικήσει την πρώτη νίκη για λογαριασμό της αδούλωτης πατρίδας του.
Είχε αποκτήσει αυτοπεποίθηση.
Εχει επιβληθεί και στους μικρούς και στους μεγάλους.
Και στην επιθετική φάση του αγώνα, όταν το Εθνος γύρευε αρχηγούς της κάθε ηλικίας και της κάθε γειτονιάς, ο Α. Λυκουρίνος βρισκότανε κιόλας τοποθετημένος μόνος του, στο ηγετικό πόστο της νεολαίας Μακρυγιάννη.
»Εχει μπει στα 12 χρόνια! Και καμαρώνει γιατί – προσθέτοντας μόνος του δύο-τρία χρόνια παρά πάνω – έφτιαχνε ένα νούμερο που ξέφευγε κάπως από τα σύνορα της νηπιακής ηλικίας.
Είχε γίνει θρύλος μεταξύ των τσολιάδων, συζητιόνταν μ’ ανησυχία τα κατορθώματα κάποιου “μωρού”, στο Κουκάκι.
Μ’ ΕΝΑ ΨΕΥΤΟΠΙΣΤΟΛΟ
Το αντάρτικο γύρευε όπλα.
Οι οργανώσεις είχανε πάντα ανοιχτό έρανο γι’ αυτό το σκοπό.
Ο Α. Λυκουρίνος πήρε πρωτοβουλία: Με δεκαρολογήματα δουλειά δεν γίνεται.
Πιο δύσκολα βρίσκονται τα όπλα, παρά τα λεπτά.
»Μ’ ένα ψευτοπίστολο, πήλινο, παραφυλάει ένα βράδυ σε μια γωνιά.
Κι αφοπλίζει τον πρώτο τσολιά.
Πετάει τον πηλό.
Και μ’ αληθινό όπλο πια μαζεύει και πιστόλια και χειροβομβίδες και στολές ακόμη.
Δεν είναι λίγοι οι τσολιάδες που αναγκάστηκαν να φτάσουν στη στρατώνα τους, με τα εσώρουχα μόνο…
»Η Ειδική Ασφάλεια ενδιαφέρθηκε.
Τα Ες-Ες τα γερμανικά απαιτούνε από τους αρχηγούς των ελληνικών Ες-Ες την εμπέδωση της “τάξεως” στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, γιατί οι τσολιάδες ζήτησαν… ενίσχυση.
»Τίποτα δεν μπόρεσαν.
Ολα ήταν ήρεμα.
Οι μυστικοί που τοποθετήθηκαν στη συνοικία δεν έβλεπαν καμιά ύποπτη κίνηση.
Οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους, γύριζαν κουρασμένοι, τα παιδιά παίζανε στην αυλή του σκολειού.
Κι αν ρωτούσαν και για βαθμούς, ο Λυκουρίνος είχε τα πρωτεία.
Μπροστά τους περνούσε με τα βιβλία στο χέρι.
Τους ήξερε.
Δεν του ξέφευγε κανένας από τους ανθρώπους της Ασφάλειας.
ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ
»Η αυτοάμυνα του έγινε ένστικτο.
Μαέστρος και σ’ αυτή τη δουλειά.
Θα τον ζήλευαν και μεγάλοι και παλιοί και νέοι αγωνιστές για την τάξη και τη συνωμοτικότητά του.
Μόνο που δεν περιοριζότανε στις νυχτερινές εξορμήσεις.
Στη μάχη του Μακρυγιάννη με τους τσολιάδες του 1943, που κράτησε τέσσερις ώρες, πήρε μέρος και ο Λυκουρίνος.
Φύλλο της Ελεύθερης Ελλάδας (από arxeio.kke.gr)
»Ενα βράδυ τον Μάη του 1943, οι Γερμανοί σήκωσαν τον κόσμο στο πόδι στη συνοικία αυτή, με τους πυροβολισμούς και τις φωνές τους.
Κυνηγούσαν στους δρόμους κάτι σκιές.
Ήτανε η παρέα του Λυκουρίνου.
Η δράση του παιδιού γεμίζει δυο χρόνια της σκλαβιάς.
Γίνεται παράδειγμα και θρύλος ανάμεσα στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.
Είναι ο φόβος κι ο τρόμος των πρακτόρων του εχθρού.
»Στις 4 του Ιούνη 1944 βρέθηκε ο φρικτός προδότης, και στις 5 του Ιούνη έξι χαφιέδες των ελληνικών Ες-Ες, μπλοκάρουνε το σπίτι του εθνικού αγωνιστή, στη συνοικία Κουκάκι (σ.σ. Γαληνού 41).
Ζητούν τον Ανδρέα Λυκουρίνο.
Ο πατέρας του ζητάει εξηγήσεις για το παιδί.
»Κι αυτοί γυρεύουν, εκτός από το παιδί και το πιστόλι που πήρε εχτές το βράδυ από έναν δικό τους.
Μα δε βρήκανε τίποτα.
«Ο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ!»
»Μόνο ένα παιδάκι αδύνατο, μια σταλιά, που κοιμότανε ξέγνοιαστα στο γιατάκι του και πλάι στην καρέκλα είχε το κοντό του παντελονάκι και τα βιβλία του σχολείου του.
Κάτω βρίσκονταν και τα πεδιλάκια του Νο 32.
Αυτός είναι; ρωτούνε τον πατέρα.
Αυτός.
Εσύ είσαι; ρωτούνε το ίδιο το παιδί.
Ποιος;
Ο τρομοκράτης!
Οχι!
Είμαι μαθητής.
Πάω στη δεύτερη Γυμνασίου στο 6ο Γυμνάσιο, απαντά απαθέστατα.
Μα οι πληροφορίες τους είναι θετικές.
Αρχίζει το ξύλο.
Γυρεύουν το πιστόλι.
Μα το πιστόλι, ποιος ξέρει σε ποια βουνοκορφή θα ταξίδευε πια κείνη την ώρα.
Και πήρανε μόνο τον Ανδρέα, με το μαθητικό του πηλήκιο στα άντρα τους.
Πήρανε μέτρα εξαιρετικά ώσπου να φτάσουνε στην οδό Παπαρηγοπούλου Νο 7.
ΣΤΑ ΕΣ-ΕΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΕΡΛΙΝ
»Εκεί ήταν η έδρα των ελληνικών Ες-Ες.
Επικεφαλής της συνοδείας ήτανε ο Μάκης Μακρογιάννης, που υπηρετεί σήμερα στην Εθνοφυλακή με τον βαθμό ανθυπασπιστή.
Η αλήθεια είναι πως ζήτησε να σώσει το παιδί.
Ζήτησε τη βοήθεια του πατέρα του και δέκα λίρες, μέσω ενός άλλου της συνοδείας.
Φυλακές Χαϊδαρίου: Το μπλοκ-κολαστήριο Νο 15, με τα κελιά των μελλοθανάτων (φωτογραφία αμέσως μετά την απελευθέρωση)
»Το ανέκριναν και το ρωτούσαν, πού έχει κρυμμένες τις λίρες;
(Είχανε πληροφορίες πως έχει πολλές).
Αφού δεν βγήκε τίποτε, τον παρέδωσαν την ίδια μέρα στην Ειδική Ασφάλεια και μετά τέσσερις μέρες στα γερμανικά Ες-Ες της οδού Μέρλιν.
»Το κρεμάσανε, το κάψανε, του βάλανε στα νύχια καρφίτσες.
Μα αυτός εξακολουθούσε να είναι μαθητής της 2ης τάξης του 6ου Γυμνασίου και ο αλύγιστος και παινεμένος αγωνιστής του Εθνικού Ελληνικού Αγώνα της Αντίστασης.
»Τέτοιος έμεινε ως το τέλος.
Τέτοιον τον γνώρισε τον ήρωα Λυκουρίνο και το Χαϊδάρι.
Τώρα ήταν 14 χρονών.
Στις 5 Σεπτέμβρη 1944 τον οδήγησαν στο εκτελεστικό.
Στον δρόμο βρήκε τρόπο να πετάξει ένα σημείωμα που έγραφε:
“Μπαμπά με πάνε για εκτέλεση μαζί με τους (αναφέρει ονόματα). Ειδοποίησε παρακαλώ τα σπίτια τους.
Μη στενοχωριέστε. Ανδρέας».
Πηγή: Βιβλίο του γιατρού Αντώνη Φλούντζη «Χαϊδάρι, κάστρο και βωμός της Εθνικής Αντίστασης», εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1986 και «Επεσαν για τη ζωή», πολύτομη έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ
…………
Αυτοί είναι οι γονείς του εθνομάρτυρα Κατσίφα.
ΔΕΝ θα τους δεις με καφέ και τσιγάρο και μαγκιά σε διαδηλώσεις, ΔΕΝ θα τους δεις σε δικαστήρια και κανάλια, ΔΕΝ θα γίνουν βουλευτές ή ευρωβουλευτές.
Ούτε θα ζητήσουν ποτέ χρήματα από τους άχρηστους πολιτικούς απατεώνες ,που έχουν ξεχάσει την Βόρειο Ήπειρο και τους προηγούμενους προδότες που συνεργάστηκαν με την αλβανική κυβέρνηση-μαφια και αστυνομία…
Ο πόνος τους είναι βουβός αλλά και περήφανος γιατί έπεσε για το Έθνος!
Αν ήταν Παλαιστίνιος, αν ήταν Αφρικανός, στην Ελλάδα θα οργανώνονταν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.
Δυστυχώς ήταν Έλληνας!
Το άρθρο επιμελήθηκε ο….
ΠΛΑΤΩΝ ΚΩΝΣΤΝΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Γράψτε απάντηση στο ΝΕΜΕΣΙΣ Ακύρωση απάντησης